vrijdag 30 september 2011

iPhoto september 2011

Weet je wat het met september is? September schept geen verwachtingen.
De dagen worden immers korter en de blaadjes aan de bomen veranderen gestaag van kleur. Alles maakt zich op voor de herfst.
En dan wordt het ineens toch nog zomer!

Doordat de omstandigheden (lees: mijn gezondheid) heel wat beter waren dan september vorig jaar (en het jaar daarvoor én het jaar daarvoor. Vind je het gek dat ik inmiddels een septemberfobie heb ontwikkeld?!) waren we (lees: Sjoerd) nu eens zelf in de gelegenheid om de tuin winterklaar te maken. En zo geschiedde. Twee weekenden op rij werd er gesnoeid, geschoffeld, geknipt en geschoren.
In de brandende najaarszon.


Na de gedane arbeid trokken we een flesje open. Zomaar, omdat het kon.
Omdat het leven goed is. En de tuin er zo mooi bij lag.


De commercie trok zich intussen geen zak aan van de heersende weersomstandigheden. De omzettrein dendert gewoon door!
Dus terwijl buiten de mussen van het dak vielen, werden binnen de eerste schappen alweer gevuld met Sinterklaassnoep.


Herbalife. In de vorige eeuw een gigantische hit. Half Nederland lijnde zich slank met aangelengde kruidenpoeders. Maar toen kwam Sonja met haar eierkoekendieet en stierf Herbalife een stille dood. Tot nu! Er is er weer eentje opgestaan. Een dappere consulent. Opzoek naar nieuwe dikkerds. En omzet. De crisis haalt het beste in mensen naar boven!


Dit kekke klokje lag zomaar in mijn locker op het werk. Mijn heerlijke werk. Acht donderdagmiddagen op rij kon ik gaan. Toen werd ik ziekjes. Met keelpijn en snot en een hoop gehoest. Maar zonder kuur! Ik kwam er helemaal zelf uit. Wat een vertrouwen geeft dat!


"Help! Mijn telefoon is kapot! Hoe moet dat nou met mijn Wordfeudverslaving?" peeuwde buuvke A. De heer zij geprezen voor Scrabble 1.0. En fijne buuvkes.


4,5 Bar, 120g/ min, 1,6l en op stoom in 2 minuten. All for mama!
Pure huishoudp.orno. Daar trakteerde ik mezelf op.


Het had een poosje nodig en ik moest er de blaren voor op mijn tong lullen, maar eindelijk was ik erin geslaagd Sjoerd te overtuigen. Dat sushi niet alleen lekker is maar dat het ook echt wel vult. Het vulde zelfs zo goed dat we van de toegestane vijf bestelrondes niet verder kwamen ronde drie. Vullen me dunkt.


Na het behalen van mijn rijbewijs nam ik me één ding heilig voor. Nooit meer fietsen. Hoe vaak ik vroeger niet smachtend de stoet auto's nakeek die me passeerde op weg naar huis. Met mijn zware boekentas scheef op de snelbinder en de regen striemend in mijn gezicht. Met loden benen en blauwe vingernagels.
En moet je nou eens kijken!


Dit is mijn allerliefste lievelingssnoep. Dat op een kwade dag zomaar niet meer in de supermarkten verkocht werd. Wegens tegenvallende verkoopresultaten. Nou ja zeg! Had ik dan nog meer zakken moeten kopen?! Een digitale speurtocht bracht de oplossing. Bij De Tuinen doen ze nog wel aan Pandadrop!


De jonkheer. Daar deed het heerschap in deze prijzige klassieker mij sterk aan denken. Verder was het heel leuk in Naarden, tijdens een of andere rally met klassiekers en Porsches en klassieke Porsches. En een beetje koud. Daarom zat ik het grootste gedeelte van de tijd binnen, in een kroegje. Met rosé.


En Maarten! Een tweetup/ CF-meet mét een foto.


Of ik alsjeblieft nieuwe sneakers wilde kopen. Want mijn oude - maar nog goede - zwarte vond hij zo ontzettend depressief. Een man die je uit shoppen stuurt!
Na een strooptocht door het outlet stuitte ik op dit paar. In paars met oranje! Waar ik eigenlijk totaal niet van houd. En Sjoerd ook niet. Maar toch kocht ik ze. Omdat ze in elk geval kleurrijk zijn. Maar nog meer omdat ze me herinneren aan vroeger. Toen droeg ik een Nike-trui in dezelfde wanstaltige kleurencombinatie. Met daarbij nog een roze Nike-pet op mijn hoofd! De zuster van afdeling Eskimo in het oude WKZ doopte me al snel tot miss Nike. Ik denk er met een glimlach aan terug. En met dit paar sneakers elke dag opnieuw!


Het Project Postcrossing loopt gesmeerd. De teller staat inmiddels op 36 verstuurde kaarten. Een daarvan was deze. En hij ging naar Duitsland. Hopelijk heeft de ontvanger net zoveel humor als ik. ;-)


Geen opmerkingen: