donderdag 31 mei 2012

iPhoto mei 2012

Mei was goed. Zoals een mei hoort te zijn. Bijeengehouden door rommelige halve werkweken, goedgevulde vrije dagen en een aaneenschakeling van veelal leuke dingen. Foto's!

Met buuv A en baby J op een zonovergoten doordeweekse dinsdagmiddag een terrasje pikken op hemelsbreed nog geen 500 meter van huis. Met huisgemaakte appeltaart voor de meisjes en een flesje melk voor het zoete kalfje. Wie doet ons wat?


Ik ben vast de enige sneuneus op aarde die als een loopse hond voor de brievenbus ligt te wachten als ik weet dat er op een dag pakjes bezorgd gaan worden. En ook al heeft de ervaring inmiddels geleerd dat de pakkettenbezorgers zich doorgaans nooit voor 16:00 uur aandienen, toch durf ik dan zo'n hele dag niet van de kooi. Douchen lukt net, plassen doe ik met de deur open. Bang om net op het moment suprême mijn pakket te missen en slechts een laf briefje in de brievenbus te vinden. Met de mededeling dat ik niet thuis was. In het gunstigste geval ligt mijn verstuurde schat bij een van de buren, heb ik dikke vette pech dan volgt er nog zo'n wachtdag.
In een ijdele poging de huidige pakkettenbezorger - een lamlul eerste klas, een goedendag kan er amper vanaf terwijl we onderhand huisvrienden zijn zo vaak zien we elkaar - een beetje te coachen hing ik onderstaand liefdesbriefje voor hem op. Alle proviand was op, Rover moest een plas. Nood brak wet.


Mijn geren blijft niet onopgemerkt en wordt van alle kanten gestimuleerd en toegejuicht. Cyster Jannie vond deze briljante kaart dan ook uitermate geschikt om mij een hart mee onder de riem te steken. De achterkant was zowaar nog geestiger dan de voorkant. Want stichtelijk.


Toonde ik vorig jaar een vettige foto van mijn inner oog, dit keer is het de beurt aan mijn smoelwerk. Want ik moest op halfjaarlijkse tandartscontrole en de tandarts had een nieuw röntgenapparaat. En een dito BMW. En dat moet wel betaald worden allemaal natuurlijk. Wat we zien is dat ik behept ben slechts drie verstandskiezen waarvan de beide bovenste helemaal 'door' zijn. En in goede conditie. De kies linksonder - voor de kijkers rechts - is nu halverwege zijn reis door mijn onderkaak. Volgens de tandarts ontkom ik er niet aan de boel er vroeg of laat chirurgisch uit te laten slopen. Want ruimtegebrek en infectiegevaar en meer van dat soort tandheelkundige bangmakerij. Ach, tegen de tijd dat ik misschien ooit nieuwe longen nodig heb lijkt mij vroeg genoeg. Tot het zover is blijf ik gewoon maniakaal goed poetsen. Ook om mijn kleine melkkiesjes te behouden. Die zitten er namelijk ook nog gezellig. De eerste exemplaren links en rechts in mijn onderkaak. Dju, ik ben écht slecht afgemonteerd.


Rover met zijnen beste vriend. Croc monsieur.


Dit moest dus de redding worden, slaaptechnischgewijs. En op zich sliep ik er ook prima op. Een halfje Zopi bezorgde me een ononderbroken nacht van weer eens ouderwets acht uur slaap. Maar de dag die erop volgde was ronduit bagger. Ik was zo depri als de neten. Afgevlakt, somber. Helemaal niet fijn. Vooralsnog liggen de Zopi's dus onaangeroerd in mijn pillendoos. Om er alleen in uiterst geval van slaapnood uit te komen. Maar structureel zes uur slaap en een dolgedraaid dag- en nachtritme wennen uiteindelijk ook.


Solidair tot op het bot. Zo is Rover. Gij muug? Dan ikke ok!


Tijdens les weet-ik-hoeveel opperde mijn Vlaamse rengoeroe dat het wellicht een aardig idee was om eens met een hartslagmeter om te trainen. Nou, die had ik nog wel ergens liggen. Het klokje vond ik inderdaad, je verwacht het niet, tussen mijn verzameling horloges. De elastieken band lag gek genoeg al maanden in het zicht stof te happen op een onbestemd schap van een boekenkast op zolder. Alsof het al die tijd een stille voorbode was. Maar die meetsensor? Spoorloos. In mijn hoofd ging ik de gangen van het ding na. En constateerde al snel dat ik het naar alle waarschijnlijkheid moest hebben weggegooid, tijdens een van mijn vele opruimmanies. Eeuwig zonde. Of... Zou het? Verrek ja zeg. In die ene rommeldoos, tussen de gedateerde brilmonturen en oude oplaadsnoeren van nog gedateerdere gsm's vond ik het onmisbare kleinood. Inspector Gadget kon op pad.


Een torenhoge bloedsuikerspiegel die maar niet omlaag wil ondanks ettelijke bolussen is reden om aan te nemen dat er meer aan de hand is. In dit geval was de verklaring simpel. Een nogal geknakt infuusnaaldje. Nee, tegen een hoek van 90 graden valt inderdaad met de beste wil van de wereld niet op te bolussen. "En spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?" Dat je je infuusje nooit te hoog op je buik moet plaatsen, wat de diabetesverpleegkundige ook beweert.


Bram deed zijn eerste heilige communie en zijn grootste wens was voor het avondeten een heuse frietkraam voor het huis. Acht jaar en al zijn wensen vervuld. Het leven is zo mooi.


Ineens kriebelde het weer. Aan mijn Amsterdam. En dus gingen we een dagje. Met de auto, tot onder het Museumplein. Opdat we niet hoefden te OV-en. Want daar heb ik het schurft aan. En mijnen mens ook. Zodoende taffelden we kilometers lang met de benenwagen door onze hoofdstad. Heerlijk! We winkelden wat, horecaden her en der en besloten de dag met een bezoek aan het Van Gohg Museum.


Kalmpjes teut worden in de zondagmiddagzon. Genietend van een gekuiste tuin. Meer moet dat niet zijn.


Chino's. Nooit gedacht dat ik me daar aan zou wagen. Inmiddels bezit ik er vier. Deze roze is mijn lievelings.


Dit afstotelijke 'ding' trof ik bij de H&M. Het hing bij de zwemkleren. Wie koopt er nou toch zoiets? Mensen met een hevige zonneallergie? Lupuspatiënten? Fashion lovers? Duitsers?


Eens in de zoveel tijd doen we een moeders-dochters-biosuitje. Vriendin A (weer een andere dan beide buuven A, en nee ik selecteer niet op initiaal) en ik en onze moeders, die elkaar ook alweer heel lang kennen. Zo leuk! Dit keer zagen we Intouchables. Een parel van een Franse film. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal over een verlamde Franse aristocraat die een kansarme verzorger inhuurt en daar een bijzondere vriendschap mee opbouwt. Als je de kans krijgt, gaat hem zien.


Behalve echte hardloopschoenen gunde ik mezelf ook nog zo'n eng renbroekje. Waarvan ik me vroeger altijd afvroeg waarom mensen dat in hemelsnaam droegen. Want die lengte? En dat stofje? Inmiddels weet ik beter. Het zit hemels, je benen komen er verdomd goed in uit en er zijn zelfs contouren van een bilpartij in aanwezig. Sindsdien draag ik het dag en nacht.


Tijd voor een verse IgE. De uitslag laat vooralsnog op zich wachten. Ik laat me verrassen. En dek mezelf vast in door nergens meer van op te kijken. Pure zelfbescherming.


Flessenvoetbal in de tuin. Hoe zomers wil je het hebben?

2 opmerkingen:

Zuster_Klivia zei

Prima maandje idd, zoals je al schreef.

Btw: dat stokjeskonijn heb ik ook, maar dat zal je wel niet verrassen ;)

Chino's? Niet mijn ding, ik heb een buik. En het laatste wat ik wil, is daar de aandacht op vestigen.

Mars zei

Ige, wasda? Ik ken veel medische termen, maar nog veel meer niet en vandaag ben ik lui dus ik zoek het niet op :)

Voor de rest een prima maandje zo te zien. Vooral Rover die zo meegaand is, heerlijk zo'n hond!