vrijdag 16 maart 2012

Rover in de revisie

Niks zo akelig als degene van wie je houdt in je eigen armen weg voelen glijden.
Ik denk dat het niet uitmaakt of diegene dan een mens of een dier is.
Na het inspuiten van het narcosemiddel kon het wel tien minuten duren voordat Rover onder zeil was, aldus de dierenarts. Maar binnen twee minuten al voelde ik hem op mijn schoot slap worden. Eerst zakte zijn linker voorpoot onder hem vandaan en even later verloor zijn nek het van de zwaartekracht. Zijn roze tongetje hing levenloos uit zijn bek. Toch stootte hij nog een laatste jankkreet uit toen de assistente hem van me overnam.

Een uur na de operatie belde de assistente met goed nieuws. De operatie was volgens plan verlopen en Rover was alweer wakker. Hij stond nog wel wat wankel op zijn pootjes maar onze oude reus was er weer! We spraken af dat we hem om drie uur op konden halen.
Tegen half twee echter verscheen opnieuw het nummer van de dierenkliniek op het scherm van mijn telefoon. Er zou toch niks ergs aan de hand zijn?!
"Ja hallo, met de assistente. Ik weet niet of u eerder in de gelegenheid bent om Rover te komen halen, maar dat zou eventueel nu al kunnen. Hij heeft het niet meer zo naar zijn zin hier, hij blaft nogal. Veel en hard. Hij wil naar huis."
Kijk. Zo ken ik mijn kleine lawaaipapegaai. Stampei maken, tempeesten. :-)
"We komen er meteen aan!" glimlachte ik door de telefoon.

En daar stond hij, in de bench op de verkoeverkamer. Met een een plastic kraag om zijn nek en een ooglapje van bloed op zijn snoet. Hij hield het midden tussen Piet Paraat en Kenny uit South Park. Van kop tot kont in de kreukels maar de blik in zijn ogen was alert. 'Jongens wat doe ik hier? Haal we weg!'

Het nazorgformulier vermeldde dat er een tumortje van zijn ooglid was verwijderd. En dat zijn oog drie tot zes maal daags gedruppeld moet worden. Zijn gehavende oog, waar rondom al het haar is weggeschoren. Zelfs zijn witte wimpers. Ervoor in de plaats steken twee enorme hechtdraden uit zijn hoofd. Geen gezicht. Het abces aan zijn achterste was gespoeld en voorzien van een flinke dot antibiotica. Waarmee zijn vettige apenkontje weer is teruggebracht tot een beschaafd hondenbipsje. Het weken met Badedas is hiermee komen te vervallen, hetgeen Rover vast niet erg zal vinden. Hij was er bepaald níét mee in zijn sas! Wel moeten we de antibioticumkuur afmaken. Ach, als dat het ergste is. En dan zijn tanden. Ze zijn kraakhelder. Witter dan wit. En er is geen bekruft meer. Slechts een tandje moest worden getrokken, de rest kon blijven staan.
Hij is 13 en bijkans als nieuw.

"Geef hem vanavond maar wat rijst met kip, dat is licht verteerbaar," adviseerde de assistente. Zodoende stond ik vanavond 2 separate maaltijden te bereiden. Toverrijst met extra vezels en een verantwoord stukje kipfilet voor de patiënt, een smakelijke pastamaaltijd voor de mantelzorgers. Onder toeziend oog van heer en meester.


Het gejeremieer over zijn kap valt me alles mee. Af en toe schudt hij wat mijn zijn kop van irritatie en probeert hij met zijn pootjes de zaak te ontzetten. En hij knalt overal tegenaan. Het is het aaneenschakeling van gebonk en geknerp waar hij gaat. Behalve als hij met zijn neus de vloer afspeurt, op zoek naar kruimels en ander lekkers. Dan is het echt krek een stofzuiger.

Al met al heeft onze furry friend ons de afgelopen week 500 euro gekost. In theorie hadden we daar zes nieuwe Rovers voor uit het asiel kunnen halen. Maar zo werkt het in de praktijk natuurlijk niet. Wij kozen voor deze Rover en zullen naar eer en geweten voor hem zorgen. Tot de dood ons scheidt. Die met een beetje mazzel pas over heel lang voorbij komt. Want we kunnen hem nog lang niet missen, onze kleine rekel.

7 opmerkingen:

Tamara M. zei

En zo is het! JE vervangt een huisdier toch niet zomaar!

Fijn dat jullie Rover weer zo snel zo druk was, goed herstellingsvermogen ondanks dat ie al op leeftijd komt?;)
Gaat ie zondag ook mee lopen met Outrun CF?

groetjes Tamara

Ri zei

Heel herkenbaar. En ook leuk beschreven. Tegen de tijd dat de Rover de stofzuiger voorbij kwam, ging ik van glimlachen naar hardop lachen.

Lieve Rover, ik hoop dat je snel herstelt. En waag het niet de knorrige patiënt uit te hangen.

Zara zei

Als nieuw!
Het is te bidden dat hij voor die 500 euri's toch zeker nog een jaar of 8 meegaat!
Lekker beestje is het zeg op de foto, gehavend en al...

Zuster_Klivia zei

Goeie berichten. Mooi. Dáár houd ik van! :)

Ydnas zei

Mooie blog en wat een lieve foto van Rover. Fijn dat ie weer lekker thuis is, veel sterkte voor'm!
Liefs Sandy

Veronica zei

Fijn dat Rover zo goed door de ingreep heen is gekomen. Nu kan hij gaan herstellen en idd hopelijk nog heel lang gezelligheid brengen.
Beterschap voor Rover en sterkte voor de mantelzorgers.
Liefs,
Veronica

Alie zei

Och, die arme Rover toch.

Wat heb je er weer een mooi verhaal van gemaakt. Ik zie het helemaal voor me.
Geef hem een knuffel van mij en een poot van Bennie.

Liefs,
Alie