donderdag 26 juli 2012

Van de pillen die niks deden

Aanvankelijk leek hij aan te slaan. Het hoesten nam af en daarmee het hinderlijke gehijg.
Ik was nog wel moe maar dat kon ook juist door de kuur komen, bedacht ik als plausibel excuus. Bovendien stond de vakantie voor de deur dus dan zou het allemaal wel goedkomen.
Ja. Tot de volgende verkoudheid zich aandiende. Niet alleen bij mezelf maar ook bij de rest van mijn omgeving. En het gesodemieter weer van voren af aan begon.

Gisteren, twee dagen voor het eind van de pillenkuur, was ik er helemaal klaar mee. Welbeschouwd ben ik geen donder opgeschoten in die drie weken. Ik kan nog steeds niet behoorlijk de trap op en naar het schijnt lig ik 's nachts te pruttelen als een stoomlocomotief. Om over de ochtendrochel nog maar te zwijgen. En dus tikte ik vanonder de parasol, met een steen in mijn maag, een mailtje naar de CF-verpleegkundige. Of het misschien toch een idee was om te starten met een iv-kuur. Bij voorkeur thuis, net als vorig jaar.

Vervolgens sloeg ik maniakaal aan het wassen. Want stel nou dat ze me op de SEH zouden ontbieden en stel nou dat ik dan toch zou moeten blijven... Dan moest Sjoerd op z'n minst goed in zijn boxershorts zitten en ik knap in mijn joggingbroek.
Tussendoor boog ik me nog fluks over de BTW-aangifte. Dat was er door de vakantie en het gedoe ook nog niet van gekomen maar moet wel voor 31 juli weg zijn.

Groot was dan ook de opluchting toen ik vanmorgen mijn longarts telefonisch sprak. Ze vond het vervelend te horen dat ik niet was opgeknapt en kon zich vinden in mijn plan. Ze beloofde de boel voor een thuis iv-kuur meteen op te starten. Ik hoefde niet naar de SEH te komen, waarmee me een nare bloedgas bespaard is gebleven. En eindeloos wachten in de inspirerende omgeving die zo'n SEH is. En de interpretatie van mijn meestal niet standaardwaardes door de dienstdoende co-assistent. Met als gevolg het risico te lopen onverrichter zake naar huis te worden gestuurd. Gelukkig kent mijn longarts mij inmiddels lang genoeg om te weten wanneer boem ho is, zeg maar.
Bovendien vroeg ze wat ik wilde, een gewoon infuus of een PICC-line. Het feit dat een arts rekening houdt met mijn gevoelens en me mee laat denken en beslissen over mijn behandeling blijf ik als iets wonderlijks ervaren. Terwijl het eigenlijk niet meer dan normaal is. Mijn lijf, haar kennis, mijn ervaring, haar expertise. Samen een team.

Uiteraard koos ik voor de PICC-line. Voor mij geen gekloot met perifere infusen meer. Aanstaande maandag wordt hij geplaatst en aansluitend start de kuur.
Dat ik in de loop van de komende weken nog verschillende keren op en neer naar Utrecht kan voor het prikken van bloedspiegels neem ik voor lief. Duizend keer liever dat, dan eenzame opsluiting in een sluiskamer met zonder uitzicht en één uur per dag uitlaatservice naar het ziekenhuisrestaurant om daar Sjoerd en mijn vader dame blanches te zien eten.
We hebben nog een goede week vakantie. Het moet wel leuk blijven allemaal.

6 opmerkingen:

Cash en Els zei

Ahh balen zeg, hoop voor je dat iv-kuur snel aanslaat.
lieve groet, Els

MaMarije zei

Hè wat stom, van die pillen die bij jou niet doen waarvoor ze bedacht zijn! Hopelijk ben je met de andere optie gauw weer back into business!

jootje zei

Gelijk heb je soms heb je t helemaal gehad met dat gekwakkel, nu maar even grote interne schoonmaak met het iv kuurtje.
Hopelijk knap je vlug op.epotte

Mars zei

He gets wat stom! Hopelijk slaat het infuus wel aan! Succes met het verslaan van de verkoudheid!

Ad zei

Hele goede beslissing. Keihard aanpakken die klote beesten. Lekker thuis kuren, en voor een PICC/midline prikken draai jij je handje niet meer om. ;-)

Liefs Ad

Yvonne zei

Hopelijk kun je er na de kuur weer een hele tijd tegenaan. Dat je weer kunt gaan irennen en werken. En dat wij nog eens kunnen afspreken, kan ook in je tuin als je je goed genoeg voelt. Over 3 weken begint mijn zwangerschapsverlof, tijd om bij te kletsen en namen te bespreken!
En Cf is stom. Punt.