zondag 23 januari 2011

Antwerpen. Dingen die ik:

Leerde.
Beter mee verlegen dan om verlegen. Als in: de rolstoel.
Woensdag liet ik vallen dat ik hem misschien mee wilde nemen.
Donderdag wist ik zeker dat hij mee moest.
Vrijdag tilde Sjoerd de kar in de auto op het moment dat ik onder de douche stond te bedenken dat we hem best thuis konden laten. Ik voelde me goed, wat lopen zou hartstikke gezond zijn en over kasseitjes en tussen trambanen hobbelen was vast ook niet bepaald comfortabel voor mijn billen en Sjoerds persoonlijke PK's.
Zaterdag zo rond lunchtijd had ik spijt. Ik was op. De pijp was leeg. Einde oefening. "En spelende vrouw, wat heb je nou geleerd?" zou Meneer Cactus zeggen.

Dat smos zich smeriger aanhoort dan het is. Smos is niet minder dan wat bordaankleding in de vorm van konijnenvoer. Een slaatje bla, twee halve kerstomaatjes en een drupje dressing. Smos naast een broodje hesp. Zouden meer mensen moeten doen.

De crisis is ook in België niet onopgemerkt voorbij gegaan. Het geleende boekje vol leuke adressen bleek helaas toch niet meer zo actueel. De zoektocht naar een hippe eetgelegenheid leidde tot het aantreffen van het ene gesloten etablissement na het andere. Als het december was geweest hadden we ons vast als Jozef en Maria gevoeld. Restaurant Het Vermoeide Model (de naam kon niet toepasselijker ook al deed hij tamelijk K.im F.eenstra-ig aan) had uiteindelijk een tafeltje voor ons. En een nogal grande dessert...

Nooit. Meer. Zonder. Rover. Op. Pad. Als. Het. Niet. Hoeft.
Tot mijn ontsteltenis moet ik constateren dat ik er zo een geworden ben. Zo een waar ik zelf nogal een mening over heb. Zo'n zeur die geen uur zonder d'r kind/ hond/ man/ Louis Vuittontas* kan. Te triest.
Mijn van tevoren verzonnen redenatie - dat we dan de handen wat vrijer hadden om allemaal dingen te kunnen doen die we anders moesten laten - bleek volkomen drog. We hebben geen museum van binnen gezien en het gemis was immens. Als gezegd. Te triest.

*doorhalen wat niet van toepassing is

Deed.
Lopen dus. Kilometers achter elkaar. Met mijn stramme hoeven. Ik mag lijden dat ik er op z'n minst 5% fev1 bij heb gelopen. En 2 hardnekkige P.rednisonkilo's eraf!

Het allergrootste dessert ooit eten. Bij Het Vermoeide Model dus. Het kwam voorbij op een immens plateau voor een stel aan een andere tafel. Dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Toen bleek dat het zogenaamde 'Fijnproeverfestijn (2 personen)' net zoveel kostte als twee afzonderlijke toetjes was ook Sjoerd om. Vergezeld van twee Irish Coffee (zat er ook nog bij!) lepelden we ons een weg door de berg ijs, slagroom, fruit en gebak. Je had er met gemak een gemiddeld Afrikaans dorp van aan de gang kunnen houden maar voor ons was het te veel. Niet gek ook, na een voor- én hoofdgerecht. Klassiek geval 'ogen groter dan het buikske'. Ook van de kok!


De megabioscoop Metropolis bezoeken. Na mijn algehele instorting op zaterdagmiddag zat er niks anders op. Het loopje naar de auto deed ik op mijn laatste krachten. Daarna nam Sjoerd het heft in handen. Hij besloot om ons eerst door Brasschaat te rijden. Kleine wens van mij. Als rechtschapen Pfaffsverslaafde moet je eens in je leven hun oude huis in het echt hebben gezien. De heilige grond waar d'n Angie de ganse bovenverdieping onder scheet. En waar d'n Casper bastaardjes verwekte bij diezelfde Angie. Waar Kenji met een doodsklap uit het zwembad pleurde en Bompa onophoudelijk aan de keukentafel zat te smoren. Met zijn vergeelde vingers. Waar d'n Sam kokhalzend luiers verschoonde en Lyndseys verjaardag werd opgeluisterd met een heuse olifant in de tuin. We hebben de Guyotdreef vijf keer gehad voordat ik mezelf ervan had overtuigd dat de villa er in het echt veel kleiner uitzag dan op tv.
En daarna gingen we dus naar die supersonische cinema. Om Love And Other Drugs te zien. Kon wederom niet toepasselijker, gezien mijn gesteldheid en het plot van de film. Leuke romcom met diepere laag en grappige 90's elementen. Gaat 'em zien!

Lachen. Om Sjoerd en om ons. Want ondanks dat zo'n ontspannend weekendje weg pure kapotmakerij is en we vermoeider thuis kwamen dan we weg gingen is het goed om even uit je normale omgeving weg te zijn. Je los te maken van werk, e-mail, twitter en andere mobiele zaken. Gewoon elkaar, een boek, een tijdschrift. Digitale rust.

Zag.
Hollanders. Erg veel Hollanders. Eigenlijk veel te veel Hollanders per vierkante meter Belgisch grondgebied. Al hoorde je die met name. Van heinde en verre. En boven alles en iedereen uit. "Ik kwam eigenlijk voor een overhemd!" scandeerde een Kaaskop van boven de rivieren aan de kassa terwijl hij dé obligate rode broek aan de verkoper overhandigde. "Doe mij maar eerst patatjes!" blafte een andere sociopaat der lage landen tegen de beleefde ober in het Italiaans restaurant. Gelukkig maakten de Thaise massagesalon, het Ethiopisch eethuis en de Pakistaanse avondwinkel in ons kleine Vlaamse straatje veel goed.

Ontelbaar veel dikke auto's. Sjoerd kwam aardig aan zijn trekken.

WC-kunst. Ik wou dat ik net zo arty farty mijn naam kon taggen op deuren en glazen (want daarop schrijven alleen gekken en dwazen). Of dat ik Lynn heette. Dan oefende ik net zolang totdat ik de kat en bijbehorende letters onder de knie had. Wel raar overigens dat Lynn in 2007 maar liefst twee keer binnen drie maanden hier haar ding gedaan heeft en daarna nooit meer iets van zich heeft laten horen. Wat zou er van haar geworden zijn?


Niet zag.
Musea dus. En de zoo. Noch het ongetwijfeld bruisende Antwaarpse nachtleven met bars en dancings. En de finales van al die met S.aundersstrotten doorspekte talentenjachten. Maar die volgden we toch al niet.

14 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Heej: had het mij even laten weten > mijn moeder woont zo ongeveer naast AWerpen en ik ben derhalve een kennert! Ik had je zo de kortste weg naar het leukste restaurant kunnen wijzen. Maar dan had je wel dat mega-dessert gemist. (Poeh: ik zou er een week over doen het op te eten!)

Toaske zei

Jemig, wat een toet! Maar ziet er wel lekker uit.
Fijn, een weekendje weg.
Die vent van jou ziet er goed uit!

Terpie zei

Wat een schitterend verhaal om te lezen Irene, jullie zullen vast enorm genoten hebben.
Wij hadden een verkoopkantoor in Brussel waar ik wekelijks moest zijn. Vond dat altijd eettechnisch een feestje zeg maar.
Dat je nog maar lanh zonder stoeltje op pad kunt.
Maarten

Anoniem zei

Heerlijk zo'n weekend er tussenuit, ben je er alweer van uitgerust? :-)
Wat een enorm dessert, pffffffff! Lijkt me ideaal bij een hypo..

Liefs van Sandy

Ad zei

Irène,

Gaaf geschreven over je weekendje Antwerpen. Hihi ik zie 2 toetjes op de foto.
Met Rover erbij was dat dessert echt geen probleem geweest hoor. Rust maar lekker uit deze week.

Groetjes, Ad

Gwen Wijker zei

Ik was in de herfstvakantie naar Antwerpen geweest. Ik had ook geen rolstoel mee, maar het was wel erg zwaar. Vooral het shoppen was vermoeiend. Daarom paar keer de metro gepakt, maar al die trappen daar wordt je ook niet blij van. Ook geen musea gezien wel de zoo. Daar heb ik overigens gewoon een rolstoel geleend. Net als in het aquarium. Rust inderdaad maar lekker uit en het was weer een leuk verhaaltje :)

Liefs Gwen
Ps; dat toetje ziet er erg smakelijk uit!

Ri zei

Ondanks het rolstoelgemis toch een heerlijk weekend lijkt mij. En dat dessert... Wat een apparaat.

Ik tel ondertssuen geduldis de dagen tot een weekendje Brugge voor man en mij. Gaan we dezelfde leuke dingen doen die jullie deden. Vanalkaar genieten en doen alsof we die andere Hollanders niet kennen. Samen ergeren is ook gezellig.

Mammalien zei

Klinkt goed! En foto van je vent, euh, je eten, ziet er ook prima uit (-;

Cisca zei

Waaah, dat toetje! Daar valt zelfs het gemiddelde Amerikaanse dessert bij in het niet. En dat is echt knap.

Barb zei

Wees gerust: de Antwerpse Zoo is zo ongeveer de meest treurige ter wereld (en ik ben in een Zoo in Nepal geweest!).
En dat ik er zo na afloop van al die talentenjachtellende nog achter mag komen dat ik NIET de enige was die het allemaal niet volgde... Tjonge... ;)

Zara zei

Oh lekker toetje/man/weekend* heb je (gehad).
*streep door wat niet van toepassing is.

Claudia Huijzen zei

What the f*uck! (sorry) maar wat een mega dessert... en dat nog na een voor- en hoofdgerecht. Wel grappig. Tja dat gemis naar man of hond, heel herkenbaar! En voor de volgende keer, misschien dan toch je karretje meenemen ;-). Het is maar een tip... Ik kom mijzelf ook nogal eens tegen op die manier, dan verwacht je toch soms 'te veel' van jezelf. Tenminste dat heb ik dan.
Wat betreft Claudia d. B., ja in het echt is ze ook heel relax en aardig, oprecht. Ik heb weleens van die titel gehoord, maar heb het boekje nog niet gelezen, bedankt voor de tip!
Weltruste. Liefs Claudia

Inge zei

Ah, wat jammer van het niet meer zo actuele boekje... Voel me nu helemaal schuldig. :(

Het is een hele horde om die kar mee te nemen en daadwerkelijk te gebruiken. Ik zou zelf liever ter plekke dood neervallen dan mij te laten rollen.
Zou dat gedrag meegebakken zitten de CF soms?

Volgende keer weer lekker met Rover op stap!

x Inge

Edje zei

Je hebt toch genoten ondanks de vermoeidheid gelukkig.

Heb je nog wat van mijn tips gedaan/gezien?

En my God zeg wat een dessert. Dat ga ik definately ook eens eten daar!