woensdag 11 januari 2012

Irène ruimde op

Gek is dat toch steeds, de opruimwoede die met een nieuw jaar gepaard gaat. En ik ben bepaald niet de enige, weet ik inmiddels. Vrienden en kennissen uit mijn digitale leven vertonen hetzelfde typische gedrag. Op twitter barstte het de eerste week van 2012 van de opruimtweets. Kledingkasten, keukengerei, complete babyuitzetten en volgestouwde zolders. Alles kwam voorbij. En werd al dan niet afgevoerd naar de stort.

De ijdele poging nog wat nieuw aangeschafte boeken in onze uitpuilende boekenkast te proppen deed me beseffen dat het zo niet langer kon. Óf er werd een acuut en eeuwig durend koopverbod ingesteld óf er moesten boeken weg. Zo simpel was het. Omdat optie 1 in ons geval geen optie is, begon ik meteen stuk voor stuk de planken te scannen. Welke boeken moesten/ mochten blijven, welke exemplaren konden weg. Nadat ik een stuk of 15 van mijn boeken had geëlimineerd moest ook Sjoerd aan de slag. Hij ging zowaar nog bruusker tekeer. Mijn ultimatum was niet tegen dovemansoren gezegd.
Het eindresultaat was een flinke sporttas vol leesvoer. Maar wat doe je er vervolgens mee? De ervaring leert dat je voor verkoop via marktplaats vooral geduld moet hebben en dat je er vervolgens heel wat keren voor op en neer naar het postkantoor kunt. En daar had ik ditmaal geen zin in. Opruimen was immers het devies, niet binnenshuis verplaatsen.
Toen schoot plots de patiëntenbibliotheek door mijn hoofd, geen idee hoe ik daarbij kwam. Een telefoontje naar het lokale ziekenhuis leerde dat deze echter wegbezuinigd was. Maar in mijn oude, vertrouwde UMC wilden ze ze graag hebben!

Aldus toog ik vandaag met ik-weet-niet-hoeveel-kilo aan boeken in een tas over mijn schouder naar Utrecht. En omdat ik er toch was besloot ik meteen maar even - heel casual en totaal niet nerveus - een longfunctie te blazen en mijn arts met een bezoekje te verblijden. We hadden elkaar immers al vier maanden niet meer gezien dus ze moest me vast missen.
Onder de deskundige begeleiding van de vaste longfunctieassistent blies ik een mooie VC van 104% en acceptabele FEV1 van 62%. Goed, je hoopt altijd op meer maar zolang ik stabiel blijf ben ik een tevreden mens. Met ambities, dat wel natuurlijk.

Van de terugreis kreeg ik weinig mee. Ik sliep het hele stuk over de A2, de taxichauffeur van dienst had geen kind aan me. Maar zo'n loodzware vracht boeken sjouwen is ook vreselijk vermoeiend...

1 opmerking:

Zuster_Klivia zei

Fijn dat ze nog een 2e ronde meemogen. je hebt ook van die Book Crossing plekken waar je ze achter kunt laten.

Ik ben zelf aan de e-reader gegaan, er zal hier geen echt boek meer bijkomen. Ik verheug me nu al op de eerstvolgende verhuizing ;)