dinsdag 31 januari 2012

iPhoto januari 2012

Om het nieuwe jaar feestelijk in te luiden, en omdat het gewoon gezellig is, deden we weer eens een borrel met de buurten. De traditie schrijft inmiddels voor dat we allemaal voor wat happen zorgen. Zodoende stond ik de eerste vrijdag van 2012 te kokkerellen. Moi. Het moet niet gekker worden. Ik deed iets creatiefs met dadels, mon chou en spek. Ik husselde wat vissen en frotte die in uitgeholde tomaten. Ik was danig in de weer met wraps, zalm en philadelphia. En ik maakte spekvuurpijlen, naar briljant idee van Haak & Smaak.


Het is iedere winter wel een keer prijs hier: hoog water. Elke dag verschuift de watergrens een beetje meer naar het pad waar ik vaak met ons Rover over loop. Eerst krijgen de bomen aan de oorspronkelijke watergrens natte voeten. Enkele dagen later is van sommige exemplaren nog slechts de kruin zichtbaar.
Het wassende water neemt van alles met zich mee. Grote takken, plastic flessen. En een haai. Dacht ik.


De vaste benodigdheden voor een uitje Utrecht. Een mondneusmasker om binnen de ziekenhuismuren te dragen en een sputumpotje om vol te tuffen. Of nou ja vol, gewoon een fluim of wat. Ze hoeven er immers geen soep van trekken, daar in het lab. In zo'n potje tuffen vind ik altijd wel een dingetje. Zoals ik alles wat CF-gerelateerd is eigenlijk wel een kleiner of groter dingetje vind. Je wil immers een deugdelijke fluim presenteren, een eerlijke afspiegeling van wat er zich du moment aan de binnenkant van je longen afspeelt. Een goede, groene rakker dus. En vooral met zonder rood erbij.
's Morgens onder de douche stond ik lekker geforceerd mijn ochtendrochel omhoog te werken. Om me ervan te vergewissen dat ik echt wel een doodnormale groene klodder in me had. Toen ik de op mijn hand gespuugde buit bekeek sloeg de schrik me om het hart. Spoortjes. Wel godnondeju. Had ik me daar in al mijn enthousiasme het een en ander kapot staan kuchen zeg. De winnende fluim die ik uren later op de labwc in het potje lanceerde zag gelukkig weer gewoon groen, met een spoortje van een spoortje als laatste getuige van mijn overmoedige ochtenddaad. Volgende keer maar weer gewoon normaal doen.


We vereerden de Interclassics & Topmobiel in het MECC met een bezoekje. Toys for boys verdeeld over drie grote hallen. Opgepoetste klassiekers en vers uit de fabriek gerolde wegmonsters stonden rijen dik opgesteld. Onderstaande Porsche 356 bleek eigendom te zijn geweest van de familie Kennedy. In mijn fantasie behoort hij op een goede dag toe aan de Mols dynastie.


Voor meisjes was het evenement ook leuk. Behalve een roze Porsche hadden ze mooie horloges, dure kleren, designer stoelen en goede wijnen. En curiosa. Bijna liet ik me verleiden tot de aankoop van een of ander onooglijk prul. Om er daarna mee naar Tussen Kunst en Kitsch te kunnen. Waar natuurlijk zou blijken dat ik een zeer zeldzaam object van een verloren gewaande kunstenaar op de kop had getikt. Voor een prikkie. Maar ik moest ineens vreselijk plassen. Zul je altijd zien.


Nou, en toen was ik 24 uur volledig off line om me mee te laten voeren met Grenzeloos van Kim Moelands. Daarin beschrijft mijn CF-collega tot in detail hoe het is om in de laatste fase van CF aanbeland te zijn. Zo benauwd als een vis in een uitgedroogd aquarium, vechtend voor iedere ademteug. Haar pad naar donorlongen was lang en bezaaid met een keur aan complicaties. Zo is ze bijvoorbeeld kampioen klaplongen en weet ik nu precies hoe de artsen een drain tussen je ribben en door je longvlies poeren om de boel weer in het gareel te krijgen. Ze kwamen uiteindelijk wel, nipt. Een onbekende Duitse vrouw gaf Kim het cadeau van het leven.
Tsss, en dan maak ik me druk om een spoortje...
Door het lezen van het boek heb ik het gevoel dat ik een kijkje heb genomen in de doos van Pandora. Mijn hemel, alleen al het idee wat me mogelijk te wachten staat. Ik wil daar domweg niet over nadenken. Zoals het nu gaat vind ik het vaak al ingewikkeld genoeg. Uit zelfbescherming houd ik me daarom voor dat het niet mijn doos is waarvan het deksel werd gelicht, maar die van Kim. Ik moet wel. Mijn eigen doos van Pandora lonkt immers vals naar me, elke dag opnieuw.


Mensen en hoe ze heten. Mensen en hoe ze hun kinderen noemen. Ik vind dat bere interessant. De nrc next bediende me op mijn wenken. Silver Quinten, Uniek Beer en Vip Diesel. En dan met droge ogen beweren dat het geen rare namen zijn, maar wel bijzondere. Nou, mij kun je opvegen!


Het enige nadeel van ons kinderloze bestaan dat ik heden ten dage nog kan verzinnen is het uitblijven van het Grote Verzinnen der Namen. Welke kant waren wij opgegaan? Kort Hollands, de kakkineuze hockeyhoek of iets uit het Franse genre? Of misschien wel iets onuitspreekbaar Engels, met veel a's, e's en y's. We zullen het nooit weten. Voor de opvolger van Rover - ooit - liet ik me in elk geval inspireren door onderstaand rijtje toppers. Ik denk dat het Paarth gaat worden, voor onze volgende hond.


Onze culturele agenda kende dit seizoen slechts twee voorstellingen. Vorig jaar al zagen we Katinka Polderman, met haar zeurderige stem die zich evenwel erg prettig aanhoort in combinatie met haar absurdistische liedjes. En nu dus Theo Maassen. Weggemoffeld in de verste uithoek van het uitverkochte theater genoten we van zijn blik op de wereld. Helemaal lachen werd het toen hij zijn mening over PVV-stemmers wereldkundig maakte. En ongeveer een derde van de zaal verstomde. Hij bleek zich nogal in het hol van de leeuw te bevinden.
Waar Hans Teeuwen het onlangs op tv compleet liet liggen maakte Theo alle verwachtingen meer dan waar.


Dat Sjoerd tegenwoordig niet meer zo'n afkeer van gezelschapsspellen heeft wordt natuurlijk met beide handen aangegrepen. Een avondje Catannen met vrienden. Geluk zit echt in kleine dingen.


Eens in de zoveel tijd moeten we naar het land van onze zuiderburen. Een Belgische stad bezoeken. We komen daar graag. De mensen zijn er zoveel gemoedelijker dan bij ons. En er gebeuren altijd gekke dingen. Dit keer togen we naar Hasselt. Daar waren we al veel te lang niet meer geweest. In de winterzon kuierden we door de drukke winkelstraat. Ik kocht een broek (een chino, die me tot mijn eigen verbazing goed stond), Sjoerd een autoboek. En Rover. Die hadden we kunnen verkopen. Er was serieus interesse in hem. Bij de Goei Goesting deden we ons te goed aan een heerlijk diner. We proostten op elkaar. We boffen maar.


Voor het vierde jaar op rij een winter met sneeuw. Gelukkig. Je wilt toch een beetje profijt van je winterbanden hebben nietwaar.


Bij mijn ouders op de wc trof ik hem aan. De carnavalskrant, of vastelaovesgezèt zoals dat hier heet. En het is potdomme een dikke dit jaar!
Kennen jullie noorderlingen dit fenomeen überhaupt? Ik zal het even toelichten. In de carnavalskrant staan doorgaans tenenkrommende stukjes tekst, in het Limburgs, over de prins, zijn adjudanten en de raad van elf. Wie hij is, wat hij de rest van het jaar doet en zijn proclamatie. Aan welke regels je je moet houden tijdens de drie dolle dagen. Denk bier, plezier en nog meer bier. En zijn spreuk, waarmee hij het dorp regeert. Laef diene druim, is het dit jaar. Een goede spreuk. Leef je droom. Alaaf! Verder barst het in full color gedrukte boekwerk uit zijn voegen van de advertenties. Meest van lokale ondernemers. En er staan mopjes in. Over bekende dorpelingen. Stuk voor stuk dijenkletsers. Ook de burgemeester en meneer pastoor leveren een toepasselijke bijdrage, het blijft immers een van oorsprong katholiek feest. Dit was mijn spreekbeurt. Zijn er nog vragen?

9 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Ik kan me voorstellen dat je van dat soort boeken niet blij wordt. Je weet het wel, maar dan komt het wel heel dicht bij. Ik zou ze voortaan mooi links laten liggen.

Btw> what the hell is een Chino?

Puck zei

Dat van dat boek... ik zou het geloof ik liever niet lezen... komt veel te dichtbij... je weet het wel, maar om nú bang gemaakt te worden... Nee... links laten liggen en nú leven... is vaak al ingewikkeld genoeg.

O ja, bij de zuiderburen vind ik ook altijd zo genieten. De winkels, eettentjes... op straat... ik geniet (we genieten bedoel ik) er heel erg van. Wat is trouwens een Chino, is dat een merk?)

Jannie zei

Wow "briljant idee" nog wel ;) haha!

Leuke blog! Moest vooral erg lachen om de column over kindernamen! Zelfs de therapeut kreeg nog een rol in het geheel van rare euh.. bijzondere namen, haha!

Hopelijk ligt de hoop in jouw doos van Pandora bij Vertex ipv donor longen!!

Irène zei

Een chino is een model broek. Wijd van boven, smal van onder. Vroeger noemden we ze model wortelbroek, al dan niet met van die ritsjes aan de onderkant. Natuurlijk is de huidige uitvoering geüpgraded.
Hij is vooral mooi als je een bilpartij hebt. Die ik ontbeer. Vandaar de verbazing dat hij toch iets voor me deed. :-)

Tamara M. zei

Hihi weer een leuke blog, vooral die kindernamen inderdaad, moest er erg om lachen!!

Enne, naar mijn mening staat een Chino echt níemand! Ook mensen met een bilpartij niet (ik heb n bilpartij, ik heb m gepast en het zag er niet uit :P) Of geldt het dan weer niet als je té veel bilpartij hebt? ;)

Dus nou ben ik echt heel benieuwd hoe ie bij jou staat!! Kunnen we daar nog een foto van verwachten? ;)

xxx Tamara

Lotte zei

Hihi... die kindernamen. Iedereen wil een aparte naam, maar we willen vooral ook dat iedereen het leuk vindt. Dan kom je er niet met Beautiful Hope. Lang leve Moos!

Yvonne zei

Je weet wat ik je heb gezegd over kindernamen. Mocht het ooit nog eens nodig zijn dan zie ik je lijstjes graag tegemoet ;-)

Yvonne zei

En over je spreekbeurt: erg duidelijk, dank je wel. Meester H. had je zeker een 8 gegeven.
De spreuk van de Kepelse prins dit jaar:
Geit 't neet wie 't mot, dan mot 't wie 't geit!
Diep...

Yvonne zei

Hier is je stalker weer.
Ik las nu pas dat artikel van Merel met haar "bijzondere" kinderen. Meer creativiteit dan ze kwijt kan of gewoon een leven lang gefrustreerd door haar eigen vogelnaam?
Neigt dit niet naar kindermishandeling? En welke gemeenteambtenaar heeft dit geaccepteerd vraag ik me dan af...koekwaus.