donderdag 24 maart 2011

Hangen en wurgen

Nou. Ja. Wat zal ik ervan zeggen? Van die hele APK.
Het was een rotdag.

En dat lag niet aan de taxichauffeur die ons 's morgens kwam halen.
We arriveerden zelfs keurig op tijd in het ziekenhuis. Maar dat we daarna gelijk drie kwartier voor nop bij de longfunctie zaten te wachten was niet bepaald sfeerverhogend. Mijn geblazen waarden sloten daar prima bij aan. Compleet ruk. Een schamele 53% wist ik eruit te persen.
Nogal over de jank sprak ik daarover met de maatschappelijk werkster. Was voor haar wel leuk. Want meestal is het bij mij: "Hoe gaat het?" "Goed." "Wil je iets bespreken?" "Nee." "Oké, dag. "Dag." Nu had ze echt een casus.
Het uitje naar de diabetesverpleegkundige was eigenlijk het enige leuke aan vandaag. De continue bloedglucosemeeting was prima gegaan en de grafieken zagen er prachtig uit. Er hoefde dan ook niks aan de basaalstanden op mijn insulinepomp veranderd te worden.

Daarna begon opnieuw het grote wachten. Op de CF-verpleegkundige en de longarts. En ik zat me intussen een partij slecht te worden. Ijskoud, warme wangen, duizelig. Geen lekkere zithouding kunnen vinden. "Ga anders even liggen," opperde Sjoerd. Maar als ze me liggend op de behandeltafel aantroffen zagen ze gelijk hoe de vlag erbij hing. En dat wilde ik niet. Complete ontkenning.
Uiteindelijk ben ik van ellende toch even gaan liggen en kwamen vlak daarna de beide dames binnen met de woorden "Ja, betrapt!". Het consult verliep rommelig. Het computersysteem liep om de haverklap vast en ene Marieke van de apotheek leek maar niet te kunnen bevatten dat ze steeds naar het verkeerde nummer belde. Als ik me niet zo rot had gevoeld was het reuze grappig geweest. "Soms vraag ik me wel eens af waarom ik hier werk!" riep de dokter gekscherend met overslaande stem en de handen in het haar. "Om mij!" bracht ik dramatisch uit.
Toen ze mijn longfunctie bekeek sloeg de sfeer om. Die was niet goed en de trend van de afgelopen anderhalf jaar stond haar ook niet aan. "Ik zit toch te denken of ik je op moet nemen", zei ze. "Neeheehee," snotterde ik, "dat wil ik niet. Want dan mis ik mijn hóndje zo!" 32 Word ik in juli, deo volente. Nadat er wat werd gegrapt over de liefde voor man versus hond opperde ze volledige thuisbehandeling. En daar stemde ik gretig mee in. Want dat er een plan moet komen om me uit deze neerwaartse spiraal te halen is klip en klaar. Het volgende enge woord dat viel was een PICC lijn in plaats van een perifeer infuus. Omdat mijn liefste dok vijf infusen in drie weken tijdens de vorige infuuskuur wel wat veel vond. Maar dat wimpelde ik snel weg.

Om kwart over drie zat alles erop. De fysio ging door het hele gedoe niet door (echt erg...) maar ik had wel nog bloed en sputum afgegeven en foto's laten maken. De taxi zou er tussen half vier en vier uur zijn dus dat gaf ons mooi de tijd voor een warme appelbol. "Da's wel het nadeel van de taxi hè," zei ik, "als we zelf hadden gereden hadden we nu al weg kunnen zijn."
Toen de de taxi er om vier uur nog niet was ging ik maar eens bellen. Bleek die l*lhannes tussen Den Haag en Utrecht in de file te staan en dat niet doorgegeven te hebben aan de centrale. Stom gepland van centrale, want de A12 is op donderdagmiddag bepaald geen feestje. En ronduit lomp van de chauffeur dat hij dat verzuimde door te geven. Om half vijf kwam hij uiteindelijk aankakken. En in tegenstelling tot de ochtendchauffeur was dit zo'n kletsmajoor. En daar zat ik echt TOTAAL niet op te wachten na zo'n dag. Het toppunt was toen hij begon over zijn carrière bij de vrijwillige politie. Daar moeten wij bij ons thuis nogal om lachen. Hobby Bobbies. Mijn vader is immers ook niet lid van het genootschap van de vrijwillige hersenchirurgen. Schoenmaker, blijf gewoon bij je leest.
De lange file tussen Utrecht en Zaltbommel was de kers op de taart. Sjoerd stuurde me via Twitter het ene baalbericht na het andere. Voor hem was dit taxi-avontuur eenmalig.
Het was net na zevenen toen de taxi halt hield voor ons huis. Twaalf uur van huis geweest en pan- en pangaar.

11 opmerkingen:

Astrid zei

Jeetje, wat een lange dag!!!
Vond het wel leuk jullie even gezien te hebben. Sterkte met je thuiskuur.
Groetjes van Astrid

Wat ik me afvroeg: betaald de verzekering de taxi. Op welke gronden krijg je het vergoedt?

Linda zei

Poeh heej, echt een kelote-dag zeg. Heel veel sterkte met je kuur..en als je behoefte hebt aan afleiding, dan geef je maar een gil richting rooj..

ad zei

In 1 woord: klote.

Maar goed dat de behandeling thuis kan. Sterkte meiss.

groeten Ad

Mara zei

Balen hoor! Dat dalletje moet je nu echt eens uit! Weet je nog de vertex? Daar zou je voor gaan, hadden we afgesproken. Dus huppetee, omhoog met die longfunctie!
Gelukkig kan het fijn thuis en een picc-lijn is echt heel fijn. Ik heb er inmiddels al een paar (en midlijnen) gehad, dus ben nu echt wel een kenner.
Ook fijn dat je Sjoerd zo gaat missen...;). Een echte hondenmoeder in hart en nieren...

Liefs!

Esther zei

he dat was inderdaad een lange vervelende baal dag.... nu bijkomen en hopelijk knap je snel op van je thuis-infuus-kuur. Sterkte hoor

groetjes
Esther

NOVY zei

Mén. Bah.

Mammalien zei

Gadver. Niet leuk dus. In ieder geval is deze dag weer voorbij. Hopelijk gaat het binnenkort weer wat beter?!

Cash en Els zei

Snel opknappen Irene!! Een piclijn plaatsen is mij in januari 100% meegevallen en er mee lopen is super handig!!

Groetjes, Els

Petra zei

Balen hoor.
En dat met die taxi is mij ook nooit bevallen. Heb t een tijd geprobeerd, maar als ze je 2 keer zijn vergeten, haak je toch af. Of als ze een uur te vroeg komen....grmpf...
En ik mis Rex ook veel te erg als ik in het zkh lig, dikke tranen (en hij mij...complete paniek als ie mijn ziekenhuiskoffer ziet), dus van dat thuis behandelen moet ik onthouden. Hoef je dan helemaal niet opgenomen te worden?

MissPiggy zei

AAA KIDDO, BALEN!

Echt rot van je LF hoor.

Wanneer ga je nu starten met je kuur?
Succes succes!

alie zei

Gatverdamme Irène, ik word al moe als ik dit lees.
Dát zou toch echt anders moeten kunnen hoor. Dat snappen ze in het hospitaal toch ook wel....?!!

Fijn dat je thuis kunt en mag kuren. Scheelt zoveel om gewoon lekker in je eigen huis te zijn. Van een ziekenhuis voel je je alleen nog maar ellendiger (tenminste; dát is mijn ervaring). 'k Heb overigens nog nooit Bennie ingezet als opname-joker. Ga het ZEKER een keer proberen. Hahahaha.

Heel veel succes met de kuur. Dat je je maar gauw wat beter mag gaan voelen!!!!

Liefs van Alie & Co

Ps; als PAC-gebruiker moet ik wel ff weten; wat is in hemelsnaam een PIC-lijn (of een Mid-lijn, heb ik nl bij de reacties ook voorbij zien komen...)