zaterdag 31 december 2011

iPhoto december 2011

Uren, dagen, maanden, jaren,
vliegen als een schaduw heen.
Ach, wij vinden waar wij staren,
niets bestendigs hier beneên.
Op de weg die wij betreden,
staat geen voetstap die beklijft.
Al het heden wordt verleden,
schoon 't ons toegerekend blijft.


Stichtelijk hè? En dan heb je het tweede couplet nog niet eens gelezen...
Ik vond het wel decemberig, ergens.

Was het niet ik die in november nog repte over hoe vies ik de kringloop vond?
En is het niet ik die dagelijks op marktplaats schuimt om de leukste woonaccessoires voor een prikkie bij elkaar te scharrelen?
En is marktplaats niet eigenlijk ook een soort kringloop, maar dan in een digitaal jasje? Juist.
Deze fruitschaal zocht, vond en kocht ik. Hij is van Alessi en nieuw kost hij €149,00. Ha! Nog in geen 149 jaar zou ik er dat aan uitgeven. Ik bedoel, het blijft een fruitschaal, gemaakt van plastic en staal. Zonder extra opties als stofzuigen, strijken of ramen lappen. Gelukkig kwam ik slechts 1/5 van de nieuwprijs met de verkoper overeen. Inclusief verzendkosten. Kuipke woh?!


Ook dit jaar was Snieklaas ons niet vergeten.
Hij had zelfs de rijmpiet aan het werk gezet.
Mijn moeder zorgde voor het eten.
En haalde de fonduepan uit het vet.

Het uitpakken mochten we zelf doen. Dat is aan Rover wel besteed. Gretig trok hij met zijn anderhalve tand het cadeaupapier aan flarden. Hij kreeg een nieuwe Ratje.


Mijn vader viel dit jaar het hardst met zijn neus in de boter. Eindelijk kan iPap naar hartenlust aan de slag met apps. Voor iemand die zijn Wordfeudnaam (slomesac; hij hangt van dubbelzinnigheden aan elkaar) al verzonnen had ruim voordat hij ook nog maar een letter had gelegd feitelijk bittere noodzaak, zo'n tablet.


Sjoerd en ik kregen het sluitstuk van ons lichtplan cadeau. De Bourgie van Kartell, barok in een modern jasje. Nu al een designklassieker. Zeggen 'ze'.


Sloffen. Ben ik de enige die die dingen verslindt? Gemiddeld een maand en dan vallen ze van ellende uit elkaar. Die Spaanse exemplaren althans. Vandaar dat ik me liet verleiden tot deze Kruidvatkoopjes. Nel Veerkamp en Boer Zoekt Vrouw.


En voor de zeldzame momenten dat ik niet op mijn sloffen door het huis schuifel verwende ik mezelf met deze beauty's. My first Marc Jacobs'! Ook voor een fractie van de eigenlijke waarde hoor, want zie fruitschaal. Volgens mijn moeder moet ik ze veel binnenshuis dragen, om het lopen te oefenen. Om zodoende buitenshuis geen flater te slaan. Of mijn nek te breken. Ze vond het in de winkel namelijk nog niet heel naturel overkomen. Misschien moet ik de volgende keer eens sloffen met hakken kopen...


Om enigszins aan het gedoe rondom de feestdagen te ontsnappen boekten we een weekje Texel. En om er samen lekker uit te zijn. Daar hadden we best wel behoefte aan. Het was immers wederom een bewogen jaar, in allerlei opzichten.
We vertrokken op tweede kerstdag. Na een bijzonder kort nachtje mijnerzijds. Want door die antibioticumkuur slaap ik nogal slecht. Ondanks slaappillen. Het lijkt per kuur erger te worden.
Na de gebruikelijke inpakstress vermenigvuldigd met het slapeloze wattenhoofd - "Ik ga echt noooooit meer op vakantie!" jammerde ik mismoedig boven de koffers - konden we slechts twee uur later dan gepland op pad. Precies vier uur later betraden we ons gehuurde appartement. En bood de eigenaresse ervan ons meteen een warme maaltijd aan. Haar zoon was kok en had te veel klaargemaakt. Of wij soms zin hadden in risotto met vis en een salade. Me dunkt! Als kers op de taart kwam de keukenprins zelf later ook nog een toet brengen.
Daarna was het tijd voor Ballonrace. Rover en ik stevenden rechtstreeks op de overwinning af.


Een oude boom moet je niet verplanten. Dat geldt ook voor onze Rover. Want op de laatste dag van 2011 kan ik met zekerheid stellen dat hij dit jaar oud is geworden. Bijna ineens. Althans zo lijkt het. Hij ziet slecht, hoort vrijwel niks meer, ruikt zelfs naar oude hond. Zijn gedrag echter laat hem meestal nog niet in de steek. Zo beklimt en berijdt hij nog haast dagelijks een knuffel en rende hij als een dolle puppy over het Texelse strand. Het opeten van zijn brokjes gaf de gebruikelijke vakantieproblemen. Die mot hij elders niet. Ook al komen ze uit de zak van thuis en zitten ze in zijn vertrouwde bakje.
Hier wordt de uitdrukking 'met lange tanden eten' aardig uitgebeeld. En die zwevende Nike maakt de compositie compleet.


Texel was behalve nat en koud vooral heel erg winderig. Tijdens onze eerste en enige strandwandeling werden we compleet gezandstraald. Het verklaarde meteen hoe de meeste eilanders aan hun verweerde koppen komen. En waarom de mode zo ontzettend anders is dan bij ons. Hier kun je inderdaad niet zonder met bont gevoerde stevige stappers, stoere gebreide vesten met winddichte voering en mutsen met oorflappen.


Dit was wat ons betreft het beste plekje van Den Hoorn. Strandtent Paal 9, pal voor de kachel in oude fauteuils bedekt met kleden van schapenvacht. Wat lezen, het vuur brandend houden, wijn drinken, Scrabble spelen.



Op vrijdag greep de benauwdheid van het eiland ons naar de keel. En het kleine, beduimelde appartement met z'n verrotte zitmeubilair. We hadden vasteland nodig. Het werd Alkmaar. Daar waren mensen en winkels, en die gekke straatmuzikant op zijn groene klompen. Sjoerd vond er twee paar schoenen (geen groene klompen) en net toen ik in discotheek The Sting wat - kansloos - in zo'n enorme berg afgeprijsd textiel liep te grasduinen hoorden we het. Van het huis. Magisch. We doken subiet een leuk tentje in om op de verkoop te proosten. Vooruit, en omdat ik enorm moest plassen. En de spreekwoordelijke champagne was cola light. Maar die bruiste ook.


Oudjaar vierden we met de Vissers. Zij zaten ook op 't eiland dus het leek ons wel aangenaam om deze avond samen door te brengen. Onder het genot van veel happen, bubbels, collectieve behaverbrandingen, Youp, schaterlachen, appelbeignets en oliebollen gleed de laatste avond van 2011 kakofonisch over in de eerste nacht van 2012. Dat het een mooie opmaat mag zijn voor de rest van het jaar.


En zo kwam er niet alleen een eind aan 2011 maar ook aan onze vakantie op Texel. Traditiegetrouw gooiden we er een dag eerder dan gepland het bijltje bij neer. Omdat er geen plek als thuis is. Terwijl K zich aan haar eerste nieuwjaarsduik ooit waagde koersten wij naar de boot. De stal had geroepen.
We wilden het nieuwe jaar beginnen daar waar we het liefste zijn. Thuis.


Oh ja, deze had je nog tegoed. ;-)

Dat de tijd hier 't al verover,
aan geen tijdperk hangt mijn lot.
Gij, Gij blijft mij altijd over,
Gij blijft eindeloos mijn God.
Welk een onheil mij ook nader,
'k vind in U mijn vrede weer.
Gij blijft, die Gij waart, mijn Vader,
wat verander, wat verkeer.

Rhynvis Feith / Heinrich Albert

3 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Geinig! We hebben aardig dezelfde smaak: de Bourgie staat ook nog op mijn lijstje btw. Heb wel een paar mooie Tord Boontjes al. Ook voor bijna niks. Lampen zijn zó mooi :)

Lotte zei

Haha, discotheek The Sting. Ik zei laatst iets te hard: 'Wat staat die muziek hier hard.' Een jonge, wulpse verkoopster keek mij geïrriteerd aan en vriendlief keek ook alsof ik plotsklaps 68 jaar was geworden.

Edje zei

dat was vast een heerlijk weekje daar op Texel!
Gefeliciteerd met de verkoop van jullie huis.
En wat een prachtige lamp!