maandag 11 april 2011

Exit Zijne Dorstlustige Hoogheid

Wat een slapstick weer. Het is ook altijd wat met ons. Never a dull moment.
Tegen alle verwachtingen in kreeg Sjoerd om half vijf een telefoontje dat de auto klaar was. En dat we hem als we wilden vanavond nog op konden halen. Eh. Oké!
Als een haas sprokkelde hij zijn spullen bij elkaar en spurtte huiswaarts.
Toevalligerwijs was het mij vandaag gelukt om weer eens zelfstandig naar de supermarkt te gaan. Voor het eerst in vier weken. En vanwege de feestvreugde en tijdsdruk besloot ik de aardappeltjes en het vlees dan meteen maar in de pan te mikken. Intussen ruimde ik ook nog de in te ruilen auto leeg (en vond onder meer gele hesjes, lege cdhoesjes, flesjes handalcohol en een jaarvoorraad aan Nutri's) en verzamelde alle benodigde kentekenbewijzen en reservesleutels.
Toen Sjoerd thuiskwam stond het eten dampend op tafel en lagen alle paperassen gerangschikt klaar. Het was net of hij in een ander leven binnenstapte.

Om kwart over zes sharp konden we herkauwend op pad. De laatste rit met de tank. Het was een mooie auto en we hebben er heus wel plezier van gehad. Maar bij nader inzien past zo'n SUV totaal niet bij ons en onze gezinssituatie. Ik hoef geen puberende hockeyteams te vervoeren, noch hoeden wij een roedel labradors waar we voor dag en dauw het bos mee ingaan. En die ene keer bij de EHBO, toen ik met een lekkend infuus een parkeerplaats probeerde te bemachtigen maar een eng uitziend groepje sjabbuh (Limburgs voor tuig) me de weg versperde was gewoon bedreigend. De borstkassen gingen nog wat meer omhoog, de kauwgomkaken stonden strak gespannen en ik werd gesommeerd op te rotten "mit diene sjrotbak".

Jammer genoeg bleek het nogal druk op de weg. Zelfs na de spits. Precies op de twee stukken snelweg waaruit wij konden kiezen stonden er files. Zul je altijd zien. Koortsachtig wikten en wogen we. We moesten er om half acht zijn want om acht uur sloot het postkantoor en daarna konden we onze auto niet meer over laten schrijven. Ik heb Sjoerd nog nooit zo vaak zijn horloge zien gebruiken. De wijzers moeten wel gesleten zijn van het veelvuldig gekijk, dat kan niet anders. Na enkele telefoontjes met de garageman over alternatieve routes stonden we om 19:42 uur voor zijn neus. Waarna we ons als de brandweer naar het postkantoor haastten. "Zul je net zien dat het op maandag een uur eerder sluit!" grapte de garageman vanaf de achterbank. Sjoerd en ik keken elkaar van opzij aan en rolden eens met de ogen. De tijd van grappenmakerij was wat ons betreft ruimschoots verstreken.

Natuurlijk was het postkantoor wel nog open gezamenlijk togen de heren naar binnen. Rover en ik bleven in de auto wachten. Het duurde en het duurde maar. Mensen die na hen naar binnen waren gegaan kwamen eerder naar buiten. In mijn hoofd begon het alweer te dampen. Computer kapot? Een onbekwame beambte? Het is acht uur we gaan sluiten? Een overval?! Net toen ik wilde gaan bellen kwamen ze aangelopen. Hoofdschuddend en lachend. Bleek het te wemelen van jokers en jodokussen met overschrijvingen.
Als kers op de taart stootte het indicatiedingetje van de benzinetank tijdens de allerlaatste kilometers alarmerende geluiden uit. Need Fuel Now! En zo kwam het dat we ternauwernood het tankstation bereikten en Sjoerd nog één keer een laagje brandstof in de tank gulpte. En daarmee eindigde ons avontuur met Zijne Dorstlustige Hoogheid. Houdoe en bedankt!

5 opmerkingen:

Frederike zei

Genoten van dit schrijven! Wat fijn dat je weer zoveel zelf kan doen.

Ri zei

Heb jeen foto van de nieuwe bolide? Ben benieuwd.

Ydnas zei

Even je twee laatste blogs gelezen, heerlijk!
Geweldig hoe je Sjoerd op "slinkse wijze" naar de Intratuin meekrijgt. *herkenning* ;-)
Geniet van jullie nieuwe auto, ruikt ie lekker??
Liefs van Sandy

ad zei

Hoi Irène,

Ga je zeker wel je wekelijkse tankbeurten missen. Goed voor jullie, maar minder voor de lezers. Tankbeurt blog was echt hilarisch.

Liefs Ad

Claudia Huijzen zei

Ben benieuwd naar jullie nieuwe auto!
Hopelijk heb je er veel plezier van,
en bevalt het Rover ook?
Liefs Claudia