vrijdag 3 februari 2012

Het bitterzoete monster

Vannacht kreeg ik een brainwave en rammelde ik mijn nieuwe column voor het CFcenTRaal van maart er zomaar in een keer uit. In het donker, gelegen onder het behaaglijke dekbed vloog mijn linker wijsvinger over het schermpje van mijn iPhone. Als vanzelf kneedden mijn hersenen de juiste woorden. Hongerig slokte het magische doosje de woorden op. Tevreden viel ik even later in slaap.
Vanmorgen was ik nog steeds tevreden over mijn nachtelijk brouwsel. Yay!

Dit is de column die verscheen in het CFcenTRaal van afgelopen september 2011.

Arian en Irène schrijven elkaar al een jaar of tien. Voortaan doen ze dat ook in columnvorm in CFcenTRaal.

Lieve Arian,

Toen ik tijdens de zomervakantie van 1987 mijn dorst leste met louter blikjes 3ES limonade belandde ik na drie weken stug doordrinken met buikpijnklachten in het ziekenhuis. Een simpel bloedonderzoek wees uit dat mijn suikerhuishouding van slag was. Van diabetes was nog geen sprake maar het bitterzoete monster lag op de loer. Dat het dubbeltje pas 14 jaar later de andere kant op viel beschouw ik daarom als een cadeau. Want laten we eerlijk zijn, CF gerelateerde diabetes is natuurlijk geen feestje. Het is een hoop extra gedoe en kan nog meer nare gevolgen hebben.

In 2001 bleek na een routinecontrole van mijn bloed het glucosegehalte te hoog en ook mijn HbA1C kende een gestaag oplopende trend. Voor mijn longarts reden genoeg om me door te sturen naar de internist. De beste man, opererend in de nadagen van zijn carrière, vond dat we het eerst met pilletjes konden proberen. En onder begeleiding van regelmatige zelfcontrole. Want meten is weten.
Een jaar later wezen de getallen, en de mening van een nieuwe internist, uit dat de tijd rijp was om te beginnen met het spuiten van insuline. Dat ging niet geheel zonder slag of stoot. Sterker nog, ik schoot volledig in de ontkenning. Ik prikte en spoot wanneer het me uit kwam. En dat was zelden, feitelijk. Het bijhouden van mijn glucosewaarden in het daarvoor bestemde dagboekje was als het invullen van de lottogetallen. Schaamteloos presenteerde ik mijn natte-vinger-reeksen in de spreekkamer aan de internist.
Met de tijd kwam gelukkig toch ook de acceptatie, en nog maar weer eens een nieuw setje internist plus diabetesverpleegkundige. De chemie tussen ons drieën was bijzonder goed en stukje bij beetje lukte het me open te staan voor diabetes. Angst en afzet maakten plaats voor kennis en inzicht. Ik leerde hoe ik het hele suikerwerk in kon passen in mijn leven.
In het najaar van 2008 vertoonde mijn HbA1C desondanks opnieuw een stijgende lijn en wilde mijn internist een continumeting doen. Via een vernuftige sensor in mijn buik werd drie dagen lang het glucose in mijn bloed om de zoveel minuten gemeten. De uitslag van deze meetmarathon loog er niet om; het was de hoogste pomptijd geworden.

De overstap van pen naar pomp ging veel makkelijker dan van pil naar pen. Diabetes had zijn plek inmiddels ruimschoots verworven in mijn leven. Ik was, en ben, me bewust van de noodzaak van een goed gereguleerde suikerhuishouding. Voor nu, maar ook zeker op termijn.
Dankzij de hedendaagse technieken zou ik me vandaag de dag zelfs ongestraft een delirium aan 3ES limonade kunnen drinken. Maar sinds ik na die opname in 1987 verslingerd raakte aan Coca Cola light heb ik de 3ES afgezworen. Is ook beter voor mijn band met de tandarts.

Liefs,
Irène

3 opmerkingen:

Moeder zei

Heerlijk geschreven! Love 2 read!

Inge zei

Ik dacht dat 'mijn' combinatie al leuk was (MS, coeliakie, osteoporose)....

Tamara M. zei

Mooi stukje:) Gelukkig dat het "pas" 14 jaar later inzetten! Hadden er nog wel 14 meer mogen zijn natuurlijk;) Elf jaar dus in 2012!

xxx Tamara