maandag 30 april 2012

iPhoto april 2012

Een iPhoto met een koninklijk tintje deze maand. Hartelijke Koninginnedag!


April leek me een mooie maand om eens te experimenteren met het fenomeen 'de thuissputumkweek'. Omdat ik me de laatste keren in het ziekenhuis telkens dermate over de kling hoestte dat ik van ellende maar niks inleverde bij het lab. En dat is ook niet handig.
De doe-het-zelf test is ideaal. Je produceert in alle rust wat sputum, mikt dat in een glas, haalt een steriel wattenstaafje door het prutje alsof je een suikerspin staat te bereiden, steekt het besmuikte staafje in een hulsje waar een of ander goedje inzit dat de bacteriën conserveert en stuurt de hele boel per plastic envelop terug naar het ziekenhuis. Een kind kan de was doen. En de jongens van Post.nl hopelijk goed hun werk.


Ons uitje ten huize V. kreeg zomaar een bètawending. In plaats van de gebruikelijke fles bubbels laafden we ons prompt aan natuurkundige proefjes. Ook leuk voor de afwisseling! Eerst was daar de zwevende tol. Huh? Hoe kán zoiets hè?!


En na het eten gingen de mannen helemaal los met het stoommachinetje. Het dingske floot dat het een aard had en maakte dat er licht ging branden en de carrousel rondjes draaide.


The more things change, the more they stay the same. Ik was een verzamelaar. Ik ben een verzamelaar. Ik blijf een verzamelaar.
Als kind al was mijn kamer een vergaarbak van kostbare schatten. Knikkers, stickers, postzegels, potloodpunten, lege vulpenvullingen, de balletjes uit lege vulpenvullingen, potloodslijpsel, gumsel, zakjes smurfensnot, steentjes, schelpen, Barbiemeuk, plastic tasjes met daarin plastic tasjes. Verzin het en het lag er. Tot wanhoop van mijn moeder.
Vorige week kwam ik deze verzameling papieren tassen tegen. Bewaard in een stoffige krat op zolder. Voor je weet maar nooit. Of omdat sommige exemplaren te mooi waren om weg te doen. Ja dat bestaat.
Plots voltrok de film van mijn volgestouwde oude slaapkamer zich versneld afgespeeld voor mijn netvlies.
25 Jaar later en geen steek veranderd.
Hoewel? Op een zak na (de mooiste ja...) belandde de voltallige verzameling rücksichtslos bij het oud papier.


Mijn eerste paasdiner ooit. Drie gangen voor vier personen. Zonder blusdekens, voedselvergiftigingen of ander ongemak.


De tragiek van deze symboliek is werkelijk hilarisch.


Vrijdag de dertiende leek ons de uitgelezen dag om naar de Japanner te gaan. Voor échte sushi.
De veronderstelling dat Japanners uitmuntende fotografen zijn blijkt een grote misvatting.


WhatsAppje van A. "Irène, kijk! Ik denk dat de oudoom van Rover bij me in de buurt woont!" Verdomd zeg. Het zou zomaar kunnen.


Lekkers verdient moois.


Buurtmeisje M. kwam een uurtje spelen. Eerst werd Rover uitgebreid geaaid. Tot hij middels een luide kef te kennen gaf er wel klaar mee te zijn. Vervolgens voorzag het mopke ons hoogglans witte meubilair van een lekkere plaklaag natgekwijlde rozijntjes. Daarna leek het me de hoogste iPadtijd. Bumba. Op zijn Russisch. Het moet wel educatief blijven tenslotte.


Je kunt de dag maar beter met een stevig ontbijt beginnen.


Na de proefles op woensdag volgde afgelopen zaterdag dan de eerste officiële les van Evy. Zonder hond, met beha en nog steeds te warm gekleed. Maar het ging goed!
In naam der Koningin draafde ik mijn tweede rondje. Zodoende zag ik toch nog oranje vandaag. Met een hoofd als een tomaat.

3 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Haha, leuke pics weer.

Dat hoofd herken ik, dat heb ik ook na al een minuutje rennen. Fietsen is meer mijn ding.

Kim zei

Potloodpunten zijn de best! =)

Edje zei

Leuke foto's weer Irène!
Die papierentasjesbewaartic (amongst other tics) heb ik ook ;-)