dinsdag 8 maart 2011

It's all in the numbers

"Hoe gaat het eigenlijk met dat zwemmen van jullie?" vroeg laatst een vriendin belangstellend. En een meelevende CF-collega. Waar mensen zich al niet druk om maken. ;-)
Ik was zelf alweer bijna vergeten dat we die ijdele poging toe kunnen voegen aan ons illustere rijtje sportprobeersels. Omdat mijn bikini als laatste stille getuige nog steeds zo irritant aanwezig in mijn gezichtsveld lag te liggen heb ik hem vorige week maar opgeborgen. Komt vast wel weer tevoorschijn als we op vakantie gaan.

Een keer of vijf zijn we geweest. En ik bracht het er allerminst slecht van af. Steevast tussen de 40 en 50 baantjes in het 25-meter bad. Maar die laatste keer was de druppel. Met een kop als een oorwurm lag ik te blauwbekken in het chloor. Ik vond mezelf ongelooflijk zielig en het hele zwembad mocht daar van meegenieten. Na tien baantjes sleurde Sjoerd me aan mijn bikinibandjes het water uit en lanceerde me met een welgemikte plons in de zalig warme jacuzzi. Al bubbelend kwam het besef. Ook dit ging hem niet worden.

Gewoon wat lopen blijkt denk ik toch het meest mijn ding te zijn.
In de stad op jacht naar laarzen, flatjes en andere ultieme koopjes. De flauwe grappen die mijn ouders daarover maken zijn inmiddels legio.
Maar ook gezellige en vooral vrijblijvende wandelingetjes met Rover. De inmiddels befaamde #rondjemethethondje-s. Langs het water, door de wijk. We hebben onze vaste variatie aan routes.

Via twitter leerde ik over de site www.afstandmeten.nl. Een ideale hulp om routes uit stippelen! Nieuwsgierig geworden naar de lengte van al onze verschilldende loopjes ging ik aan de slag. En wat is het verrassende geval? We tippelen stiekem heel wat af samen.
Zo blijkt ons zondagse rondje langs het water van 30 minuten precies 2,5 kilometer te zijn. En het 20 minuten durend avondblokje door de wijk 1,5 kilometer. Soms loop ik overdag het avondblokje maar verleng dat met een lus van 500 meter. En de uitbegreide route door de wijk blijkt net zo lang als het zondags rondje langs het water.

Elke dag gaan lukt me vooralsnog niet. Soms zit het weer tegen. Soms zit ik mezelf in de weg. Maar hé, ik ga ook niet elke dag de stad in...
Het aanstaande bezoek aan de fysioman in het ziekenhuis zie ik in elk geval met iets minder buikpijn tegemoet. Ik zal zijn motiverende donderpreek met cijfers kunnen weerleggen. En laat hem nou net een man van de cijfertjes zijn!

4 opmerkingen:

Cash en Els zei

Haha ik had een jaar geleden het zelfde stukje kunnen schrijven. Ging niet met manlief maar met een vriendin zwemmen, 3x en toen waren we er klaar mee!!

Lopen met de hond is gezond!!

Groetjes, Els

Zuster_Klivia zei

Ik ben jarenlang rayonhoofd Zuid-West-Zuid geweest van de 'Club van Actieve Niet-Zwemmers'. Me dunkt dat dat genoeg zegt? ;)

MaMarije zei

Hmm, misschien moeten wij dan ook maar een hond? Dan wordt er in ieder geval meer bewogen dan dat nu het geval is/zou zijn...
Alhoewel we vanaf dit weekend een nieuwe poging gaan wagen: een start to run sessie. 1x per week een zaterdag-ochtend. Moet kunnen, dacht ik. Totdat ik door had dat je geacht wordt nog 2x per week voor jezelf te lopen. Dussss, we zullen zien of deze poging tot meer-bewegen m ook echt gaan worden...

Dus eh: een hond. Dat lijkt me wel wat :-)

Ydnas zei

Hey Irene, ik vroeg het me stiekem ook al af hoe het zwemmen je verging ;-)
Met de hond wandelen is ook mijn "sport", soms wat langer, soms wat korter, maar volgens mij supergezond, zo in de buitenlucht.
En als het straks beter weer is, wil ik gaan fietsen met m'n vader (wielrenner...) maar dat voornemen had ik vorig jaar ook, niks van gekomen... Ach we zien wel :-)
Liefs van Sandy