woensdag 6 april 2011

Recht zo die gaat!

Vandaag was een goede dag. Druk maar goed.
Afgezien van de nachtrust. Die was bagger. Tot half vier vanmorgen lag ik wakker. Waarschijnlijk is dat te wijten aan het dutje van gistermiddag. Wat dan toch weer een goed teken is. Want tot gisteren legden overdagse dutjes mij 's nachts geen strobreed in de weg. Dat ik blijkbaar met minder slaap toekan zie ik dus als een verbetering.

Vroeg in de middag kreeg ik mijn buurmeisje een uurtje te leen. Negen week schattigheid legde ik op mijn schoot en samen keutelden we in het zonnetje. Ze lachte wat, kraaide voorzichtig, staarde gebiologeerd naar het bonte schilderij boven de bank, gaapte ongegeneerd en wreef tenslotte vermoeid in haar oogjes. Ik ben een echt babymens. Hoe hulpelozer hoe beter. Zodra het gaat kruipen of anderszins met activiteit dreigt moet je er zelf achteraan en wordt het gedoe. Zo'n baby leeft veel meer in mijn ritme. Mañana mañana.

De baby ging en de thuiszorgelf kwam. Er werd vakkundig geflusht, aan- en afgekoppeld en ook nog gezellig gebuurt. Ik ben dol op mijn elfen. Dankzij hun expertise is zo'n thuisbehandeling goed te doen. Zelf aanrommelen met gaasjes en alcohol zie ik niet zitten. Dat zag ik met de gewone infusen al niet gebeuren maar met zo'n Midline helemaal niet. Ik vind het prettig dat er professionals over mijn schouder meekijken. Me gerust kunnen stellen op momenten dat ik ergens over twijfel. Kalm blijven en met een plan komen als ik dreig te gaan lopen peeuwen. Zij hebben er voor geleerd en ik mag gewoon patiënt zijn. Dat geeft rust en is ongetwijfeld goed voor het herstel.

Na weken binnen banken en twee incidentele ritjes met de rolstoel maakte ik vandaag eindelijk weer een #rondjemethethondje. Qua afstand stelde het nog niet veel voor maar het begin is gemaakt! In het lentezonnetje kuierden we naar de brievenbus en hielden meteen een kleine wijkinspectie. Wat gebeurt er veel in zo'n bouwput als je even niet oplet.

Bij thuiskomst deed ik nog wat bestellingen bij de apotheek en diabetesleverancier. En daarna belde de CF-verpleegkundige. Om te horen hoe het ging en de eerste uitslagen van het groot onderzoek door te geven. Naast de gekelderde longfunctie lieten ook het bloedbeeld en de longfoto zien dat er wel degelijk sprake is van een infectie en dat we met de iv-kuur dus het juiste pad hebben ingeslagen. Ik blijf me evenwel verbazen dat het algemene beeld in een week tijd zo drastisch om kan slaan. Dat CF een grillig verloop kent is hiermee weer eens bewezen.

EDIT: En dan zou ik in alle consternatie ook nog vergeten dat ik vandaag mijn zesde blogverjaardag vier!

6 opmerkingen:

Jolanda zei

Diepe buiging, meid, diepe buiging. Echt. Wat heb ik toch een bewondering voor jou en je mede CF'ers!

Sam zei

Wat fijn dat je zoveel vertrouwen in de thuiszorg hebt!! :) Dat moet erg fijn zijn.

Hopelijk slaat de IV-kuur snel aan!

Groetjes Sam

Cash en Els zei

Ha Irene,
Fijn dat het erop lijkt dat je aan het opkrabbelen bent. Weer heerlijk wandelen met Rover en genieten van de zon.
Thuiszorg lijkt mij dus helemaal niets, lekker alles zelf doen. (haha de controlefreak is speaking)
Maar wel fijn dat je een elfje hebt getroffen, las net het verhaal bij Djuna, brrrrr.

Lieve groet, Els

Ydnas zei

Fijn dat het wat beter lijkt te gaan. En wat heerlijk die thuiszorgelfen, is iets om over na te denken, al lees ik bij Djuna weer hele andere dingen :-(
Beterschap!
Liefs Sandy

ad zei

Ha Irène,

Zes jaar alweer, waar haal je de inspiratie vandaan. Knap hoor.
Doe rustig aan dan herstel je het snelst. Maar geloof niet dat dat een probleem is met de elfjes om je heen.

Groetjes Ad

Louise zei

ZES jaar??? Jesus. Ook daarvoor een diepe buiging. En applaus.