donderdag 30 juni 2011

iPhoto juni 2011

Juni bracht de herfst. En twee tropische dagen. Dus kocht ik twee nieuwe jurkjes. Voor elke dag één. Oh nee, ik kocht er drie. Nou ja, het wordt vast nog zomer dit jaar. In november of zo.

Er was iets bijzonders met het plaatselijke sufferdje, dat doorgaans linea recta bij het oud papier belandt. Het leek deze editie behekst. Onderweg van brievenbus naar garage viel mijn oog namelijk op een kleine regel. Hij bevatte de woorden Sam Gooris. Ik hield halt bij de eettafel en sloeg verwoed aan het bladeren. En daar stond het! D'n Sam zou komen! Als rechtschapen Pfaffsadept leek me dat een evenement dat ik niet mocht missen.
Dat deed ik uiteraard wel. Want mijn spanningsboog omtrent die gezellige kermisfamilie is ongeveer net zo lang als een aflevering van de soap duurt. En dus vergat ik het. Glad. Eeuwig zonde.


Olifantenpaadjes. Tot een paar weken geleden had ik er nog nooit van gehoord. Al kende ik het fenomeen natuurlijk wel. Iedereen kent wel zo'n wonderlijk afsnijstuk langs een gekromd voetpad. Bij DWDD vertelden de schrijver van het boek en Maarten 't Hart er honderduit over. Amusant om daarna zelf op pad te gaan!


Altijd als ik zelfstandig per auto de dorpsgrenzen verlaat beland ik in noodweer. Windvlagen van meer dan 100 km per uur, stortbuien regen, hagelstenen zo groot als tennisballen, sneeuwstormen. Ik heb er patent op. Dit keer was het niet anders.


Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker. De I-neb is het fijnste sprayapparaat ooit. Klein, stil en snel. De randvoorwaarden van dat hele sprayen blijven echter stom. Na iedere vernevelronde moeten de cupjes in een sopje en eens per dag nog in een badje alcohol. Al neem ik het met die alcohol niet zo nauw. Dat gedoe. Laat staan dat ik een keer per week de meshes uitkook. Kom zeg, ik blijf niet aan de gang. Het moet wel leuk blijven allemaal.
Voor het sopjesproces kocht ik deze intens gezellige spekjesbak. Het oog wil immers ook wat, aangezien die sprayzooi de hele dag in de kijker op het aanrecht staat.


Joh! En toen was ik zomaar door mijn voorraad C.reon heen. Helemaal. Alles op. Nog geen verloren pil meer in een stoffige broekzak te vinden. Is me nog nooit gebeurd. Twee dagen leefde ik zonder mijn dierbare verteringsenzymen en dat ging wonderbaarlijk goed. Al waren we daarna ook wel door onze voorraad Page heen.


Goh. En ik Instagram dus al maanden hè. Hoe hip.


In de iPhoto van mei deed ik verslag van mijn hopeloze zoektocht naar de rode schoentjes. Zie hier waar ik zomaar tegenaan liep toen ik er het minst naar op zoek was!


Een heuse tweetup. Bij mij thuis! En omdat M wel wat innestelingshulp van boven kon gebruiken toverde ik onze heilige doos in een handomdraai om in het fertitoilet. Helaas trok de teruggeplaatste cryo in kwestie zich daar geen zier van aan. Volgende keer toch maar een groter Boeddhabeeld neerzetten?


Dit spijkerjack kocht ik medio jaren negentig van de vorige eeuw bij de toenmalig hipste winkel in de stad. Van mijn eigen kleedgeld. Het was van Diesel en dus een rib uit mijn lijf. Maar wel van Diesel. Dus. Anno 2011 droeg ik het allang niet meer maar weggooien vond ik zonde. Tot ik in een zoveelste opruimbui de helft van mijn garderobe op marktplaats zette en ook mijn Dieseljasje eraan moest geloven. En warempel, er bood iemand 7,50 euro. Met het verhaal dat zij medio jaren negentig van de vorige eeuw ook zo'n jasje had gekocht. Van haar eigen kleedgeld. Helaas was ze haar exemplaar vorig jaar kwijtgeraakt. En zo was de cirkel rond. Cradle to cradle in een alternatief jasje.


In de categorie 'extreem domme namen' komt met stip op 1 binnen: Bruin.


Het boekjaar was om en dus aten we uit. Acht gangen met één ster. En een hoop amuses. De toetjesamuse bestond uit een mini citroenijsje en citroendrankje in een glaasje van ijs. Zo leuk! Mijn eigen temperatuur was inmiddels ook tot het nulpunt gedaald want de een of andere geestelijke in een zwart pak met een wit boordje was aan het tafeltje naast ons komen zitten. Luidkeels deed hij verslag van zijn reizen naar Rome. Met zijn moeder. Zonder zijn moeder. Het was Rome voor en Rome na. Toen we naar huis gingen wist ik bovendien alles over de ziekenzalving en zaligverklaring van een ster uit de oudheid. Ondertussen schoof hij ook acht gangen sterrenvoer naar binnen en begeleidde het geheel met een keur aan wellicht nieuwe miswijn. "Zit hij hier nou doodleuk alvast de kerkbijdrage van zondagochtend op te souperen?" smiespelde ik vals naar Sjoerd. Het grondpersoneel van de kerk. Ik heb er niks mee.



25 juni 2011. Op het menu stond spinaziestamppot met worst. En een dot appelmoes. Buiten waaide de wind door de bomen. Als we taaitaai in huis hadden gehad, had ik het opgegeten.

5 opmerkingen:

Ydnas zei

Wauw, jij hebt maarliefst 2 van die I-neb "wasmandjes"! Ik heb er 1, hij is pas nieuw en eigenlijk nu al stuk (deksel helemaal los, want meerdere keren laten vallen) maar ik durf niet nu alweer te bellen voor een nieuwe.

Rome is wel heel erg mooi hoor, moet je echt eens heen ;-)

Liefs Sandy

Anoniem zei

Haha, de reactie van Sandy is precies was ik ook dacht.
TWEE mandjes, wow, wij wonen nog wel bij Romedic om de hoek en hebben maar EEN mandje.
Maar ja, ik moet toegeven, zo'n mooi spekjesbakje heb ik dan ook niet......

Groetjes, Riet

Rianne zei

ik heb ook 2 bakjes voor de i-neb, omdat je verschillende dingen moet sprayen heb je 2 bakjes nodig om het in te bewaren..hebben jullie dat niet? idd een leuk bakje, bij ons staat het ook zo op het aanrecht wel een leuk idee :)

groetjes Rianne

Running Rapunzel zei

Sorry. Ik ben zo flabbergasted dat ik alleen maar kan reageren.....op....

Bruin?

wie noemt zijn kind....


Bruin?

(ps ben al over de helft van mijn streefbedrag!!!)

Zuster_Klivia zei

Ik dacht "Ik kom eens kijken, lang niks van je gehoord". Gaat het goed met je?