zaterdag 31 maart 2012

iPhoto maart 2012

In maart konden de golfclubs uit het vet.
Want golf mag dan een all weather sport heten, ik ben natuurlijk geen all weather type. Wat de lol is van vriestenen oplopen of de meerwaarde van tot op het bot natgeregend worden heeft nog niemand me kunnen vertellen.
En ik moet zeggen, de eerste klappen na een pauze van drie maanden vielen me in het geheel niet tegen. Evenals de spierpijn de dag erna.

video

En. Toen. Was. Het. Eindelijk. 15. Maart. Deze grote bos sleutels wisselde van eigenaar. Voorheen hing er een sleutelhanger van Jamai aan. Jamai ja. Ooit eens cadeau gekregen met mijn verjaardag. Heel grappig. Want ik was voor Jim. Maar al die tijd dat Jamai op onze sleutels paste raakte ons huis niet verkocht. Op een dag besloot ik dat dat de schuld was van Jamai. Met zijn blije brillen en mierzoete musicals. In een vloeiende beweging Wango Tango-de ik hem met zijn simpele smoelwerk van de sleutelbos af en bevestigde onderstaande stressbal eraan. Hoeveel symboliek kun je in de dingen leggen?
Geloof het of niet maar vlak na deze daad diende de koper zich aan.


Opmerkelijk hoe Rovers medisch circus zich haast moeiteloos mixte met mijn eigen persoonlijke verzorging. Naast mijn pillendoos en sprayattributen stond Rovers verzameling van smeersels en poeders gebroederlijk op het aanrecht. Inmiddels is alles opgeruimd en lijkt Rover fitter dan ooit. Het lijkt wel alsof hij gereset is tijdens de narcose. Hoewel aan zijn oren niks is gedaan hoort hij de deurbel weer. Typisch. Bovendien staat hij niet meer uren achtereen bewegingloos in de keuken te staren naar niks. Ik denk echt dat hij er zomaar weer 13 jaar tegenaan kan.


Ineens wist ik het. Plankjes. Er moesten plankjes komen. En die ging ik zelf ophangen. Met mijn onlangs aangeschafte wijvenboor. Het resultaat mag er wezen. Kaarsrecht! Zelfs de spreekwoordelijke luizenpiemel van mijn vader ontbreekt.


De MDS-kamer in mijn ziekenhuis is zeer goed geoutilleerd. Er staan niet alleen een bureau met computer en een onderzoeksbank. Wel nee! Je kunt je ook verlustigen aan de mobiele 'kleine controles wagen'. Hij meet je bloeddruk, saturatie, polsslag en temperatuur. Maar na drie rondjes metingen verrichten bij jezelf en je mantelzorger is de lol daar ook wel vanaf. Net als alles wat voorhanden is op de weegschaal zetten nadat je eerst het gewicht hebt geschat. Gelukkig is er dan nog altijd de lectuur waar je op terug kunt vallen. Stuk voor stuk toppers voor de gemiddelde CF'er. Ik zeg maar zo, lang leve de gratis ziekenhuiswifi!


En terwijl wij druk waren met de saturatiemeter vermaakte Rover zich ook opperbest met buurtmeisje M. Lekker met zijn geopereerde poeperd op het speelkleed liggen.


Kom, laat ik ook eens zo'n mooie detailfoto maken van een ontluikend haagbeukblaadje, dacht ik. Als anderen dat kunnen moet mij dat toch ook lukken...


Deze foto is gemaakt tijdens de I Outrun CF in Scheveningen door Bram, Claudia's man. Bram is zo iemand die (wel) jaloersmakend bedreven is in het hanteren van zijn camera.


We zitten momenteel midden in een interne verhuizing. Met overal chaos als gevolg.
De kledingkasten op de logeerkamer zijn verkocht. Daarvoor in de plaats komt de antieke linnenkast die nu nog beneden bij de keuken staat. Al het serviesgoed uit die kast komt ten slotte in een geheel nieuwe keukenkast die aansluit bij de rest van de bestaande keuken.
En dan bespaar ik je nog een foto van de troep die het kantoor momenteel is. Want ook daar worden de oude kasten vervangen door nieuwe.
Bijkomend voordeel is dat we weer eens rigoureus aan het opruimen zijn geslagen. Oude studieboeken van Sjoerd, mijn skioutfit, ik-weet-niet-hoeveel verwassen hoeslakens en dekbedovertrekken, talloze paperassen. Allemaal wég wég wég. Heerlijk!


Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik zwanger ben de laatste tijd. Of getransplanteerd. Mijn eetgewoonten zijn nogal veranderd namelijk. Ineens ben ik dol op chocola. Chokotoff bijvoorbeeld, een ware hidden treasure. En ik blijk wél kaas te lusten, met name oude. Man wat heb ik me al die jaren ontzegd?! Vlees eet ik bijna niet meer, behalve filet americain op mijn brood. Wat dan weer niet mag als je zwanger dan wel getransplanteerd bent. Gelukkig ben ik geen van beide. Wel de lusten, niet de lasten.


Mijn opvoeding was een vrij gemiddelde waarbij me geen extremiteiten door de strot zijn geduwd. Als ik op een nieuwe sport wilde wist ik dat ik er minimaal een jaar aan vast zat. We bezochten zelden een museum maar soms nam mijn moeder me mee naar het theater. Wandelen deden we in mijn beleving heel veel, door het bos, langs het water. Liedjes zingen, sluippaadjes nemen, geveinsd verdwalen. En ik groeide op met de muziek van Paul Simon. Vol vervoering sprak mijn moeder over het Graceland concert dat mijn ouders zagen. Paul Simon kwam als een kleine, grijze muis het podium op maar zodra hij zijn gitaar had omgehangen en de eerste akkoorden in de lucht hingen veranderde alles.
Tien jaar geleden zag ik hem zelf in Ahoy, samen met mijn ouders. De apotheose van mijn muzikale opvoeding. Ik vond het fantastisch. En nam me voor, als hij nog een keer naar Nederland komt ben ik er weer bij.

2 opmerkingen:

Claudia Huijzen zei

Fijn te horen dat het goed gaat met jullie Rover!
Bram vond het een heel leuk beestje.
Jammer dat ik er niet bij was in Scheveningen, hopelijk next year.
Succes nog met de interne verhuizing!
Liefs Claudia

Yvonne zei

Hmm vreemd. Ik heb hier ook een megazak Chocotoffs liggen waar ik niet van af kan blijven.