maandag 25 april 2011

Keek op de week

En zonder met je ogen te knipperen is er dan alweer een week om!

Een week waarin ik mijn reddende engel bezocht waar het mijn gezichtshuid betreft. Zij weet al jaren van de verrotste aardbei het zachtste perzikje te maken. Goed, dat kost wat pijn en moeite maar 'dan hedde ook wa'! En inderdaad, nadat ik bij haar op de pijnbank had gelegen zag ik mijn toetje met het uur opknappen. Pfieuw, andermaal een crisis bezworden.

Ook beleefde ik mijn eerste Mylène-avond. Voor de leken: dat is een huisvrouwending uit de jaren zeventig. Gezeten in de huiskamer van de gastvrouw en onder het genot van een kopje koffie vertelt de Mylèneconsulente welke 'productjes' je allemaal bij haar kunt kopen. Want daar gaat het uiteindelijk om. Dat zij aan het eind van de avond al het huishoudgeld van de aanwezige dames uit de knipbeurs rammelt. Als rechtschapen D.ouglasmeisje is Mylène natuurlijk helemaal niet mijn ding. Maar ach, voor alles moet een eerste keer zijn. Aangezien mijn vriendin A. de gastvrouw in kwestie was streek ik eens over mijn hart. En liet me een wonderolie en een spullie voor onder de douche aansmeren.

Verder kwam ik tot de zeer aangename en geruststellende constatering dat ik weer zin in en puf heb voor winkelen! Als vanouds schuimde ik winkel in winkel uit en breidde ons beider garderobes nog maar wat uit. Ik had immers niet voor niks eerst grote opruiming gehouden! Het stippenjurkje waar ik aanvankelijk mijn oog op had laten vallen bleek nergens meer beschikbaar in mijn maat. Dat kwam enerzijds doordat de modellen in kwestie wat ruim vielen maar anderzijds doordat ikzelf tegenwoordig wat krap uitval.

Het prachtige Paasweekend vulden we met de verjaardag van T., een bbq in onze heerlijke tuin met schoonzus en zwager, ramptoerisme bij de aanblik van de voetblaren van mijn ouders na hun succesvolle deelname aan de Kennedymars van Sittard. En een nieuw insulinepompje. Want dat ging zomaar kapot. De bolus die ik mezelf dacht toe te dienen was de nekslag. Het ding schee d'r stante pede mee uit. Afgezien van wat hinderlijk gejengel deed hij niks meer, hoe hard ik ook op de knopjes drukte en hoe vaak ik hem ook probeerde te resetten door de batterij eruit te halen en opnieuw erin te doen. Een telefoontje naar het noodnummer van de fabrikant leerde dat ik een nieuw pompje nodig had. Deze was volkomen kaduuk. De uit Amstelveens afkomstige koerier werd op pad gestuurd en zou binnen drie uur komen voorrijden. Enigszins schuldbewust hoopte ik maar dat hij niet net het vlees op de heet geworden kooltjes van de bbq wilde leggen. De beste man bleek echter een zeverklaas van de hoogste orde. Al het medelijden verdween als sneeuw voor de zon. Terwijl ik me suf piekerde over mijn basaalstanden lulde hij zeven slagen in de rondte. In binnensmonds Amstelveens. Laat ik nooit meer horen dat Limburgers niet te verstaan zijn! Maar uiteindelijk was hij toch mijn Paasheld omdat ik door zijn toedoen niet terug werd geworpen in de diabetesmiddeleeuwen met prikpennen en ander onhandig gedoe.

Nou. En morgen doe ik een give away. So stay tuned...

3 opmerkingen:

Mara zei

Een give away??? Jij doet ook alles om je lezers aan je te binden... ;). Maar nu ik als eerste reageer, maak ik vast en zeker veel kans ;)! Of krijg ik dan die oude prikpen van je???

Kus!

Tamara M. zei

Hah Fijn dat ze zo snel konden komen, zo gehannes met de pen is ook niks!!

BEn benieuwd naar morgen!

xx Tamara

Ydnas zei

De diabetesmiddeleeuwen, daar bevind ik me nog steeds ;-)
Fijn dat er zo snel een nieuw pompje geregeld kon worden met Pasen!
Liefs Sandy