maandag 21 februari 2011

Onverklaarbaarheden

Sommige dingen sluipen erin. Geruisloos.
Op een dag word je wakker en realiseer je je dat het ineens zo is.
Gewoon zomaar.
Wanneer gebeurde het?

Dat je uit logeren gaan ineens meer lastig vindt dan leuk?
Omdat je boxspring thuis zo ontzettend zalig ligt. Met je eigen fluffy dekbed en dat perfect meeverende hoofdkussen.
Vroeger sliep je overal. Giechelend op een matras naast het bed van je vriendinnetje. Met een buik vol vlinders naast die ene jongen in de tent, op zo'n ultradun zichzelf opblazend matje tijdens scoutingkamp.
Ik heb ik weet niet hoeveel nachten op gammele veldbedden en stugge L.eenbakkerbedjes doorgebracht tijdens mijn oppasjaren.
Het was allemaal leuk, spannend of gezellig. Waarschijnlijk doordat je in een andere omgeving was dan het gebruikelijke saaie thuis. Bij pa en moe die een mening hadden over bedtijd, tanden poetsen en bedpartners.
Ik denk dat het gekomen is toen ik een eigen huishouden ging bestieren. Eigen huis, eigen bed, eigen regels. En nooit meer gesleep met toilettasen.

Dat je transformeerde in een belloos wezen?
Zodra ik kon praten had de telefoon een aanzuigende werking. Hij hoefde maar te rinkelen of ik stond met de hoorn in mijn hand te kwekken.
Later moest voor iedere scheet met vriendinnen worden gebeld. Ook al had je elkaar al de hele dag op school gezien en was er feitelijk geen onderwerp denkbaar dat nog niet besproken was.
En er was natuurlijk die legendarische 06-periode!
Ergens ontstond de kentering. En dat had niet eens te maken met de zelf te betalen telefoonrekening sinds het eigen huishouden. De noodzaak om informatie te delen nam af.
Belbevreesd wil ik mijn huidige telefonische staat niet noemen maar het schurkt er toch wel tegenaan. Behalve met die ene vriendin. Zij is net als ik 'niet zo'n beller'. Maar áls we elkaar dan spreken zijn we ook meteen minstens een uur onder de pannen!

Dat je licht verschrikt constateert dat je steeds meer op je moeder gaat lijken?
De hardnekkige baardhaar die nu al heel wat jaren naast mijn kin woont was het eerste teken. Ik ken mijn moeder niet anders dan dat ze tijdens gestolen momenten gedachteloos met haar vinger over haar kin wrijft. Vroeger snapte ik de achterliggende gedachte nooit. Tegenwoordig lenen we elkaars pincet.
Ook het hinderlijke gejank om volstrekt willekeurige gebeurtenissen is een fenomeen waar ik inmiddels aan gewend ben geraakt. Sinaasappels in een netje kunnen heus wel emotionele gevoelens losmaken. En als je niet hoeft te huilen om een omgevallen paard op tv heb je gewoon een hart van steen.
Maar dat ik tegenwoordig ook al genoegen neem met b-keuzes is nieuw.
Het kleinste stukje vlees, omdat Sjoerd a) man is, b) buiten de deur heeft gewerkt (deze komt zelfs van mijn oma!), c) vast meer honger heeft. Het verkruimelde plakje cake. Het bakje met de waterigste vla. De korstjes van het brood.
Het is een seksistisch, ongeëmancipeerd, zichzelf herhalend zorgpatroon. Hebben onze zusters hier dan al die jaren voor gestreden? Al die tuinbroeken dragende dames, protesterend met spandoeken in hand en een pak shag onder de oksels.
Where did we go wrong?

7 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Nergens...

We mogen gewoon kiezen en welke keuze je dan ook maakt: dan is die per definitie al goed. Het feit dat je het zelf hebt mogen verzinnen is al pure winst.

Toaske zei

Inderdaad, nergens. Leuk stukje ook.

Mars zei

Oh Iren, wat schrijf je toch weer geweldig!
Wat is bellen toch leuk als je het eenmaal doet he?? Is dan zó gezellig, dat ik me afvraag waarom er zo'n lange radio (telefoon?) stilte is geweest.
En dat kleinste stukje vlees...dat doe ik nou ook altijd! 'Want' Chris is man. Ehm huh..?? Dat dacht ik toen ik het bij jou las. Dus?! Tsja.. wat werkt dat toch raar he.
Wacht maar; over een tijdje hangen we iedere dag aan de telefoon, onderwijl het grootste stuk vlees etend. Vleesch, zoals een 'echte' man het zegt.

Tamara M. zei

Leuk stukje weer:) Maar eh nou snap ik hoe je aan je ijzer tekort komt hoor:P Je moet gewoon meer vlees eten;)

Wij verdelen het vlees altijd eerlijk hier, dan eet ie maar meer aardappels/groente ofzo:P Vind ik dan haha.

@Mars hahaha ja zo zegt Rick het idd altijd:D Hij had zelfs op zn verlanglijstje gezet: Kookboek voor VLEESCH.;)

Femmy zei

OMG! Je hebt gelijk! Vanavond wil ik het grootste stuk vleesch!

Ydnas zei

Hilarisch stukje weer! Ook wel herkenbaar, oeps ;-) Maar gelukkig legt vriendlief vaak wat extra eten op mijn bordje, "da's goed voor je" zegt ie dan.
XXX

Erika zei

Ha ha ha!! Ik had dit stukje ook kunnen schrijven, heeeel herkenbaar! Ja ja, we worden oud, ehm, iets ouder! :)))))

Groetjes, Erika