zondag 17 april 2011

TLC

Het einde van mijn iv-kuur is nabij.
Terwijl de laatste ballon T.azocin inloopt overdenk ik de afgelopen drie weken.
Hoe ik de eerste week nog steeds als een dood vogeltje en met verhoging in bed en op de bank lag. Maar in de tweede week zoetjes aan verschil begon te merken. Om in de derde week te beseffen dat mijn conditie volledig naar zijn grootje is en ik er vanaf morgen flink aan moet gaan trekken met oneindig veel rondjes met het hondje.

Zo'n kuur doe je niet alleen. Ook al ben ik het lijdend voorwerp, mijn directe omgeving lijdt minstens zo hard met me mee.
Sjoerd, die vijf weken aan een stuk op 200% heeft moeten functioneren. Naast zijn werk 'buiten de deur' hield hij hier thuis de ballen in de lucht. Hij deed de boodschappen, kookte het eten, wandelde met Rover, maaide het gras en stofzuigde het huis. Zonder mopperen.
Mijn gouden ouders, die inmiddels elke vrijdag ons huis komen schoonmaken.
Het vertedert me hoe mijn vader met het zweet op zijn voorhoofd de wc onder handen neemt. Maar ik zie ook de pijn in zijn ogen als ik verdrietig vertel hoe ik me voel. Dat ik bang ben.
Ik sla mijn onvermoeibare moeder liefdevol gade als ze quasi mopperend de koelkast begint uit te ruimen en vraagt hoelang het wel niet geleden is dat ik dáár eens met een sopje in bezig ben geweest. Hetzelfde geldt voor de meurende en van een dikke laag vet voorziene afzuigkap. En dat ze dagelijks even belt om te horen hoe het gaat, of de ballon goed leeg is gelopen, dat ze best een uurtje vrij wil nemen om erbij te zijn als morgen die Midline eruit gaat.

Na de inner circle volgt de tweede ring. Familie en vrienden die belangstelling tonen middels een bezoekje, een telefoontje, een mailtje of een kaartje. Helaas ontbrak het me vaak aan puf om de telefoon op te nemen of terug te mailen. Sorry. Ik probeer het alsnog goed te maken.

Het blijft iedere ziekenhuisopname of kuurkeer opvallend hoe je van sommige mensen helemaal niks hoort. Mensen die toch best dichtbij staan maar om wat voor reden dan ook niet reageren. En soms steekt dat, dat mag je best weten.
Maar nog veel verbaasder ben ik door de warme reacties die ik telkens krijg van 'volslagen vreemden'. Meelevende mensen die ik alleen via blogs of twitter ken en me post sturen. Op twitter heet dat tweepcare. Niet alleen lieve kaartjes, zelfs complete poststukken vonden hun weg naar mijn brievenbus.
Zo kreeg ik van lieve Ri een zakdoek met daarop een geestig snikgedicht (van www.plint.nl).
Lieve creatieve Daan kroop voor mij achter haar naaimachine en verblijdde me met een naar eigen zeggen "met liefde gemaakt, niet uitziend, onnoembaar maar schattig ding". Zoals ze zelf vroeger ook vaker kreeg als ze ziek was.
En toekomstig wereldberoemd kunstenares Octavie maakte voor mij een reuze toepasselijk schilderijtje, "omdat je zo gek bent op je hondje en ik ook".


Het is allemaal TLC. Tender Loving Care.
Zonder die aandacht was het allemaal een stuk rottiger.
Het maakt een wereld van verschil. Echt waar.
Daarom duizend maal dank aan iedereen die op wat voor manier dan ook zijn of haar bijdrage heeft geleverd om deze episode een stukje lichter te maken.

12 opmerkingen:

Don* zei

En ik was zo asociaal om WEKEN mijn blog niet te bezoeken en te lezen dat jij een aantal (om maar kort door de bocht te zijn) kutweken achter de rug hebt gehad!!!! Maar ik lees wel de warmte die je hebt gekregen van je wederhelft en je lieve ouders!

Het vreemde van sommige mensen herken ik ook en daarnaast het lieve van andere herken ik ook!!! En aan de ene kant is het balen dat je van de mensen waarvan je het eigenlijk 'verwacht' niets hoort en daarentegen dan van mensen die je soms jaren niet gesproken hebt een kaartje of iets krijgt. En ik ben er eerlijk mee opgehouden om achter mensen aan te gaan en verder te varen met degene die wel interesse tonen.

Hopelijk komen de mensen die niets hebben laten horen nog wel terug en bieden ze (toch wel even) hun excuus aan en hoop ik dat je snel van je kuurtje af bent en weer lekker met je hondje kan gaan lopen.

Heel veel liefs Donata en een lebber van mijn honden!

Zuster_Klivia zei

Gaaf! Wat zijn er toch lieve mensen he? En wat raar dat dat vaak ook niet je meest naaste blijken te zijn... Helaas.

jootje zei

Zo herkenbaar het totaal negeren van je ziek zijn, maar het wel aan iedereen rond je vraagt hoe het met je is maar het jezelf daadwerkelijk niet durft te vragen....
Of de doodvreemde mensen die als je voor het eerst met 02 in de supermarkt komt(vorige week heb ik dat voor de eerste keer gedaan)Met een mega smile van oor tot oor op 20 meter afstand al roepen...
ooooh wat hebben we nu?????
En ik met de diezelfde smile van oor tot oor zegt niets bijzonders hoor en dan doorloopt...
Gelukkig zijn er onze elven nog en heb jij je dr weer dapper doorheen gevochten enne toevallig wordt het nu het beste rondje met de hond weer....... Dus komt helemaal goed met je conditie.

Tamara M. zei

Fijn dat je zoveel steun hebt gekregen. En wat een mooie dingetjes heb je gekregen, vooral het schilderijtje vind ik erg schattig:)

Zal vast ook een stuk hebben meegewerkt in het opknappen.

xxx Tamara

Ydnas zei

Gelukkig zit de kuur er bijna op! En wat een lieve cadeautjes heb je gekregen. Nu weer even je conditie rustig opbouwen met het hondje, het is in ieder geval heerlijk weer ervoor. Doe jij eigenlijk verder nog iets van sport (fysio)? Ik dus niet (sssst) maar het zou kunnen dat vriend me mee gaat sleuren naar de sportschool binnenkort (help). Mijn conditie is ook niet meer wat het ooit was..
Liefs,

Sandy

MissPiggy zei

Wat een lieve mensen allemaal om je heen!
Maar dat stukje over je vader ontroerde mij het meest...
Zo herkenbaar! En ook zo ontzettend bijzonder dat je zo'n band hebt met je familie.

Ben blij dat je straks lekker weer lijn-loos door het leven kan!

xxx!

MaMarije zei

Wat fijn dat je nu weer opgeknapt bent met deze kuur; met het mooie weer voor de boeg en de wandelingen met de hond kun je nu fijn aan je conditie werken! Zet m op!

Erika zei

O jee, nu durf ik echt niet niet te reageren (rare zin...). En nu zit ik me eigenlijk af te vragen of ik in de tussentijd nog wel gereageerd had... In ieder geval leef ik echt met je mee (ook al heb ik niet altijd de tijd of zelf de puf om een reactie te geven) en ben heel blij voor je dat de kuur er bijna op zit. Enne, veel succes met conditie opbouwen. Weet ook hoe dat voelt (slik)!

Liefs, Erika

ad zei

Mooi dat je kuur er op zit en dat je goed bent opgeknapt. Wandelen met Rover lijkt me met dit weer eerder een feestje dan een verplichting. Blijft altijd een verrassing wie wat van zich laten horen als je ziek bent. Had ik ook.

Sterk lekker aan en blijf een hele tijd draadloos.

Liefs Ad

Mara zei

Hoe zijn de gezegdes ook al weer? Je oogst wat je zaait? Je ontvangt wat je zelf ook geeft? Lieve Irene, het is ook juist jouw kracht dat je er voor anderen bent, altijd ontzettend lief reageert op (mijn) blogs. Dus kortom: je verdient gewoon alle lieve aandacht!
Top dat de kuur er nu op zit en hopelijk gooien we nu beiden eindelijk weer die longfunctie omhoog en gaan we voor een topzomer!

Liefs van mij.

Ri zei

Mara heeft gelijk. Jij bent lief en dan lok je uit dat mensen lief zijn voor jou. Eigen 'schuld' ;)

Louise zei

Ik ben er helemaal door ontroerd. Wat fijn dat je zulke lieve fijne mensen om je heen hebt. Je ouders zie ik door dit stukje zelfs helemaal voor me en die zijn samen met Sjoerd natuurlijk Goud. Maar dat er (*op bepaalde mensen na*) ook via internet zoveel lieve meelevende mensen zijn voor je doet me ook wat. En zoals Mara al schreef: das aan jezelf te danken.

Ik ga weer verder terug in de tijd.
Tjuus!