zondag 13 mei 2012

Tien jaar Ruben

Tien jaar (en vier dagen, om precies te zijn) geleden werd onze familie uitgebreid met de komst van een neefje. Het laatste kleinkind in de rij. En werd ik peettante. Van datzelfde neefje.
Gedurende zijn eerste levensjaar zag ik hem wekelijks. De donderdagen waren voor ons. Ik verschoonde zijn luiers, deed hem in bad, gaf hem zijn flesjes melk en later potjes met groente en fruit. Samen lazen we boekjes, deden we dutjes op de bank en wandelden we door de wijk. We genoten om het hardst.
Toen werd ik ziek. Te ziek om de lange reis tussen mijn huis en het zijne wekelijks te maken en mijn zorgplicht te kunnen vervullen. Zo jammer. Toch is in dat eerste jaar onze band gesmeed. Hij en ik hebben iets speciaals.


Vandaag vierden we tien jaar Ruben.
Je bent zo wijs. Goed gebekt. Naar eigen zeggen spring je van de hak op de tak en ben je soms wat te loslippig. Oma zegt dat je in de politiek gaat. De eerste stap daartoe heb je al gezet, met je gekozen deelname in de kinderraad van de BSO. Maar je wil ook rechter worden. Of geschiedenisleraar. Hoewel dat laatste minder goed verdient.
Voor je verjaardag kreeg je een stapel boeken, die je ondanks je dyslexie graag leest. Paul van Loon, Roald Dahl. Een boek over spreekwoorden. Mijn linguïstisch hart maakte een sprongetje. Wij hebben iets speciaals.
Je zit op judo en je speelt viool. Op onze bruiloft twee jaar geleden gaf je ons een prachtig optreden cadeau. En binnenkort ga je naar een concert van André Rieu.
Tussen neus en lippen door liet je vallen dat je al een paar jaar dikke verkering hebt!
Ook zat je vol vragen. Over mij. Wat ik precies heb. En of dat zielig is. Laatst moest je hoesten en was je even bang dat je ook CF hebt. Nee lieve schat, jouw genenpakket is gelukkig verschoond gebleven van die rotzak. Wel zag ik vandaag dat je gebukt gaat onder de alom bekende Molsenhouding. Ontroerend om te zien. Net als toen je uit jezelf naar de keuken liep om je vuile gebaksbordje en lege glas op het aanrecht te zetten.
Lieve Ruben, je bent zo bijzonder. Ik ben dol op je!


5 opmerkingen:

Carla van Asseldonk zei

Wat mooi, wat speciaal.....
Liefs, Carla

Tamara M. zei

Wat lief :)

Stephanie zei

Zo mooi!

Mars zei

Wat een mooi stukje! En inderdaad bijzonder dat een joch (als ik em zo mag noemen ;)) zo graag leest enzo. Dat is bijna niet meer van deze tijd! :)

En bedankt voor het emelten-verhaal. Ik heb dat bayer-goedje ook, ik geloof dat ik dat maar in het najaar ga gebruiken als de eitjes gelegd zijn, de MF-ers!

Danielle zei

Wat een lief blogje! Ken het 'speciale' gevoel, hoop dat dat nooit meer overgaat!