vrijdag 25 februari 2011

De Marja en Liny van het zuiden

Onze hulp is ziek. Ernstig en langdurig. Iets met opereren en bestralen.
Heel verdrietig, heel naar!
Dat houdt in dat we het voorlopig zonder haar moeten stellen. Als ze überhaupt nog terug komt.

Voor ons betekent dat overschakelen op plan B. Er moet tenslotte meer in huis gedaan worden dan geregeld wat stofzuigen. Ik heb daar echter vaak de fut niet voor (en als ik fut heb doe ik liever leuke dingen, zo eerlijk ben ik ook) en Sjoerd werkt zich sowieso al zes slagen in de rondte. Uit en thuis.

We hadden alleen nog niet echt een idee hoe dat plan B vormgegeven moest worden. Een nieuwe hulp zoeken zou niet eerlijk zijn tegenover de huidige hulp. We hopen immers dat ze volledig herstelt en in de toekomst haar werk kan hervatten. Een tijdelijke hulp vinden die akkoord gaat met een nogal onduidelijke planning is schier onmogelijk. Dus wat nu gezongen?

In de jaren tachtig van de vorige eeuw gold voor spoken: Who you gonna call? Ghostbusters!



In de jaren tien van deze eeuw gelden mijn ouders (nog steeds...) als mijn/ onze ultieme spokenjagers. Geen hoofdspook is te groot voor ze. De mouwen worden opgestroopt, een plan gesmeed en ieder denkbaar spook vakkundig verjaagd. Dus nog voordat ik het durfde te vragen stelde mijn moeder het al voor. Zij en mijn vader willen ons graag helpen met de poets. Hoe lief. Hoe lief!

Vanmorgen stonden ze op de stoep: onze super hulptroepen. En als waardige stand-ins van Marja en Liny hielden ze huis. Voor aanvang scande mijn moeder afkeurend de uitgebreide collectie chemische sprayflacons. En vulde haar emmer uiteindelijk met ouderwetse groene zeep. Mijn vader ging het kleinste kamertje te lijf. "Volgens mij is hier nog nooit iemand geweest," hoorde ik hem mompelen. Met een van afschuw vertrokken gezicht hoopte ik heel hard dat hij het maar niet over de wc-pot had.

Tussen de bedrijven door deed ik wat ik altijd doe als er fysieke arbeid verricht wordt waar ik geen deel van uit kan maken. De catering. Ik voorzag mijn zwoegende ouders en thuiswerkende man op tijd van koffie en fris, cake en broodjes. Enerzijds voelde het nog steeds raar en een beetje beschamend om mijn ouders werk te laten doen waar ze zelf ook weer iemand voor laten komen. Anderzijds was het ook erg gezellig. En fijn natuurlijk! Zo ontzettend fijn.

4 opmerkingen:

Edje zei

Lief van ze!

Mars zei

Leuk toch Iren! Je oudes doen het graag. Lief he..! En gezelig ok.

Kus

ps. ik kom net uit de kroeg

Mara zei

Heerlijk die hulp! Lastig hè om dan zelf te blijven zitten en niets te doen. Nog dank voor je lieve reactie op mijn blog!
Goed weekend daar!

Ydnas zei

Superlief van ze, en de catering is ook een zeer belangrijke taak hoor! Da's weer heel lief van jou!Fijn weekend :-)