iPhoto december 2011

Uren, dagen, maanden, jaren,
vliegen als een schaduw heen.
Ach, wij vinden waar wij staren,
niets bestendigs hier beneên.
Op de weg die wij betreden,
staat geen voetstap die beklijft.
Al het heden wordt verleden,
schoon 't ons toegerekend blijft.

Stichtelijk hè? En dan heb je het tweede couplet nog niet eens gelezen...
Ik vond het wel decemberig, ergens.

Was het niet ik die in november nog repte over hoe vies ik de kringloop vond?
En is het niet ik die dagelijks op marktplaats schuimt om de leukste woonaccessoires voor een prikkie bij elkaar te scharrelen?
En is marktplaats niet eigenlijk ook een soort kringloop, maar dan in een digitaal jasje? Juist.
Deze fruitschaal zocht, vond en kocht ik. Hij is van Alessi en nieuw kost hij €149,00. Ha! Nog in geen 149 jaar zou ik er dat aan uitgeven. Ik bedoel, het blijft een fruitschaal, gemaakt van plastic en staal. Zonder extra opties als stofzuigen, strijken of ramen lappen. Gelukkig kwam ik slechts 1/5 van de nieuwprijs met de verkoper overeen. Inclusief verzendkosten. Kuipke woh?!

Ook dit jaar was Snieklaas ons niet vergeten.
Hij had zelfs de rijmpiet aan het werk gezet.
Mijn moeder zorgde voor het eten.
En haalde de fonduepan uit het vet.

Het uitpakken mochten we zelf doen. Dat is aan Rover wel besteed. Gretig trok hij met zijn anderhalve tand het cadeaupapier aan flarden. Hij kreeg een nieuwe Ratje.

Mijn vader viel dit jaar het hardst met zijn neus in de boter. Eindelijk kan iPap naar hartenlust aan de slag met apps. Voor iemand die zijn Wordfeudnaam (slomesac; hij hangt van dubbelzinnigheden aan elkaar) al verzonnen had ruim voordat hij ook nog maar een letter had gelegd feitelijk bittere noodzaak, zo'n tablet.

Sjoerd en ik kregen het sluitstuk van ons lichtplan cadeau. De Bourgie van Kartell, barok in een modern jasje. Nu al een designklassieker. Zeggen 'ze'.

Sloffen. Ben ik de enige die die dingen verslindt? Gemiddeld een maand en dan vallen ze van ellende uit elkaar. Die Spaanse exemplaren althans. Vandaar dat ik me liet verleiden tot deze Kruidvatkoopjes. Nel Veerkamp en Boer Zoekt Vrouw.

En voor de zeldzame momenten dat ik niet op mijn sloffen door het huis schuifel verwende ik mezelf met deze beauty's. My first Marc Jacobs'! Ook voor een fractie van de eigenlijke waarde hoor, want zie fruitschaal. Volgens mijn moeder moet ik ze veel binnenshuis dragen, om het lopen te oefenen. Om zodoende buitenshuis geen flater te slaan. Of mijn nek te breken. Ze vond het in de winkel namelijk nog niet heel naturel overkomen. Misschien moet ik de volgende keer eens sloffen met hakken kopen...

Om enigszins aan het gedoe rondom de feestdagen te ontsnappen boekten we een weekje Texel. En om er samen lekker uit te zijn. Daar hadden we best wel behoefte aan. Het was immers wederom een bewogen jaar, in allerlei opzichten.
We vertrokken op tweede kerstdag. Na een bijzonder kort nachtje mijnerzijds. Want door die antibioticumkuur slaap ik nogal slecht. Ondanks slaappillen. Het lijkt per kuur erger te worden.
Na de gebruikelijke inpakstress vermenigvuldigd met het slapeloze wattenhoofd - "Ik ga echt noooooit meer op vakantie!" jammerde ik mismoedig boven de koffers - konden we slechts twee uur later dan gepland op pad. Precies vier uur later betraden we ons gehuurde appartement. En bood de eigenaresse ervan ons meteen een warme maaltijd aan. Haar zoon was kok en had te veel klaargemaakt. Of wij soms zin hadden in risotto met vis en een salade. Me dunkt! Als kers op de taart kwam de keukenprins zelf later ook nog een toet brengen.
Daarna was het tijd voor Ballonrace. Rover en ik stevenden rechtstreeks op de overwinning af.

Een oude boom moet je niet verplanten. Dat geldt ook voor onze Rover. Want op de laatste dag van 2011 kan ik met zekerheid stellen dat hij dit jaar oud is geworden. Bijna ineens. Althans zo lijkt het. Hij ziet slecht, hoort vrijwel niks meer, ruikt zelfs naar oude hond. Zijn gedrag echter laat hem meestal nog niet in de steek. Zo beklimt en berijdt hij nog haast dagelijks een knuffel en rende hij als een dolle puppy over het Texelse strand. Het opeten van zijn brokjes gaf de gebruikelijke vakantieproblemen. Die mot hij elders niet. Ook al komen ze uit de zak van thuis en zitten ze in zijn vertrouwde bakje.
Hier wordt de uitdrukking 'met lange tanden eten' aardig uitgebeeld. En die zwevende Nike maakt de compositie compleet.

Texel was behalve nat en koud vooral heel erg winderig. Tijdens onze eerste en enige strandwandeling werden we compleet gezandstraald. Het verklaarde meteen hoe de meeste eilanders aan hun verweerde koppen komen. En waarom de mode zo ontzettend anders is dan bij ons. Hier kun je inderdaad niet zonder met bont gevoerde stevige stappers, stoere gebreide vesten met winddichte voering en mutsen met oorflappen.

Dit was wat ons betreft het beste plekje van Den Hoorn. Strandtent Paal 9, pal voor de kachel in oude fauteuils bedekt met kleden van schapenvacht. Wat lezen, het vuur brandend houden, wijn drinken, Scrabble spelen.

Op vrijdag greep de benauwdheid van het eiland ons naar de keel. En het kleine, beduimelde appartement met z'n verrotte zitmeubilair. We hadden vasteland nodig. Het werd Alkmaar. Daar waren mensen en winkels, en die gekke straatmuzikant op zijn groene klompen. Sjoerd vond er twee paar schoenen (geen groene klompen) en net toen ik in discotheek The Sting wat - kansloos - in zo'n enorme berg afgeprijsd textiel liep te grasduinen hoorden we het. Van het huis. Magisch. We doken subiet een leuk tentje in om op de verkoop te proosten. Vooruit, en omdat ik enorm moest plassen. En de spreekwoordelijke champagne was cola light. Maar die bruiste ook.

Oudjaar vierden we met de Vissers. Zij zaten ook op 't eiland dus het leek ons wel aangenaam om deze avond samen door te brengen. Onder het genot van veel happen, bubbels, collectieve behaverbrandingen, Youp, schaterlachen, appelbeignets en oliebollen gleed de laatste avond van 2011 kakofonisch over in de eerste nacht van 2012. Dat het een mooie opmaat mag zijn voor de rest van het jaar.

En zo kwam er niet alleen een eind aan 2011 maar ook aan onze vakantie op Texel. Traditiegetrouw gooiden we er een dag eerder dan gepland het bijltje bij neer. Omdat er geen plek als thuis is. Terwijl K zich aan haar eerste nieuwjaarsduik ooit waagde koersten wij naar de boot. De stal had geroepen.
We wilden het nieuwe jaar beginnen daar waar we het liefste zijn. Thuis.

Oh ja, deze had je nog tegoed. ;-)

Dat de tijd hier 't al verover,
aan geen tijdperk hangt mijn lot.
Gij, Gij blijft mij altijd over,
Gij blijft eindeloos mijn God.
Welk een onheil mij ook nader,
'k vind in U mijn vrede weer.
Gij blijft, die Gij waart, mijn Vader,
wat verander, wat verkeer.

Rhynvis Feith / Heinrich Albert

House for sale? Not anymore!

Op de valreep van 2011 heel goed nieuws. Op persoonlijk vlak wellicht het beste nieuws van dit jaar. En met terugwerkende kracht van 2009, 2010 en 2011 bij elkaar. Ons oude huis is namelijk verkocht. Eindelijk.

De knusse bungalow die Sjoerd in 2002 kocht en waar we vanaf 1 januari 2004 een leven met ons tweeën in besloten op te bouwen. Een veilige haven die we stukje bij beetje omtoverden tot ons kleine paleis. Het huisje achter de molen waarin we samen de mooiste momenten beleefden maar ook tijden van verdriet en angst kenden. Het was altijd onze veilge herberg.

In juli 2009 verhuisden we naar ons grote droompaleis. Jezus is immers ook ooit uit zijn kribbe gegroeid. Zodoende sloeg de makelaar in maart 2009 het te koop-bord in de tuin. Net na het omvallen van de banken. De rest is historie.

Over belangstelling en aanloop hebben we gelukkig nooit te klagen gehad. De statistieken van het aantal bezichtigingen heb ik even niet bij de hand maar de rij kijkers was lang. Kijkers zijn echter geen kopers, leerden we al snel. En kijkers die langskomen tijdens de landelijke openhuizenroute blijken ronduit ramptoeristen. Ik word althans niet blij van een klasje zeikende babyboomers dat ons met bloed, zweet en tranen opgebouwde aardse paradijs tot op het bot fileert. Te dit, te dat, te zus, te zo.

"Er hoeft er maar een bij te zitten!" is de meest gehoorde dooddoener uit deze periode. Even goedbedoeld als irritant. Op aanraden van mijn moeder begroeven we begin 2010 Jozef uit mijn ouders' kerststal in de voortuin. Naar goed Brabants gebruik zou een ingegraven Jozef zorgen voor een spoedige verkoop van je huis.
In plaats van een koper diende zich echter een huurder aan. Hadden we misschien per ongeluk een van de drie koningen in het zand gestopt?

De huurder zorgde enerzijds voor verlichting maar gaf ook kopzorgen. Hij maakte iedere maand keurig de huur over maar er ging toch wel het een en ander kapot. En de tuin gaf ook niet meer de aanblik die we gewend waren. To put it mildly. Na anderhalf jaar dolle huurpret namen we dan ook afscheid van elkaar. In het eerste weekend van november raapten we met onze eeuwige rotsen in de branding - moet ik überhaupt nog toevoegen dat het hier mijn gouden ouders betreft? - nog een keer de moed bij elkaar. En de tuin- en poetsspullen. Alles werd aangepakt, opengezet, weggehaald, schoongemaakt en opgelapt. En prompt kwam daar ons kleine paleis weer tevoorschijn!

Daarna ging het rap. De eerste bezichtiging na de make-over was meteen raak. Er volgde een tweede, er kwam een bod, er werd onderhandeld en het was beklonken.
Toch durfde ik nog niet te juichen. Na het tekenen van het voorlopig koopcontract had de koper drie dagen om zich alsnog terug te trekken. Daarna volgde het voorbehoud van financiering. En dat traject liep niet geheel vlekkeloos. Vorige week viel echter het bemoedigende woord 'taxateur'. En vandaag stond de makelaar op de voicemail. De financiering is rond, alles gaat naar de notaris.

Wij hebben de champagne vandaag alvast geopend. Ons huis is verkocht!
2012 Begint met een schone lei.

Mamamijmeringen

Eerste kerstdag 1983.
Dit is mijn moeder. Ik geef haar een dikke knuffel.
(En zie ons heerlijke eighties interieur, inclusief fondue! :-)))

Het oorspronkelijke plan was om een foto van mijn moeder en mij uit 1985 op te snorren en daar dit stukje over te schrijven, maar ik kon geen leukere vinden dan deze. Foto's waar ik met mijn moeder op sta zijn er niet zoveel (met mijn vader des te meer, zij was duidelijk de knipper). Foto's van mij waar ik mijn moeder knuffel zijn nog schaarser. Dit moet zo ongeveer de laatste keer zijn. Ik ben niet zo'n knuffelkont.

Eerste kerstdag 1983.
Ik kijk naar het gezicht van mijn moeder. En zie hoe jong ze toen nog was. Als ik een foto uit 1985 had genomen was ze op dat plaatje precies even oud geweest als ik nu ben. Maar op zich maakt dat voor het vergelijk niet uit, in het tijdsbeeld. Want wat zijn 2 jaar uitgesmeerd over 32?

Eerste kerstdag 1983.
Mijn moeder is hier 30 jaar, ik 4. Wat ziet ze er nog jong uit. Maar wat ligt er toch ook al een leven achter haar. Getrouwd, al zeven jaar moeder, zorgen en verdriet over haar eerstgeborene die ze moest begraven, zorgen en verdriet over het ziek zijn haar tweede dochter.
Toch zie ik vooral een stralende mama. Die er altijd wat van wist te maken.
Die er altijd voor me was. Is. Ondanks of dankzij. Misschien wel allebei.

This one's for my mama. I love you.

Irène weet wanneer het tijd is

Op de valreep besloot ik het jaar in stijl af te sluiten. Met een orale antibioticumkuur. Na weken van op en af kwakkelen vond ik het gisteren mooi geweest. Tijd voor actie. Zeker met de komende week in het verschiet. En dan doel ik niet op de gezegende dagen en de jolijt die daarmee gepaard gaat, maar meer op het praktische aspect ervan. Dat je, mocht er écht stront aan de knikker zijn, geen hond te pakken krijgt en je jezelf verwijt waarom je niet eerder aan de bel hebt getrokken. Of dat onze geplande kerstvakantie in het water valt in plaats van op een eiland.

Maar wanneer is nou het juiste moment om contact te zoeken met het ziekenhuis?
Wanneer mail je de CF-verpleegkundige dat het hommeles is?
Wanneer bel om te zeggen dat er een vorm van interventie plaats moet vinden?
Wanneer neem je zelf het lijstje van 'verhoging/ koorts - meer, dikker, donkerder groen sputum - benauwd/ kortademig - wat dies meer zij/ vul zelf maar aan' serieus genoeg?
Wanneer zet je je over je - irreële - angst heen? De angst voor 'als ze me maar niet naar de SEH laten komen waar ze dan weer een bloedgas willen trekken die dan natuurlijk niet lukt'.

Natuurlijk wist ik het gisteren allang maar mijn Cysters en Fibro's op de social media gaven me net dat laatste benodigde zetje. "Als ik jou was zou ik toch maar even mailen/ bellen!" Waarvoor mijn hartelijke dank. En dus deed ik 's avonds een mailtje de deur uit. Dat werkt bij mij psychologisch altijd het best. Want dan word je niet meteen teruggebeld maar is er ook geen weg meer terug nadat je er nog een nachtje over hebt geslapen. In de mail stond een opsomming van mijn klachten én mijn beoogde plan. En de toevoeging dat ik heus niet SEH-waardig was. Just to be sure, een mens kan niet duidelijk genoeg zijn.

Tot mijn grote opluchting kwamen alle partijen in de loop van vandaag tot dezelfde conclusie. Starten met mijn vaste kuur, bellen als er geen verbetering optreedt. En dat er voor over drie weken toch al een poliafspraak gepland stond kon niet beter getimed zijn. Woepie!

De rest van de dag bracht ik door voor de tv.
Ik zag hoe nederrappers Ali B en Kempi in Koffietijd doodleuk een vilten kerstboom in elkaar zaten te naaien. Met de festonsteek. En vroeg me oprecht af of ik ijlde. Daarna keek ik Bondi Vet op Animal Planet en kreeg tranen in mijn ogen bij een hartoperatie van een koddige puppie.
Vervolgens schakelde ik over op Serious Request, voor mijn dagelijkse portie ergernis deze week. Ik kan niet tegen Gerard Ekdom, massahysterie, Gerard Ekdom, evenementengeilheid, Gerard Ekdom, schijnheiligheid en Gerard Ekdom. Maar daarover heb ik mijn ongenoegen vorig jaar al eens geuit.
Tot ik beelden zag. Van een huilende man. Gerard Ekdom. En ik zelf ook een brok in mijn keel zat weg te slikken.
Toen wist ik het zeker. Ik heb op tijd gebeld. Nét.

Irène en tradities

Het is ieder jaar hetzelfde liedje. Dat ik me door de decembermaand heen worstel. En ieder jaar vraag ik me af of het vorig jaar ook zo erg was.
Hoera dus voor het foefje van ons brein. Gelukkig vergeet je de stomme dingen ook weer snel, zodra ze worden overschreven door leuke gebeurtenissen.

De dag dat de Sint zijn hielen heeft gelicht schiet ik in de decemberdepressie. Hoe meer verlichte kerstbomen ik zie, hoe bedroefder ik me voel worden.
De laatste weken voor de kerstvakantie zijn ook steevast te vol gepland. En hoe zeer we ons voornemen om dat dit jaar echt niet te laten gebeuren... Afijn. Je kunt het wel raden. Sjoerd die zich nog snel zes slagen in de rondte werkt. Overal kerstborrels en eindejaarsetentjes. Nog een onverwacht sterfgeval met crematieplechtigheid. En tussendoor de boodschappen en andere regeldingetjes.

Zoals onze eigen traditie inmiddels voorschrijft hebben we de kerstboom afgeschaft. Het optuigen is kut, het aftuigen is kut, ons volledig in balans zijnde interieur in de war schoppen zodat dat kreng fatsoenlijk ergens kan staan is kut. Excuse my French. Ook de eindeloze stroom kerstkaarten hebben we geschrapt. In plaats daarvan gaan er mooie donaties naar de NCFS en het Christinafonds. Opdat ik nog vele decemberdepressies door mag maken!

Wel wens ik iedereen natuurlijk het allerbeste voor 2012. Met vooral veel gezondheid. En omdat we dol zijn op dansen hebben we ook dit jaar traditiegetrouw ons beste beentje voor je voorgezet!

Personalize funny videos and birthday eCards at JibJab!

Al is dit liedje eigenlijk op mijn lijf geschreven...

Irène sogt*

In een ijdele poging nog snel een puntig Sinterklaasgedicht in elkaar te flansen, belandde ik al soggend op de site van Mensa. Die club voor heel slimme mensen. Huh?

Het voelde haast ongepast om daar vrijblijvend wat rond te neuzen, als ultra alfa met een derderangs havodiploma. Maar ene Aagje daagde me uit de thuistest eens te maken, om te zien of ik wellicht in aanmerking kwam voor het lidmaatschap van de bollebozenbrigade. Yeah right, as if.
Ik mailde haar dat ik daar veel te faalangstig voor was. Maar ging daarna vertwijfeld aan de slag. De aanblik van al die figuurtjes en lijntjes en getallenreeksen deed me al snel duizelen maar verbeten zette ik door.

Dat ik de test überhaupt tot een goed einde had weten te breien, zonder op elke vraag een antwoord te hoeven gokken omdat ik van de opgaves geen chocola kon maken, vond ik al een prestatie op zich. Na 31 minuten klikte ik dan ook tevreden op verzenden, weliswaar 11 minuten over de toegestane tijd. Voor mij het ultieme voorbeeld van de rashavist. Het is al gauw goed.
Dat de uitslag even later was dat zullie van Mensa van mening zijn dat ik waarschijnlijk niet zal slagen voor de Mensa-eindtest, kwam dan ook bepaald niet als een verrassing. Maar ik vond het wel heel aardig van ze dat ze vinden dat mijn intelligentie beslist boven het gemiddelde ligt.

Met hernieuwde krachten zette ik me achter mijn gedicht. Het was zo af!
Taal is toch echt meer mijn ding.

*Sinterklaasrijm Ontwijkend Gedrag