donderdag 10 maart 2011

De meetbaarheid van verdriet

Ondanks de galajurk was het eigenlijk helemaal geen feestelijke dag gisteren.
In de middag bereikte me namelijk het droevige nieuws dat opnieuw een lotgenote de strijd om het leven en tegen CF verloren heeft.
Ik schreef al vaker over haar in augustus 2005, Esmé. Sinds januari 2005 de trotse eigenaresse van twee donorlongen maar vanaf die tijd helaas nog steeds niet gevrijwaard van een zorgeloos ziekenhuisvrij leven.

"Heb je haar gekend?" is een veel gehoorde vraag nadat mensen hun medeleven hebben betuigd. Ja. Een beetje. Niet zoals haar familie en vrienden. Wel zoals een lotgenoot en tijdens enkele ontmoetingen op het Bloemendaalse strand.
Maar maakt dat wat uit? Doet dat er iets toe? Mag je per definitie minder verdrietig zijn om iemands sterven als je haar maar een beetje kende? Zeker in de huidige tijd, waarin meeleven via internet de gewoonste zaak van de wereld is geworden. Zonder dat je mensen in het echt kent weet je toch een boel van ze. En leef je vaak behoorlijk intens met iemands wel en wee mee, vanachter je beeldscherm.

"Ik kende haar niet persoonlijk, dus het is niet mijn verdriet." omschreef Djuna het. Dat vond ik treffend. Respectvol naar haar naasten. Want niks is inderdaad zo goedkoop als een dode als trofee gebruiken. Zie mij! Kijk eens hoe goed ik haar gekend heb!
Toch zette die zin me ook aan het denken. Natuurlijk mag je je eigen verdriet niet vergelijken met dat van haar aller dierbaarsten. Bovendien is verdriet niet meetbaar. 'Op de schaal van Snik voel ik me bij deze overledene een zes.'
Maar dan nog kan de dood van een relatief onbekende jou ook veel pijn doen. Op afstand. Want je leefde met haar mee. En in het geval van CF was er een nogal grote - letterlijk - gemene deler.

Om diezelfde reden twijfelde ook ik in eerste instantie aan het plaatsen van dit stukje. Ja ik kende Esmé, nee ik kende haar niet goed. Maar ik vind het oprecht wel heel erg dat ze dood is. Dus het is een beetje mijn verdriet. Het verdriet om het heengaan van een lotgenoot. De zoveelste. :-(

15 opmerkingen:

Mars zei

Lieve Iren,

Dit heb je weer prachtig geschreven. Heel mooi verwoord. Dit is precies hoe ik het vaak voel wanneer ik met iemand meeleef die ik niet 'in het echt' ken. Dan kan ik mezelf het gevoel geven dat ik niet verdrietig 'mag' zijn.
Wat denken we toch een hoop he? In een periode waarin juist gevoel zo op de voorgrond staat. Wat zit de mens toch gek in elkaar!

Je bent een mooi mens!!

Mars

NOVY zei

Op de schaal van Snik. ja. Mooi. En treffend. En knuffel.

Zuster_Klivia zei

Tuurlijk mag je verdrietig zijn om iemand die je niet goed kende.

(Waar ik wel een hekel aan heb: condoleanceregisters vol met teksten van mensen die de overledene niet kenden. Bah!

(Ik kan trouwens me ook voorstellen dat haar dood je ook weer pijnlijk herinnert aan je ziekte. En dat je daardoor ook uit balans raakt.)

Sterkte! *smak*

Roelien zei

Het overlijden van een jong iemand doet je beseffen hoe kwetsbaar we zijn. In het geval van een gedeelde ziekte komt dat extra hard aan en is verdriet heel logisch. Sterkte!

MissPiggy zei

Het is gewoon zó vreselijk.
Wat je schreef op mijn blog; die verwantschap in de 'online commuity'. Ik ervaar dat ook als een heel mooi ding, inderdaad. Heel bijzonder.

En verdriet, tja, ik vond het zelfs moeilijk om de volgende blog weer te schrijven dat ik misschien naar huis mocht, dat het met mij goed ging.
Het is ZO oneerlijk gewoon.

Dikke dikke knuffel voor jou, je bent een heel mooi mens.

PS: Je post is THE BEST! Ik kreeg em net! ZO LIEF! Thx!

MarcodePollo zei

Jij voelt je zoals jij je voelt met alle redenen die je hebt.Ik kan me heel goed indenken dat je verdrietig bent. Het komt dichtbij, het is confronterend en of er anderen zijn die meer 'recht' hebben op hun verdriet doet er niet toe. Jij hebt recht op jouw verdriet.

Waar ik me wel enorm aan kan storen is dat bij een overlijden de overleden persoon opeens bakken vol beste'vrienden' heeft die er een sport van maken om alle aandacht naar hen zelf te trekken. Herdenken en verdriet hebben gaat niet gepaard met schreeuwen over:'Kijk mij nou eens zielig zijn'
Ik vind dat je het prachtig hebt verwoord.

Ad zei

Heel mooi geschreven Irène.

Knuffel Ad

Kim zei

Mooi geschreven!
Het is alleen maar goed dat je zo met elkaar meeleeft. Je gunt elkaar het beste. Niet dit...

CF sucks big time!

xxx

Kata zei

Mooie woorden. Ik heb hetzelfde, hoewel ik haar minder goed kende (en officieel nog lager hoor te scoren op de schaal van snik). Maar haar overlijden doet me pijn, dat ze zou trouwen, dat ze zo vol levensvreugde was, dat ze een papa en mama en zus en familie en bijna-aanstaandeman en hartsvriendinnen heeft die haar missen. Hun pijn doet mij ook pijn. De hardheid van CF. De willekeur, gewoon alles, gewoon dat meisjes van 23 doodgaan. Dat verdriet, dat is het universele, en dat delen we allemaal. En natuurlijk is het anders dan voor hen die dat stralende meisje elke dag missen. Maar het geeft wel een troosteloos gevoel en een diepe brok in je keel. En doet terugdenken aan alle anderen die we hebebn verloren. maar ook dat voelt 'fout', want nu gaat het niet om alle anderen, nu gaat het om haar.

Erika zei

Mooi geschreven. Ik kende haar ook niet, maar het blijft zonde van zo'n jong leven. En de ernst van CF is dan ook opeens weer zo dichtbij.

Erika

Cash en Els zei

Wordt er altijd weer verdrietig van, veel te jong en nog zo veel plannen.
En het confronterende dat is ook niet te onderdrukken, vind ik.

Fijn weekend, Els

Toaske zei

Dat je mensen niet persoonlijk kent, wil niet zeggen dat je niet vol met inlevingsvermogen kunt zitten. Met herkenning, met angst, met verdriet omdat een mens veel te jong is gestorven. Een mens waarvan gehouden werd.
Het is sowieso confronterend voor mensen, als het dan een lotgenote is, dan komt het volgens mij extra hard binnen. Sterkte.

Jolanda zei

Heftig meid.. Confronterend ook.. *knuffel*

Claudia Huijzen zei

Mooi verwoord, zo voel ik het ook! Het is gewoon super k*t!
Liefs Claudia

En zoooooooo super bedankt voor je leuke, lieve te gekke post. Ben helemaal happy! Bijzonder vind ik het en super lief. Ben nu thuis :-)

(oja ik ga je handschrift al herkennen...)

Running Rapunzel zei

Wat een vreselijk mooi logje. Verdriet is onmeetbaar. Zowel de mate van verdriet als waar je verdriet om hebt. Niet te vergelijken.

*dikke knuffel* voor jou. Het is vreselijk nieuws voor jou.

En ik wou dat ik meer kon doen dan zeggen dat ik geloof dat ik je begrijp.

Je bent een schitterende vrouw.