woensdag 14 maart 2012

Over Rover

Na bijna acht jaar samen te leven met Rover begin ik een patroon te herkennen.
Eens in de zoveel jaar wordt hij geplaagd door een aaneenschakeling van sukkelaarijtjes. En meestal dienen die zich aan net nadat we voor de jaarlijkse check up bij de dierenarts zijn geweest. 2012 Lijkt weer zo'n jaar te worden.

Vorige week togen we naar het nieuw geopende praktijkfiliaal hier in het dorp voor wat vaccinaties. En om even naar zijn oogfrutje te laten kijken. En zijn haveloze gebit.
Dat bezoekje was een ware beproeving, zowel voor Rover zelf als ook voor de dierenarts, zijn assistente en mijzelf. Want ondanks zijn leeftijd blijkt Rover over nog heel veel pit te beschikken. En een sterk hart. Wel vond de dierenarts dat we wat aan dat wratje op zijn ooglid moeten doen en ook kan zijn haveloze gebit wel weer een oppepper gebruiken. Dit alles moet onder algehele narcose gebeuren. Gezien Rovers leeftijd wilde de dierenarts voor de operatie wat bloedonderzoek doen. Om er zeker van te zijn dat zijn oude lijf zoveel gedoe nog aankan.
Het kostte de beste man vier pogingen en oneindig veel geduld maar toen had hij dan eindelijk zijn benodigde buisjes bloed. Een dag later hoorden we dat alle uitslagen goed waren en werd er een operatieafspraak ingepland voor komende vrijdag.

Rover zou Rover echter niet zijn om er een volstrekt eigen planning op na te houden.
Gisteravond drentelde hij wat over het gras en viel het Sjoerd op dat hij wel erg vaak in de poephouding zat. Nou ja, dat kan. We zijn allemaal wel eens aan de dunne. Vlak voordat ik naar bed ging besloot ik zijn poeperd eens nader te inspecteren. Noem het intuïtie. Daar trof ik een janboeltje. Het leek verdomd veel op een ontstoken anaalklier. We hadden al eens vaker met dit bijltje gehakt. Vervelend maar overkomelijk. In al mijn naïviteit dacht ik nog dat we best tot vrijdag konden wachten met het uitknijpen ervan. Dan waren we immers toch al bij de dierenarts.
Hoe mis kon ik het hebben?

Vanochtend spurtte Rover als een dolle naar beneden en vervoegde zich op het gras. Alwaar hij onder luid gekerm zijn kont over het gras trok. Een tweede check van zijn achterwerk leerde dat het janboeltje was verworden tot een oorlogsgebied. Dit kon geen dag langer meer wachten. Ook omdat hij inmiddels binnen overal bloedsporen achterliet. Heel zielig. En ranzig.
Laat in de middag meldden we ons wederom bij de dierenarts. Een blik van haar was genoeg om tot een diagnose te komen. De ontsteking was een abces geworden! Ocharme!
Rover kreeg een muilkorfje om en een thermometer in zijn apenkontje gestoken. Vervolgens sloeg de dierenarts aan het knippen. Het abces werd vrijgemaakt van haren en daarna op meerdere plekken opengeprikt en schoongemaakt met jodium. Rover jodelde het uit. Als kers op de taart kreeg hij twee injecties toegediend. Antibiotica en pijnstilling.
Zijn operatie van vrijdag komt gelukkig niet in het geding. Sterker nog, ze zullen dan meteen het abces schoonspoelen. Ach, als ze toch bezig zijn. Dan is hij daarna weer van kop tot kont als nieuw.

Gewapend met een waslijst aan medicijnen en instructies - 3 maal daags antibiotica, 1 maal daags pijnstilling, 3 maal daags het abces weken met watjes gedrenkt in een sopje Badedas en als het kan wat uitduwen, brokken afwisselen met nat voer en eventueel aanvullen met peperkoek teneinde zijn ontlasting dun te houden en tevens het advies om het witte vloerkleed voorlopig op te bergen - dropen we af.
En vrijdag mogen we weer!

Irritant hè, van die mensen die te pas en te onpas over hun huisdier schrijven.
En vrijdag doe ik het weer!

6 opmerkingen:

Petra zei

vooral als je zo'n verhaal tijdens je ontbijtje moet lezen....juks....;) maar ik leef wel mee hoor!! veel sterkte voor rover en voor zijn baasjes....

Zuster_Klivia zei

je schrijft maar raak. Ik vind het bijna net zo boeiend als mensen die elke keer over hun kind bloggen ;)

Petra zei

je hond is toch ook gewoon je kind? bij mij wel hoor!! ;)

Yvonne zei

Arme oude stakker. Maar niet kapot te krijgen! Ik voorspel een heel lang leven voor de Rover, minstens 20 gaat hij worden. Hij heeft de beste verpleegster die hij zich kan wensen!

Charlotte zei

Dit hebben wij laatst ook aan de hand gehad...alleen heb ik D. bij de patient gelaten toen de dierenarts aan het werk ging. Kan daar echt niet tegen..te zielig! Is het trouwens wat, die nieuwe praktijk hier in het dorp?

Zara zei

Oh wat zielig! Arm beest, maar straks weer helemaal als nieuw! Fris en fruitig van kop tot kont!