woensdag 30 november 2011

iPhoto november 2011

Of we een avondje op buurtmeisje M. wilden passen. Uiteraard!
En zo kwam het dat de halve huisraad van onze buurten plots bij ons stond geparkeerd. Van babystoel tot campingbed, van luiertas tot Barbapapalampje.
Met de buik vol bruine bonen werd ze afgeleverd, het toetje en de avondfles waren voor ons. Vadertje en moedertje spelen in optima forma. Dus terwijl ik ons avondeten bereidde bogen de mannen zich over/ onder het Danoontje.



Daarna volgde het avondritueel met babytv, pyjama aandoen (ik) en laatste flesje melk (Sjoerd). Het dotje liet zich alles welgevallen en probleemloos konden we haar rond half acht in bed leggen. Op onze slaapkamer. En daar maakten we een kapitale fout. Want toen Sjoerd om half twaalf de echtelijke sponde in wilde duiken stond er een campingbed in de weg. Met slapende baby erin. Op kousenvoeten zeulden we de prinses op de erwt naar de logeerkamer. Even leek ze door alles heen te slapen maar net toen we haar bed een laatste millimeter wilden verschuiven werd ze wakker. Huilend. En terwijl Sjoerd zich op de boxspring neerzeeg zat ik ermee. Zeg me, gaat dat bij echte moeders ook altijd zo?!
Eerst hing ik op mijn kop boven haar bedje. Sussend en over haar hoofdje strijkend. Maar na vijf vruchteloze minuten waarin M. alsmaar wakkerder werd realiseerde ik me dat deze tactiek geen soelaas bood. Ik tilde haar uit bed en nestelde ons op het logeerbed, alwaar ik haar in het donker in slaap probeerde te wiegen. Kansloos. Weer vijf minuten later vond ik het wel gescheten en togen we getweeën naar beneeën. Dan maar feest! Na een schone luier was het bal. Ze kraaide om Rover, keek gebiologeerd naar het vleesgeworden prentenboek H.enk S.chiffmacher, gooide wat met haar speen en weigerde pertinent om in slaap te vallen. Om één uur 's nachts werd ze weer opgehaald. Dat was al gepland. Want waar het nachtraven betreft ben je bij mij aan het juiste adres, maar kom me niet aan met ochtendgespook...


En toen kreeg ik het op mijn heupen. De verlichting klopte niet. Het was een allegaartje van bijeengeraapte aanbiedingen. Het klopte van geens kant. Bovendien was de kwaliteit van het licht ruk. Onvoldoende om een boek bij te lezen, onmogelijk om je wenkbrauwen deugdelijk mee te kunnen epileren. Er moesten nieuwe lampen komen. En ik wist al precies welke. Tolomeo's van Artemide. Na een half rondje S.ijben was ook Sjoerd overtuigd. We kwamen, we zagen en ik pingelde er nog wat korting vanaf. Even liet Sjoerd me nog flink schrikken. Door te stellen dat hij ook best in een interieur kon leven wat zich het best laat omschrijven als 'old English', "maar dan wel goed doorgevoerd!".


Zo ben je eruit, zo zit je er weer middenin. De leesflow. Heerlijk. Het ene boek na het andere verslind ik momenteel. Nou ja, verslinden... Ik ben bepaald geen snelle diagonaallezer en doe gemiddeld een week over zo'n 300 pagina's. Want er blijven zoveel andere prikkels! Volledig achter de trends aan las ik eindelijk 'Haar naam was Sarah'. Poi. Zeer indrukwekkend.


Mijn vader heeft echt de leukste baan ter wereld. Ook al beweert hij soms van niet.
Mijn vader is multi-inzetbaar. Ook buiten het carnavalsseizoen om.


De kaneeldonuts van McDonalds. Voor mijn gevoel ben ik de enige ter wereld die ze nog eet. Doordat ze niet eens meer op het menubord bij de McDrive genoemd worden ben ik iedere keer bang dat ze uit het assortiment zijn gehaald. Maar ik ben goddank nog nooit teleurgesteld.


We bezochten de CF-dag. Voorheen bekend als de Landelijke Ontmoetingsdag van de NCFS. Nee dan is CF-dag toch echt wel bondiger.
Ook dit jaar was ik weer te boeken als speeddate, voor het derde jaar op rij. "Denken jullie niet dat de mensen inmiddels een beetje Irène-moe zijn?" vroeg ik vertwijfeld toen ik benaderd werd om wederom een speeddatetafel te bevrouwen. Het tegendeel bleek waar. Men kan geen genoeg van mij krijgen. ;-)
Hállo waarde speeddaters! Leuk om met jullie gesproken te hebben. :-)


Nou, en toen schoot ik van de weeromstuit aan de kokelaritus. Ik, de keukenkneus. Mrs. PakjeZakje. Niet minder dan een recept op de achterkant van een A.ldifolder haalde het beste in mij naar boven. Een heuse stoofpot mét verse stoofpeertjes toverde ik op tafel. Mét gasten. Want toen ik in de smiezen had dat de kost dreigde te lukken kwam ook het besef dat het wellicht wat veel was voor ons tweetjes. En dus noodde ik buurten. Heel casual. Alsof ik niet anders doe. Jammer dat het nu te laat is om zo'n g.eile Le Creusetpan aan mijn verlanglijstje toe te voegen. Want stoven in een respectievelijke hapjespan dan wel wok...



Ik koop hem wel vaker, de LINDA. Omdat ik het een fijn blad vind. Volwaardig. Zelfs de modereportages zijn leuk. Omdat de foto's mooi zijn. Maar deze maand kocht ik hem ook omdat ik dacht echt wel een prijs te kunnen winnen. Want LINDA. speelde voor Oprah. Ze gaf auto's weg. En een Rolex. Uggs handschoenen. Allemaal prettige zaken. Maar Helaas. Ik won niet eens een Hemaworst. Gelukkig ben ik heel fortuinlijk in de liefde.



2 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Lekker verslagje weer. Mn het babystukje was vermakelijk. Erg herkenbaar ook :) Om die redenen beschouw ik mezelf uitgevoortplant. Ik ben nl geenszins een nachtbraker (meer.)

Gave lampen btw!

Ad zei

Leuk inkijkje in je leven, Irène.
Opvallend dat ik wel heel erg trendsettend bezig ben. De Tolomeo hebben wij sinds 2003 staan. Zie de lamp en zijn kleine broertjes steeds vaker verschijnen bij mijn (virtuele) vriendjes en vriendinnetjes.

Fijne sinterklaas gewenst Ad