zondag 31 juli 2011

iPhoto juli 2011

Lekker veel foto's in juli. Niet louter uit mijn iPhone maar ook enkele van betere kwaliteit. Maar dat zie je vanaf het beeldscherm toch niet.

Op 1 juli vierden we Rovers verjaardag. Omdat we hem zeven jaar geleden op die dag uit het asiel haalden. En vanwege dat asielverleden weten we dat hij nu ongeveer twaalf jaar oud moet zijn maar niet wanneer hij precies jarig is. Maakt allemaal niet uit, er was er een jarig hoera hoera dat kon je wel zien dat was hij. Voor ons Rover echter geen slingers, ballonnen en een taart. Wel een flesje Kwispelbier!


Met mijn favoriete ijsje luidde ik onze zomervakantie in. Een bolletje amarena en een bolletje yoghurt. Van Z.illi. Daar mag je me 's nachts voor wakker maken.


Tussen drie weken thuis blijven en twee weken de Côte d'Azur bestaat er nog een optie. De compromisvakantie. En dus werd het één week verpozen in de Vogezen. 450 Kilometer naar het zuiden. Drie landsgrenzen van huis en evengoed een bereisbare calamiteitenafstand.
En route naar Le Vittel dus, voor ons Club Medavontuur. En een avontuur zou het worden...


Bij aankomst bleken we weggemoffeld in een aftands zolderhok op de zesde verdieping, te bereiken via een gammele lift of meer dan 100 traptreden. En met zonder koelkast. Die me op internet wel was beloofd. Maar geen nood, mijn medicijnen kon ik stallen in de koelkast in de kolfkamer, tussen de flesjes babyvoeding en Franse Olvarit. Tel daarbij de aanblik van beduimelde vloerbedekking en bemoste, verrotte kozijnen waartegen dikke regendruppels ritmisch tikten op en je begrijpt dat de tranen me in de ogen stonden.
De eerste avond werd gered met een hoop wijn en het gezelschap van de G.O.'s J. en S. die zich aan onze tafel vervoegden. G.O.'s zijn medewerkers van Club Med en worden geacht zich te mengen onder de gasten. In eerste instantie vonden we dat nogal raar, zo niet hinderlijk, maar na vier flessen wijn bleken zij net zo cynisch als wij.


De volgende dag scheen per ongeluk de zon en zag de wereld er een stuk vrolijker uit. Bovendien werd ons verzoek om een andere kamer ingewilligd. We verhuisden naar een fatsoenlijke suite op de vierde etage en hobbelden enkele keren per dag 88 treden af en 88 treden op. Mooi niet dat ik nog in die onbetrouwbare, gammele, claustrofobische bezemkast aan een roestig draadje ging staan!


Helaas scheen de zon niet zo vaak als de foto's doen vermoeden. Sterker nog, het merendeel van de tijd waren de omstandigheden Siberisch. Nat en koud. En daar had ik natuurlijk geen rekening mee gehouden toen ik met zonnig gemoed onze koffers inpakte. Kekke kleedjes, blootsvoetse ballerina's en mijn bikini. "Zal ik mijn jas meenemen?" vroeg Sjoerd vlak voor vertrek. "Nee joh!" was mijn antwoord. Juist. Op dag drie, toen het kippenvel chronisch op mijn armen stond en het enige paar pantykousjes dat ik bij had uit zichzelf rechtop in mijn flatjes bleef staan, greep Sjoerd in. Ik moest een fleecevest kopen. Met 45 erop. Dan maar zichtbaar lid worden van de sekte die we Club Med inmiddels noemden.


Want licht sektarisch kun je ze bij Club Med toch wel noemen.
De gedachte achter Club Med is voornamelijk Gezellig Alles Samen Doen en De Hele Dag Door Eten En Drinken. Voor individualisten als wij is met name die eerste component een ware marteling. Eettafels met minder dan acht couverts bestaan niet waardoor je iedere maaltijd deelt met volslagen onbekenden. Waar je uit fatsoen een praatje poep mee moet houden, meestal in gebroken Engels.
De factor Onbeperkt Eten En Drinken haalt ook het slechtst in de mens naar boven. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat word je blootgesteld aan een keur aan calorierijke verleidingen. Probeer daar maar eens weerstand aan te bieden. Voor Sjoerd betekende dat in de ochtend gebakken spek met chocolade croissants en bij het diner paëlla, een hamburger en wat sardientjes op hetzelfde bord.


Met de aanschaf van het illustere sektevest was de ergste kou verdreven. Maar voor mij geldt dat als mijn voeten koud zijn ik onderkoeld blijf. En dus kocht ik ook nog maar een paar laarsjes en vijf paar sokken tijdens ons middagje Nancy. "Een breedte-investering," aldus mijn begripvolle echtgenoot.


Tussen de buien, schranspartijen en bacchanalen door werkten we ook nog flink aan onze swing! We hebben ik-weet-niet-hoeveel balletjes weggeslagen.


In een meer dan fantastische omgeving. Natuur, weidsheid, bossen en op zondag zelfs paardenrennen.


Niet alleen Sjoerd ging zich te buiten aan de eindeloze mogelijkheden die de all inclusive catering ons bood. Zo dronk ik mijn eerste piña colada ooit. Lekker hoor! Tot mijn hoofd wat begon te tollen en mijn maag protesteerde. En mijn fatsoen verdween. Want de lege achtpersoons eettafel die we voor het diner hadden geschaakt werd al ras bestormd door een trio bejaarden. Terwijl zij stonden te laden bij het buffet kwam Sjoerd terug met zijn eerste gang. "We hebben bezoek," lispelde ik nijdig, "zullen we aan een andere tafel gaan zitten?" Binnen drie tellen hadden we onze biezen gepakt en verkasten we naar een andere lege tafel. Helemaal in de hoek, bij het raam, met onze ruggen naar de rest van de eetzaal. Weer drie tellen later stond er zo'n happy de peppy eet-G.O. naast ons en stelde met zijn tandpastaglimlach voor om gezellig bij andere mensen aan tafel aan te schuiven. Vermoeid rolde ik met mijn ogen en beet hem in mijn slechtste Engels toe: "No, not tonight. We need our quiet now." Quasi vrolijk droop hij af.


"It was like holiday for us also!" vertrouwde S. me in haar aandoenlijke Engels toe vlak voordat we naar huis gingen. Dat zie ik als een groot compliment. Onze dappere medestrijders. Die nog een hele zomer 'mogen'. Voor ons was het a once in a liftetime experience. Alhoewel de golfbanen blijven lonken. En de Derbybar, Cottonbar en Charleston nightclub. Alwaar de onvermoeibare G.O.'s avond na avond hun dansjes staan af te draaien en zelf het meeste plezier van allemaal lijken te hebben. Heel in de verte deed het misschien een beetje denken aan die zweterige dansschuur uit Dirty Dancing. Ik heb nog gekeken of ik watermeloenen zag liggen, maar helaas...


In de categorie 'rare namen' grinnikte ik deze maand het hardst om Jet Lucy Liedje.


Asterix en Idefix in Amsterdam.
Eens in de zoveel tijd voel ik de plotselinge behoefte om een dagje Amsterdam te doen. Herinneringen ophalen aan de typische geur van de metro, het geklingel van trams. Kuieren door de Rivierenbuurt, lunchen in Oud-Zuid. Slenteren over de P.C. Hooftstraat. Duiven ontwijken achter het paleis op de Dam. Het blijft nog steeds een beetje mijn stad.


Sinds kort ben ik actief als postcrosser. Het idee is even simpel als leuk. Kaarten sturen naar en ontvangen van overal ter wereld. Mijn eerste zeven kaarten zijn inmiddels gepost en gingen naar Finland, Taiwan, USA, Tsjechië, Rusland, Thailand en wederom Finland. Nu is het wachten op waar mijn kaarten vandaan komen...


De natste - en daarmee kilste en koudste - juli sinds 1966 schreeuwde maar om één ding. De aanschaf van UGG's.


Het was niet de bedoeling onderstaande foto openbaar te maken. Ik bedoel, hoe Jan Steen wil je het hebben?! Je hond op het aanrecht zetten om de resten van een overgekookte pan soep te laten opruimen. Tot mijn vader hem erin gooide: Soup Dogg. :-)))

8 opmerkingen:

Mara zei

En toch...toch bekruipt mij het gevoel dat jullie er net zo goed ingeluisd zijn door de GO's. Ze hebben immers toch maar mooi de hele avond met jullie doorgebracht...
Je fotoserie geeft een mooi beeld van de afgelopen zomer. Of zal augustus nog geweldig gaan worden? Ik hoop het!

Lielie en Daf zei

Super leuk die foto's van je Iphone! Je hebt echt een hele leuke app, Instagram. Gratiez en kan je je foto's mee oppimpen ;)
Groetjes Daphne

Mars zei

Oh mijn God, die G.O.'s klinken heftig! Dat ze aan jullie tafel gaan vragen of jullie je niet moeten mengen in het gezelschap...?? Nogal eh..apart. Of bemoeierig, hoe je t wilt noemen!
Maaar jullie zomer ziet er wel heel erg gezellg uit!

Ydnas zei

Erg moeten lachen om je blog :-)
Vooral om "maar na vier flessen wijn bleken zij net zo cynisch als wij."
Lijkt me zwaar irritant trouwens dat je je de hele tijd moet mengen in het gezelschap ;)
Liefs,
Sandy

Jannie zei

7!? Wat voor postcrossingprivilege heb jij zo gauw opgebouwd? Ik mocht er maar 5 versturen! Of heb je stiekem twee accounts? haha!
Leuke foto's en verhaaltjes trouwens! Werd er helemaal volijk van!
xxx

Linda zei

dat oortje van "hondje Rover"! té schattig!

Running Rapunzel zei

Ik geniet altijd van je iPhone logjes, heerlijk...die laatste foto is het einde!

Maar seriously....die naam? Liedje? What were they thinking?

Zuster_Klivia zei

OMG! dat klinkt als de vakantie from hell. Nog erger dan kamperen. Van heb ik met je te doen meid ;)