dinsdag 7 februari 2012

De moeder der horrorwinters



Giet it oan of giet it niet oan, that's momenteel the question die ons kleine landje bezighoudt. Rayonhoofden steken hun bemutste koppen bij elkaar en de meetlat in het doorboorde ijs. De in een loods opgeslagen stempelrekwisieten worden voorzichtig afgestoft. Een leger vrijwilligers maakt het ijs op probleemplekken sneeuwvrij opdat de vorst er nog een keer extra overheen kan. En dan is er natuurlijk altijd nog de mogelijkheid tot ijstransplantaties. Nederland ten voeten uit.

Tegen alle verwachtingen in is hij er dus toch nog gekomen. De voorspelde horrorwinter. Zelfs de natuur had er tot vorige week niet meer op gerekend, getuige de opkomende narcissen in het grasveldje voor ons huis.
Toch kan er wat mij betreft geen winter meer tippen aan die van 1997, qua horror. In dat illustere jaar, waarin inderdaad de vijftiende elfstedentocht werd verreden, had ik verkering met lullo. En alsof dat nog niet erg genoeg was had ik ook nog een zaterdagbaantje bij de kaaskut. Ja je leest het goed, kaaskut. Excuse my French. Ik heb nog overwogen om er kaasbitch van te maken maar dat woord zou geen recht doen aan haar boeket aan fijne karaktertrekken.

Als jongste bediende werd ik geacht de zaterdag te beginnen met het poetsen van de keuken en de personeelswc. Alwaar ik kokhalzend boven de pot hing toen ik haar grijze s.chaamharen van de bril stond te vegen. Nadat ik me van mijn taken 'achter' had gekweten mocht ik naar 'voren' komen. Behalve een keur aan kaas verkochten ze er ook luxe broodjes, luxe nootjes en andere luxe liflafjes om je thuisdiner mee op te leuken. De kaasbalie was als zaterdaghulp het hoogst haalbare, de broodjeshoek was mijn domein. En af en toe mocht ik bij de nootjes. Bij de gratie van de kaaskut. Tot die ene kapitale fout. De macadamianoten moesten worden gezouten en in al mijn klunzigheid schudde ik tijdens het mengproces de inhoud van de hele bak pardoes over de winkelvloer. "Wat doe je nou? Die noten zijn hartstikke duur!" krijste de kaaskut. Vervolgens stortte ze zich giftig op de vloer en begon verwoed alle macadamianoten met de hand bij elkaar te vegen. Om ze ten slotte doodleuk terug in de bak van de notenbar te leggen.
Mijn kaascarrière was van korte duur. Ik hoop de voedselvergiftiging van de arme ziel die die noten daarna heeft gekocht ook.

Van die hele elfstedentocht heb ik in 1997 niks meegekregen. Terwijl de ene helft van Nederland op de Bonkevaart stond en de andere helft voor de buis zat, was ik druk in de weer met grijze s.chaamharen en macadamianoten.
Daarom zal ik dit jaar voor dag en dauw voor de buis zitten, als it oan giet.
Met een Mart Smeetstrui aan en een bak macadamianoten op schoot.

8 opmerkingen:

Inge zei

Eeks .... Ik koop ze voortaan alleen nog maar voorverpakt .....

Mara zei

Geweldig!!! Die grijze schaamharen spannen echt de kroon...brrrrrrrrrr.

Gwen Wijker zei

Haha wat een leuke blog :) Hopen dat Mr. Lullo en Mevr. Kaaskut niet meelezen ;)

Zuster_Klivia zei

Ik heb ene jaar of wat achter de Deli bij AH gewerkt, als puber zijnde. Wij hadden net zo'n kaastrut. Ze rook zelfs naar Emmentaler. Zou dat verplicht zijn voor de functie vraag ik mij nu af?

Carla zei

...zo liet ik vroeger tijdens mijn zaterdagbaantje bij de bakker een kratje ham-kaascroissants uit m'n handen vallen....het hoofd van de zaterdagmeisjes pakte de croissants weer op en legde ze terug in het kratje en veegde met veger en blik de geraspte kaas van de vloer en decoreerde dit weer netjes over de croissants.....Rob G zou hier echt niet vrolijk van zijn geworden....

Edje zei

Hahahaha wat ben je grappig

Miranda zei

ik heb me kostelijk vermaeckt met je kaaskut verhaal. Was al te lang niet geweest en nu ga ik alles in 1x bijlezen. Heerlijk!

Alie zei

Whoehahahahaha, kaaskut. Hoe kom je erop??? Ik heb beeld (hoop dat hij niet te lang blijft hangen).
Leuk geschreven weer Irène, ik heb weer gelachen.