donderdag 12 mei 2011

Morgen zien we wel

Wanneer kun je met stelligheid zeggen dat het weer goed gaat?
Wat is goed?
Goed als in twee jaar geleden, met bijbehorende hoge longfunctie?
Goed als in vlak voor het begin van de laatste kuur?
Wanneer accepteer je dat het huidige goed anders is dan het vroegere goed?
Dat goed nog niet beter is maar toch acceptabel voor het moment.
En hoe vind je de balans tussen wat je hoofd wil en je lijf kan?

Dinsdag was een topdag! Samen met buuv A en de leenbaby ging ik naar de stad. We shopten tot we een ons wogen, hielden pauze op een zonovergoten terras met ijs en vlaai en toverden de pinpas geregeld tevoorschijn.

Gisteren besloot ik de stapel strijkwas eindelijk weer eens een fatsoenlijke veeg te geven. Voordat de motten zich een weg zouden eten door de keurig in het gelid hangende doch gekreukelde overhemden van Sjoerd. Ik nam er de tijd voor. Maakte het mezelf makkelijk door me op de bureaustoel te positioneren en gunde me regelmatig een eet- en drinkpauze. Uiteindelijk trok ik om tien uur 's avonds uiterst voldaan de stekker uit het stopcontact. Ook ik heb volgende week vakantie en dat viert wel zo lekker zonder dat dekselse klusje hijgend in mijn nek. Erna had ik zelfs nog puf voor ons #rondjemethethondje. Maar toen we weer thuis kwamen tempte ik verhoging. Neeeeee! De vorige keer begon het gedonder ook na een stevig potje strijken. Met nog maar weer twee paracetamollen in mijn mik dook ik in bed.

Vanmorgen voelde ik me matig. De verhoging had niet doorgezet maar alles wees erop dat dit een dag van de nulste versnelling moest worden. Als een dood vogeltje nestelde ik me dan ook op de bank met Gooische Vrouwen in de dvdspeler. En het geplande winkeluitje vanavond met mijn moeder werd verworpen. In plaats van dat ik voor ons vieren zou koken, doken mijn ouders andermaal in onze keuken achter het fornuis. Snifsnotterend deelde ik mijn ongenoegen. Dat ik ervan baalde nog steeds niet op mijn oude niveau te zijn. Sjoerd opperde goed bedoeld dat we het strijkgoed voortaan ook kunnen laten doen door iemand uit de buurt, waarop mijn vader weer aanbood dat het op maandag ook best aan de stapel van mijn ouders toegevoegd kon worden. Maar daar moest ik alleen maar nog harder door huilen. Want ik wil dat niet! Het zelf doen en bijhouden van de was is een van de weinige klusjes die ik doorgaans zonder veel moeite geklaard krijg. Het is mijn bijgedragen steentje aan dit Jan Steeneske huishouden. Dat stukje ook nog uit handen geven betekent wederom verlies. Verlies van de regie. Verlies van mijn eigenwaarde. Mijn moeder begreep dat volkomen. Maar zij doet op maandag dan ook de strijk en mijn vader slechts de vouw. ;-)

Het goede nieuws echter is dat ik me met terugwerkende kracht kapot erger aan een futiliteit inzake de juwelier. Het stelt echt geen zak voor maar het irriteert me mateloos. En zodra een mens weer energie over heeft om zich druk te maken over dat soort dingen gaat het overall toch vrij redelijk, dunkt me.
Toch zal ik moeten leren om in elk geval de komende tijd nog meer met de dag te leven. En minder van mezelf te eisen. Als ik de dagen voller plan dan goed voor me is betaal ik daar zelf de rekening voor.
Dus, vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel. Lennaert schreef het en Boudewijn bezong het niet voor niks.

6 opmerkingen:

Mara zei

Lieve Irène,

Ik herken heel veel in wat je schrijft. Opeens is onze gezondheid (sorry dat ik even in 'ons' schrijf) zo broos geworden. Ook ik vergelijk het met vóór de kuur en ná de kuur. Zo goed als het was, ik denk dat het het niet meer gaat worden (bij mij dan hè?) hoe graag ik dat ook wil. Maar ik probeer vooral te genieten van de tijdelijke rust en me niet teveel gek te laten maken in mijn hoofd! Iedere goede dag is er één en iedere slechte dag schrap je zo snel mogelijk uit je geheugen!

Ik leef met je mee en hoop dat het 'minder voelen' echt van tijdelijke aard is. Geniet van je heerlijke vakantiedagen met man en koter.

liefs!

Erika zei

Ja, dat teveel doen is een valkuil waar ik ook steeds intrap. Met een huishouden is er ook altijd wel werk. Alleen veel strijk heb ik niet dankzij een enorme waslijn in de tuin waar de was lekker "uitwappert".

En zie ik ook steeds meer tegen het blazen van een longfunctie op. Een slechte (of waar ik niet tevreden mee ben) gaat zo in mijn hoofd zitten. Maar zoals Mara ook schrijft: een goede dag is ook echt genieten!

Liefs, Erika

MissPiggy zei

Oh moet altijd zo huilen van dat lied!
Ik geloof-ik geloof-ik geloof- ik geloof
in jou en mij

x!

Louise zei

Ik open sinds tijden weer eens mijn rrs reeder en zie dat ik 22 logjes van je achterloop. Tweeentwintig?! Das veel. En ik vrees, als ik dit zo lees, dat ik veel narigheid ga tegenkomen tijdens het teruglezen. Gatverdamme Irene.

Je schreef ooit dat ik *het* verdiende wegens grappig etc. Jij verdient *het* (en vul maar in: alles wat je hoofd wil) omdat je zo enorm sterk bent en zo ongelofelijk positief. Oh. En grappig. OOK nog eens.

Liefs, I

NOVY zei

Ja. Ik snap het. Hoewel, dat strijken, dat snap ik niet. Ik strijk nooit! Echt niet. En ik zou zeker als ik jou was toch liever voor iets anders kiezen als ik zo spaarzaam moest zijn met energie.

Kata zei

Zo'n mooi liedje inderdaad. Ook ons liedje en ook bij jullie zo passend.
Wat een vriendin van ons met cf -die jij ook kent :)- mij heeft geleerd is dat het niet zo is dat het na een tree naar beneden altijd bergafwaarts zal blijven gaan. Er zijn ook treetjes omhoog. Die komem er nu aan. Daar geloof ik in. (Ik geloof altijd in het goede tot het tegendeel is bewezen).