woensdag 15 juni 2011

De blaasbaas, mijn goeroe

Longfunctie blazen. Wanneer is dat zo'n Enorm Ding geworden?
Vroeger ging dat gewoon vanzelf en blies ik de sterren van de hemel.
Gisteravond kwam de spanning opzetten en vanmiddag op weg naar Utrecht moest ik haast overgeven van de zenuwen. Een gierende bal had bezit genomen van mijn buik. Steeds als ik me voorstelde hoe ik daar in het spreekkamertje zou zitten met de knijper op mijn neus en het mondstuk tussen mijn lippen sloeg mijn hart op hol en maakte de bal in mijn buik een extra salto.
Toen ik aankwam op de poli riep de longfunctieassistent meteen mijn naam en had zijn kar met daarop de meetapparatuur al in de hand. "Ho wacht!" zei ik stoer, "We gaan het helemaal anders doen. Ik wil eerst even rustig bijkomen. Zitten, kapje af, wat drinken, klein beetje eten. Je mag over 10 minuten terug komen."
En zo geschiedde.

Eerst werd mijn VC gemeten. Dat is de totale longcapaciteit. Die kwam uit op een keurige 3.82 liter oftewel 102%. Blijmoedig gaf ik de longfunctieknul een stomp tegen zijn bovenarm. Dit gaf de burger moed. En ik word al snel wat overmoedig.
Daarna zette ik me schrap voor het echte werk. Het meten van mijn FEV1. Dat is de éénsecondewaarde. En bij CF de belangrijkste parameter om te zien hoe fit de longen nog zijn. Nadat de knijper op mijn neus stond nam ik het mondstuk tussen mijn lippen (net als in mijn visioenen) en begon aan de drie rustige ademteugen die aan de meting vooraf gaan. En daarna kwam het. Toen moest ik maximaal inademen en vervolgens krachtig uitademen en die ademhaling zo lang mogelijk doortrekken. Als laatste stukje volgde weer een heel diep inademing en daarmee zat de eerste meting erop. "Wil je de cijfers eens laten zien?" vroeg ik beverig. En een lullige 55% (1.79 liter) gaapte me mismoedig aan. Van gif en teleurstelling sprongen de tranen in mijn ogen. "Hoe kan dit nou?!" jammerde ik gefrustreerd. "Je verkrampt," sprak de longfunctieknul. "Je wil te goed je best doen maar daardoor sluit je alles af. Ik zie dat er meer in zit." In mijn ooghoek zag ik Sjoerd bevestigend knikken. Hoe vaak hij al niet gezegd heeft dat ik niet tegen druk kan. De twee pogingen daarna lieten geen verbetering zien. Het voelde als een enorme mislukking. Had ik zo goed mijn proefwerk geleerd, behaalde ik alsnog een onvoldoende wegens faalangst.

De longarts was ook niet helemaal gelukkig met de meetresultaten. Ze haalde de grafiek van mijn longfunctieverloop er maar weer eens bij en priemde haar vinger bij de 64%. "Daar wil ik toch naar terug," sprak ze peinzend. Ja zeg, anders ik wel! We namen door hoe ik me voelde en of er aan het pretpakket aan medicijnen nog wat te verbeteren viel. Maar we konden niet anders dan vaststellen dat we op de goede weg zitten. Blijven bewegen en op tijd aan de bel trekken als er iets is, drukte ze me andermaal op het hart. En wellicht het longfunctie blazen thuis oefenen met een peak flow meter. Daar kreeg ik dan ook een verwijzing voor.
Verder vroeg ik nog even naar het waarom van de specifieke antibiotica die ik nu tweemaal intraveneus toegediend heb gekregen en ontdekte zodoende dat ik momenteel eigenlijk gewoon resistent ben voor de orale antibiotica. Oh? Oké...
Als je ze langere tijd niet slikt kunnen de bacteriën er echter wel weer gevoelig worden. Hmm, maar toch.

Om de wachttijd op de longfunctieafdeling nuttig te besteden aten we in het restaurant wat lekkers. Er is altijd wel een reden voor taart. Ja toch?!
En ik belde mijn moeder terug. Die ik gedurende het consult met mijn longarts al twee keer had weg moeten drukken. Volgens mij was ze ook knap nerveus, daar in het verre Noorwegen. Er schijnen zelfs muntjes in een Noorse wensput te zijn gegooid voor een goede longfunctie. Kun je nagaan. Het is voor iedereen nogal een Enorm Ding geworden.
Terug op de longfunctiepoli werd ik opgewacht door de blaasbaas. Hij hoorde mijn verhaal aan en kwam al snel tot de conclusie dat thuis oefenen weinig zinvol zou zijn. Omdat de techniek met de peak flow meter anders is dan het grote apparaat. In het slechtste geval zou ik er alleen nog maar minder goed door gaan blazen. "Maar mag ik eens zien hoe je blaast?" vroeg hij. En opnieuw nam ik plaats achter het apparaat. Ik gaf het ding op z'n Irène's van Jetje. Met opgetrokken schouders, een rood hoofd en nul resultaat. Kalm begon de man uit te leggen wat er aan mijn techniek schortte. Sjoerd ondersteunde het geheel door vergelijkingen te maken met "als een blind paard" en de laminaatlegtechniek van mijn vader (sorry pap...). Hij zag het ook. Het was forceren in het kwadraat waar ik mee bezig was.
Echter, bij elke poging die ik daarna onder het toeziend oog van de blaasgoeroe deed zag ik de cijfers stijgen. Hij coachte me over de 60%-grens heen. En toen tikte ik zomaar de 64% aan! Precies het getal waar mijn dokje zo-even priemend naar had gewezen. Amai. Ziedewel!

Edit: dit wordt derhalve mijn nieuwe blaaslied!

10 opmerkingen:

Laura zei

Kijk! Dat laatste geeft de burger pas moed! Goed hoor! Een lf assistente zei ooit : de techniek is minstens zo belangrijk! Gewoon volgende keeer weer vragen om hulp!

Petra zei

Geweldiggg! Ze zouden een workshop longfunctie-blazen voor ons moeten organiseren....helpt blijkbaar beter dan menig ab-kuurtje....;)

jootje zei

Whhaaahha, waar verkopen ze dat?
Zo n blaasgoeroe, moet ik ook!!!

Gelukkig je hebt t nog steeds!!

Louise Steptoe zei

"Je wil te goed je best doen maar daardoor sluit je alles af" Och lieve schat toch, ik was er helemaal een beetje door aangedaan. Wat mooi dat die man de tijd voor je nam zodat je nu weet dat je het wel in je hebt.

Lielie en Daf zei

Wow super dat het met een beetje begeleiding zo goed gaat! Mijn moeder is ook een beetje zo'n goeroe. Ik moet sinds mn transplantatie thuis elke dag blazen en was ook zo teleurgesteld. Toen zei mn moeder, je houd je keel dichtgeknepen en je moet proberen zonder geluid te blazen. Zo bleek ik ook beter te presteren :) Jeeej I love blaas-coaches!
xxx Daphne

Ydnas zei

Wauw Irene, echt super dat je toch nog op 64% kwam, wat fijn dat ze zo de tijd namen, echt enorm belangrijk is dat.
En ik had een jaar terug ook dat mijn bacterien niet meer gevoelig waren voor orale AB, maar afgelopen keer gewoon weer wel (bleek uit kweek) en oraal kuurtje heeft me toen ook echt geholpen, dus er is hoop! :-)
Liefs Sandy

Ad zei

Goed gedaan dame.

Blaas thuis al een jaar op een peakflowmeter. Altijd 20% minder dan in het zkh. Kwam er deze week achter dat ik niet lang gemoeg blies. Nu 15% meer. Dus je bent niet de enige.

Groeten Ad

Erika zei

Oh, wat goed dat je toch nog die 64% blies!!! Het is eigenlijk ook van de gekke dat we ons zo van de wijs laten brengen door die stomme cijfertjes. We ja, want ik heb dat ook! Met pijn in de buik richting Dekkerswald en met trillende benen naar het longfunctiemachien (ik wil ook een blaasgoeroe!!)... Maar je hebt nu wel heel duidelijk gemaakt dat techniek ook errug belangrijk is. Ik heb zelf ook al steeds het gevoel dat ik verkramp door de zenuwen, typisch dat jij dat nu ook beschrijft. En verder heb ik aangegeven dat ik zo min mogelijk wil blazen want die cijfers gaan echt teveel in mijn hoofd zitten. Ook al voel ik me verder goed.

Groetjes, Erika

Yehudith zei

Wauw, dat je met zo'n goeie coaching toch weer het getal weet te bereiken waar je zo graag naar toe wilt! Echt super, en gefeliciteerd natuurlijk :). Ik hoorde het ook laatst voor het eerst dat ik ook 'verkrampt' blies. En zowaar, daarna gooide ik er zomaar 65% uit! Gek dat je lf met de juiste techniek zoveel verschilt...

Geniet er lekker van, zou ik zeggen! :)

Xx, Judith

Edje zei

Geweldig Irène! Jij b.lowjobqueen!