dinsdag 24 april 2012

Home Sweet Home 1 - uit de kast

Vandaag boor ik een nieuw label aan op mijn weblog. Het door medeblogster Barbaramama bedachte - en als je het mij vraagt schier briljante - Home Sweet Home. Waarin bloggers elkaar wekelijks een kijkje in en om het huis gunnen en daarmee anderen de gelegenheid geven om daarvan mee te genieten. Omdat er inderdaad niks leukers is dan gluren bij de buren. Vanaf nu zal ook ik *iedere* maandag een bijdrage leveren. Niet in de laatste plaats omdat ik zelf nogal nieuwsgierig van aard ben en er al tijdens de lagere schoolperiode een bijzonder afspreek-policy op nahield. Ik ging niet bij kinderen spelen omdat ik ze leuk vond, maar omdat ik hun huis nog nooit had gezien. Waarvan akte.

En om meteen lekker dwars te doen plaats ik mijn eerste bijdrage voor Home Sweet Home op een dinsdag. Maar dat komt omdat het aanknopingspunt zich juist vandaag voordeed en ik echt geen zin had om nog een week langer te moeten wachten. Ik heb namelijk zoiets moois te laten zien!
 
Alweer bijna drie jaar wonen we hier nu. In ons heerlijke huis, waar ik echt nooit meer wegga. Waar ik nog steeds elke dag met volle teugen van en in geniet. Wat past als een jas. Geregeld hebben Sjoerd en ik het over de gemaakte keuzes van toen en wat we eventueel anders zouden doen als we het nog eens over konden doen. Gelukkig komen we iedere keer tot dezelfde conclusie. Vrij weinig. Op hoofdpunten klopt alles, op detailniveau zijn er nog wel wat dingetjes. Maar die zijn van dien aard dat ze in de toekomst alsnog aangepakt kunnen gaan worden.
Want als gezegd, ik ga hier nooit meer weg.

Kastruimte. Dat was bijvoorbeeld een puntje van aandacht. En dan met name de esthetiek ervan. Want om kort te gaan, het was nogal een rommeltje her en der.
Neem nou ons kantoor. In den aller beginne stonden er maar liefst drie dichtgemetselde Billy's de toch al beperkte ruimte in te schreeuwen. Zo níet zen. Na verloop van tijd tikten we een heuse kantoorkast op de kop en verdwenen er twee Billy's van het strijdtoneel. Dat scheelde al wat maar het was nog steeds niet je van het. Vorig jaar gingen we daarom al eens lafjes op zoek naar een deugdelijke oplossing maar spijkers met koppen werden er niet geslagen.


Een paar weken geleden was ik het echter spuugzat. Verwoed dook ik het internet op en al snel had ik voor ogen hoe het worden moest. Sjoerd had nog een laatste zetje nodig in de vorm van een bliksembezoek aan een showroom maar daarna konden alle lichten op groen. We bestelden twee identieke, oerdegelijke roldeurkasten. Om alle klappers, mappen en andere paperassen keurig achter weg te stoppen. De laatste Billy vond een nieuwe baas via marktplaats. Iedereen blij, Irène zen. At last.


Maar daarmee waren we er natuurlijk nog niet...
Dit zielloze Ikeagedrocht voldeed in ons vorige huis prima als kledingkast. Functioneel fineer. Groot van stuk, om een hoop zooi in te stouwen. Maar mooi is natuurlijk anders. De verhuizers plaatsten het tweekoppige lel in de logeerkamer en daar stond het de afgelopen jaren kolossaal en lelijk te wezen. Een vlag op een modderschuit, in de verder gezellig aangeklede ruimte met spijlenbed, kroonluchter en eigenhandig opgeknapte meidenkast.
Het toeval wilde echter dat we in de keuken een antieke linnenkast hadden staan die dienst deed als servieskast. Drie jaar geleden leek ons dat heel leuk. Strak en modern gecombineerd met een warm antiek familiestuk. Het stond inderdaad wel aardig maar smaken kunnen veranderen en we blijken meer en meer van strak en modern te houden. Wat nu gezongen? Ik handelde zoals alle vrouwen doen. Kneden. Masseren. Zachtjes indoctrineren. En het werkte. :-)


Ook voor het zielloze Ikeagedrocht bleek marktplaats de beste oplossing.
En zie hier. Een honderd jaar oude linnenkast waar hij voor bedoeld is.


Restte ons alleen nog een oplossing voor het eigenhandig gecreëerde opbergprobleem in de keuken. Maar die had ik natuurlijk al lang en breed meegenomen in mijn Masterplan. Als ik toch al aan het kneden, masseren en lichtjes indoctrineren was kon ik er net zo goed een schepje bovenop doen. Een uitbreiding van onze huidige keuken in de vorm van een servieskast had zich in mijn hoofd genesteld. Waar ook nog eens plaats zou zijn voor de stofzuiger. Zodat die voortaan niet meer slordig in de hal onder de trap of in de logeerkamer hoeft te worden weggemoffeld.


En het werkte, andermaal.
Dit is zoals het zijn moet. Mijn pièce de résistance. Nog mooier dan ik had durven hopen!
Sjoerd is het roerend met me eens.
Ik had niet anders verwacht.

4 opmerkingen:

Barbaramama zei

Wat schrijf je ontzettend leuk!
En wat een verbetering zeg, die kasten.

Bedankt voor het gluren ;)

Home sweet home X

Jolanda zei

Wat heerlijk om alles uit het zicht te hebben!! Geweldige verbeteringen!! :-)

durgadi zei

Alleen al voor dit thema zou ik gaan bloggen! tegenwoordig hoef ik namelijk niet meer zelf met anderen te gaan spelen, ik haal en breng schaamteloos onze kinderen naar hun speeldates. HEERLIJK andermans huizen kijken!
En wat jou keuken betreft. Echt een super wissel. kan zo in een keukenboek. lijkt ook veel lichter allemaal.#mooi!

Trudie zei

Wat een relaxte schrijfstijl heb je. Leuk dat je meedoet!