woensdag 31 augustus 2011

iPhoto augustus 2011

Augustus stond bol van de afspraken.
Tweet ups, lunches, dinertjes, bqq's, borrelavonden. Oude en nieuwe bekenden. Het was één feest!
En precies zoals het in mijn genen is gekopieerd vergat ik OVERAL foto's van te maken. Krek mijn moeder.

Ook meldde ik me bij de huisarts. Voor het laten weghalen van wat ontsierende moedervlekjes her en der. In 2007 liet ik dat ook al eens doen, zij het bij een andere huisarts. Eentje die graag zelf hobbyt. Mijn huidige huisdokter echter is een stuk behoudender. De moedervlekjes op mijn romp wilde hij best zelf wegbranden maar voor het geteisem in mijn gezicht stuurde hij me door naar de dermatoloog. Want dat vond hij te link, om daar zelf me aan de slag te gaan. Oké...
En zo kwam het dat ik mezelf terug vond in het periferie pannenkoekenhuis hier in de stad. Alwaar ze nog immer met ouderwetsche patiëntenkaarten werken. Hoe retro! De grootste grap kwam van de aardige dermatoloog. Na een korte blik op de twee bruine vlekjes in mijn tronie schakelde hij zonder pardon zijn assistente in. Die snel wat verdovingen in mijn gezicht jaste en vervolgens de brandstaaf tegen mijn kaaklijn hield. Daar was weinig subtiel aan. Sterker nog, het stond in schril contrast met het monnikenwerk van de huisarts, die twee weken later mijn buik behandelde alsof ik mijn brood verdien met modellenwerk. Zal ik me nu dan toch eens wagen aan sit ups?



Mini Cornetto's. Goed voor het vullen van een holle kies.


In plaats van zo'n afgezaagde Bugaboo schafte ik deze uiterst wendbare kar aan. Inclusief handige dwangbuis en blindeerkap als ze echt vervelend worden. ;-)


Onze evenementengeile wethouder had iets leuks bedacht. Hij zei tegen de burgemeester: "Ik heb een super goed idee Hank! Weet je wat we gaan doen Hank? Hank, we halen de tijdrit van de Enecotour naar de stad! Dat vinden de mensen leuk. En het is goede reclame voor onze stad. Plus we verdienen er nog een aardige duit mee!" En zo kwam het dat wij die bewuste vrijdag de compound niet meer op of af konden. De auto stond anderhalve kilometer verderop geparkeerd, voor je weet maar nooit. Terwijl Sjoerd thuis achter de laptop zat zoefden de wielercoryfeeën om beurten door de straat. En maakten enkele buren er voor de gelegenheid een straatfeest van. Inclusief bier en barbecue, niet gehinderd door een beetje regen. Gezelligheid kent geen tijd.


Of er nog iemand een gitaar over had, vroeg zij op Twitter.
Of ik nog van plan was ooit de snaren van mijn gitaar te beroeren, vroeg Sjoerd.
En daarmee was de deal gesloten. Op neutraal terrein wisselden de gitaar en het lesboek van eigenaar. En de doos Celebrations. Een beste ruil.


Ook prinsessen moeten wel eens plassen.


Door al die regen groeit het onkruid als kool. En dus togen we aan het plukken. Emmers vol. Rover bemachtigde de beste plek van de tuin en hield intussen trouw de wacht.


Geen kinderen hebben bekent helaas ook niet jezelf te buiten gaan aan kinderkleding. Maar gelukkig hebben ze daar buur(t)meisjes voor uitgevonden.


Wordfeud. Het nieuwe Scrabble. Dat doen mensen met een smartphone of tabletpc tegenwoordig dus allemaal. Ik ben daarop geen uitzondering. Wel ben ik misschien een beetje fanatieker dan veel andere spelers. In plaats van vijf potjes tegelijk heb ik vaak 30 spelen naast elkaar lopen. Want ik wil dóór! En ik win nogal vaak. Dat is geen opschepperij maar een voldongen feit. Hé, ik ben allang blij dat ik ook eens ergens in uitblink. Het is dan ook wachten op het NK Wordfeud. En in de tussentijd puzzel ik op mooie, dure woorden en leid ik al mijn tegenstanders om de tuin met mijn simpele speelnaam. Voor wie durft: Slomeneri.


De opruimtornado die hier al weken huis houdt is nog steeds actief. Niet alleen de gitaar werd geofferd. Zakken vol kleding en schoenen vonden hun weg naar marktplaats en/ of het Leger des Heils. Zo kon ik eindelijk afscheid nemen van mijn good old Gapstar trui. Gapstar ja, nu heet dat G-star maar in 1994 sloeg je je kleedgeld kapot aan Gapstar. God dat waren nog eens tijden...
Alle opruimrondes hiervoor was ik er mentaal nog niet aan toe om er afscheid van te nemen, maar deze keer was ik er helemaal klaar mee. Weg met die uitgelubberde afgewassen lap stof. Hetzelfde gold voor mijn zwarte Marc O'Polo instappers uit 2000. Een rib uit mijn lijf destijds maar met een Echte Baan op een groot advocatenkantoor leek me de aanschaf meer dan geoorloofd. Vier verhuizingen later stonden ze ongedragen te verschimmelen in de doos en het leer van de binnenzool was helemaal krom getrokken. Te vies om aan te pakken, besefte ik eindelijk maar met pijn in het hart. Laatste bestemming: kliko.

2 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Leuke foto's weer! Die prinsessenplasfoto is geweldig :)

Gapstar.... AAHHH. Die kennen we nog ja. En wacht dacht je van Naf Naf? En Emanuelle? Poeh. Ik ben nu echt een oud hek.

Deborah ten Cate zei

hallo, normaal ben ik nooit van het reageren, maar omdat ik dat plaatje van wordfeud zag staan (ja hier nog een addict) dacht ik, nu moet het maar eens! ik volg al een tijdje je blog, je schrijft echt superleuk! dus ik heb je toegevoegd, maar omdat je het zo druk hebt met die andere 30, duurt het nog wel even denk ik! ;)

Groetjes