zaterdag 30 juni 2012

iPhoto juni 2012

Juni mocht dan wel nat en koud zijn - met op 3 juni zelfs eenzelfde buitentemperatuur als op Eerste Kerstdag vorig jaar - ik vond hem toch prima!

Zo kreeg ik spontaan mijn eerste loopshirtje opgestuurd. Van iemand die ik alleen maar via twitter 'ken'. Maar mij middels deze geste welkom wilde heten in het gilde der hardlopers. Dat is toch hartstikke lief en leuk en aardig en attent zeg?!


Het leek mij echt een waanzinnig goed plan om buurtmeisje M. op de roze designhond te zetten. Het is tenslotte een kinderkrukje. Buurtmeisje M. was een andere mening toegedaan. Ik legde dat heel Japans eerst vast en haalde haar toen alsnog van het krukje af. Wrede buurvrouw.


Foto's bewerken met Instagram is als schilderen met Ravensburger. Daarmee is iedere idioot met een camera al snel een Van Gogh.


Na 20 minuten tevergeefs proberen en puzzelen op het tangram kwam een helder licht op het idee om te informeren naar de mogelijk van een achtergebleven stuk in de roze rugzak. Oeps. Toen paste het inderdaad wel. Gelukkig won ons team ondanks deze miskleun toch de iPhone Challenge. Eeuwige roem viel ons ten deel.


Toevalligerwijs passeerden we tijdens het vrijgezellenfeest van de-moeder-van-buurtmeisje-M. een kleurrijk Hare Krishna gezelschap in de binnenstad van Eindhoven. Ik besloot me aan te sluiten. Oranje is echt mijn kleur.


Geen idee wie dit is...


Hij schijnt een kroeg te hebben. Bar Gezellig. Al was de sfeer Bar en Boos na de nederlaag tegen onze aartsrivalen.


Logisch gevolg van een vrijgezellenfeest is een bruiloft. Kwam helemaal goed.


Zelfs zo goed dat Sjoerd zich mee liet sleuren in de polonaise. Zeldzaamheid hoor.


De buitentemperatuur van 30 juni was in elk geval hoger dan op 30 december jl. Daar hoef je geen Pelleboer of Paulusma voor te heten. Het was wederom een schoon feestje, de achtste editie van CFBD. Al blijft het ook iets confronterends hebben, vind ik.
Want van de oude garde van toen blijven er steeds minder mensen over. Gedurende die afgelopen acht jaar hebben we al van te veel te jonge mensen afscheid moeten nemen. En dat geeft toch een wrange bijsmaak.
Daarom zwaaide ik in gedachten even naar Lisa, Eline, Bob, Esmee, Marianne, Marjolein, Mike, Lieke, Pascale, Jan...


En voelde een intense dankbaarheid naar alle helden die na hun overlijden zo dapper waren om hun organen af te staan.
Want alleen dankzij hen blijft de garde de garde. Aangevuld met oud en nieuw, al dan niet 'gebeten door een haai'.

2 opmerkingen:

Marjan zei

Zielig buurmeisje hihi, maar de foto is wel erg grappig! Leuk om te lezen. x Marjan

Mars zei

Na, dat was toch best weer een goede maand :)
Leuk krukje! En ach, ik had ook heel Japans gereageerd waarschijnlijk..
Oooooh wat een heerlijkheid; een prive-sauna! (van jullie?)