dinsdag 14 juni 2011

#Rondjemethethondje

Ze gaan me steeds beter af, de wandelingetjes met Rover.
Minimaal een keer maar vaak wel twee keer per dag stappen we rond in de wijk.
Al een hele poos heb ik een handig appje op mijn telefoon staan - RunKeeper - maar sinds een week gebruik ik hem ook daadwerkelijk. En dat is leuk!
Dat ding houdt via GPS bij waar je bent en berekent op die manier allerlei nuttige info. Tijd, afstand, snelheid, calorieën. Mij stimuleert het in ieder geval enorm.
Maar wat me misschien nog het meest motiveert om 's avonds laat nog even de deur uit te gaan is het betere gluur- en spiedwerk. Want niks zo zalig als bij je niets vermoedende medemens in zijn natuurlijke habitat naar binnen kijken.

Het begint al als we de straat uitlopen. Nadat we de buurthonden zijn gepasseerd en onze voetzolen met kilo's stoepkrijt hebben besmeurd komen we op de echtscheidingsboulevard. Maar liefst drie kasten van huizen staan gebroederlijk naast elkaar ontzettend te koop te wezen. Volgens het roddelcircuit betreft het een tsunami aan echtscheidingen in die hoek. Dat de stellen in kwestie niet aan partnerruil hebben gedacht. Had ze een hoop hypotheekellende bespaard. Al is het voor de spekkopers onder ons wellicht de uitgelezen kans om hun slag te slaan. Wij lopen echter manmoedig door. Voor de brievenbus slaan we af naar rechts en komen we op een wat saaier stuk. Hoewel Rover daar naar hartenlust snuffelt en plast, en wij (ik, want Sjoerd gluurt nooit mee, brave Hendrik) sinds kort zonder weinig moeite inzicht hebben in weer een nieuw opgeleverd huis. De bewoners kijken steevast naar SBS6. In de tuin staat al weken het reclamebord van de stratenmaker. Die als logo een baksteen met een gezichtje én een petje gebruikt. En waar wij (dat dan weer wel) elke avond opnieuw weer over in de lach schieten.
Vlak daarna slaan we opnieuw af naar rechts en begint feitelijk het betere gluur- en spiedwerk. Zo over de stoep, vlak langs de ramen. Tussen de geboorteborden, -stickers en -spandoeken door geniet ik van de verschillende inrichtingen. En verwonder me over het huis dat nu al twee jaar geleden is opgeleverd en waar ze nog steeds in aan het klussen zijn alsof ze pas vorige week de sleutel kregen. Aan het eind van het blok, vlak voor we de grote weg oversteken, beleef ik telkens een klein hoogtepunt. Als we aan komen lopen gokken we al naar welke kwaliteitszender de bewoners kijken. De mensen in kwestie kennen geen enkele gêne. Ze liggen - tamelijk verfrommeld - in een zee van licht, ieder languit op hun eigen bank. Het betere etalagewerk. Met een wijs "ze zal nog wel moeten voeden" nemen we afscheid van het raam. Tot morgen!
Na de grote oversteek duurt het niet lang voor we de Tongelreep passeren. Wederom een levende etalage. Met afwisselend een moeder, een vader, een dochter en een schoonzoon. Vermoed ik. Zolang moeder en/ of vader erbij zijn gedraagt het kroost zich voorbeeldig maar oh wee als de senioren hun hielen hebben gelicht. Laatst troffen we de pubers in een innige verstrengeling hevig t.ongend aan. Hoei!
Je begrijpt dat alles wat daarna komt gezapig is. Goed, ik zou zelf nog voor wat actie kunnen zorgen. Door bij het huis met de geboorteaankondiging van 31 januari aan te bellen. En vragen of de baby onderhand niet loopt?!
Bij de gele varkensruggen tilt Rover nog één keer zijn achterpootje op om zijn voorpootje onder te plassen (die hond kan écht níet míkken!) en steken we opnieuw de grote weg over. We zwaaien nog een keer naar de echtscheidingsbouleverd, stappen opnieuw in de kleurige stoepkrijtsmurrie en dan zijn we thuis.
"Activity completed" zegt de dame van RunKeeper. En zo is het.

8 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Jeetje... wat een reis was dat.

Alleen al om die reden zou ik een hond moeten nemen.

Ik ben er ook gék op, dat gluren.

Wat ook geweldig is, is om te zien hoe mensen een ruimte die hetzelfde is qua formaat, zo verschillend weten in te richten.

Ydnas zei

Gelukkig woon ik op 8-hoog ;-)

Alie zei

GE-WEL-DIG Irène. Ik bescheur me. Wat weet je het toch leuk te brengen. Ik heb beeld.

Erika zei

Hoezo Rover kan niet mikken?? Het is hartstikke knap om je voorpootje onder te plassen! En misschien was het wel zijn bedoeling... :))))))

Als ik inbreker zou zijn (ben ik niet) zou ik het wel weten. Gewoon iedere avond een rondje lopen in de buurt, dan weet je precies wie er op vakantie is! Lachen we altijd om, dan zijn opeens drie weken de gordijnen dicht (en is het meteen afgelopen met mijn gegluur, ja, ik kan er ook wat van).

Groetjes, Erika

Running Rapunzel zei

Oh! Jij houdt al net zo van Gadgets als ik!!!

Wat een heerlijk logje!

Cash en Els zei

Ja gluren naar de buren, dat is ook mijn favoriete bezigheid. Vooral in de winter of laat op de avond als de lichtjes aangaan dan is het goed gluren geblazen
;-))

Judith@work zei

Haha, geweldig logje. Zo onbegrijpelijk dat mensen op die manier in een etalage gaan zitten, ik kan me er volstrekt niets bij voorstellen. Geniet er altijd wel van bij anderen als ik een avondwandeling maak :)

Claudia Huijzen zei

Naast het gluren bij de buren... (wat ik ook graag doe hoor en met het uitlaten van de hond heb je een goed excuus...)
..vind ik het ook heerlijk om 's avonds laat zo rond de klok van twaalf, een rondje te doen met de hond. Wat een rust! Heerlijk!
Liefs Claudia