zondag 8 juli 2012

De rekening gepresenteerd

Het goede nieuws is dat een vrijblijvend mailtje naar de CF-verpleegkundige resulteerde in een lagere dosis P.rednison. Ik wilde alleen maar even vragen wanneer ik een nieuwe IgE moest laten prikken en prompt besloot mijn longarts dat ik al voor die tijd naar 20 mg mag. Hoe ende ra!

Het minder goede nieuws is dat ik koud een dag later toch maar aan een orale antibioticumkuur ben begonnen. De combinatie van een naar de longen afgedaalde zomerverkoudheid getransformeerd in een ordinaire longinfectie en (de schrikwekkende gebeurtenis tijdens) het afgelopen CFBD-weekend heeft me vermoedelijk toch genekt.


Toen ik woensdag mijn allerlaatste officiële training met Evy wilde lopen strandde ik letterlijk in het zicht van de finish. Na 20 minuten moest ik opgeven. Hoestend en proestend en happend naar lucht. "Is vast het weer," hield ik mezelf grootmoedig voor, hangend over de reling van het bruggetje. Want het was ook 'matsj'. Warm, dikke lucht, weinig zuurstof.
En dus ging ik vrijdag met fris gemoed in de rebound. Les 30, take 2. Om er dit keer al na twee schamele minuten achter te komen dat ook deze poging hem niet ging worden. Dit was teleurstellend maar ook ogen openend. Tijd voor actie. De hoogste.

Het stomme is dat ik voor de start van een pillenkuur altijd twijfel of ik echt wel een infectie heb. Ik heb immers zelden koorts en mijn eetlust is ook altijd wel in orde. Maar het feit dat ik momenteel hijg als een molenpaard als ik de klim naar de zolder heb gemaakt valt niet te negeren. Om nog maar te zwijgen over de uitputtingsslag die iets simpels als het nemen van een douche is. En laten we vooral de chronisch opgetrokken schouderpartij niet vergeten.

Nu ik eenmaal ben begonnen vallen alle kwartjes op hun plek. Net of ik het mezelf nu wel mag gunnen, nu ik heb toegegeven. Mezelf overgegeven aan de situatie. Oh ja, het was toch wel nodig.

Vanavond deden we een klein #rondjemethethondje. Even samen 'de lucht op'. En kon ik me al niet meer voorstellen dat ik dit tot vorige week rennend deed. Welhaast fluitend en met twee vingers in de neus. Een behoorlijk zure constatering. Dus ik vermoed dat ik voorlopig nog wel aan Evy vast zit. Met haar stomme liedjes. :-)

8 opmerkingen:

Mars zei

Hopen dat de kuur snel resultaat heeft en je conditie niet weer naar nul daalt :(
Ik ben ook snipverkouden, maar dan zonder die bijkomende vervelendheden.

Ydnas zei

Herkenbare situatie Irene, alhoewel nu op mij niet van toepassing hoor (*klopt af*). Maar zo balen hoe je van lekker fit ineens weer naar belabberd gaat. Hoop dat je kuur goed aanslaat en je weer lekker kunt rennen, alsof je nooit anders gedaan hebt ;)
Liefs!
Sandy

Barbaramama zei

Och lieve Irene......
Laat de AB maar snel aanslaan.
Je weet (via Twitter) dat ik ook weer was begonnen met "hard"lopen en dat ik bij poging 1 al moest opgeven ivm met een astma aanval. Vandaag ben ik weer begonnen en ga ik hardlopen volgens een schema (Nee, niet Evy want inderdaad die stomme liedjes....). Ik wil je even laten weten dat JIJ een grote motivator voor mij bent. Ik vind je een kanjer!

Liefs (Gewoon)Bar.

Esther zei

Hoi Irene,

Ik hoop dat de kuur snel effect heeft en dat je weer gezellig met Evy kunt gaan rennen ;-)

Groetjes Esther
ps. waar heb jij je hoepel besteld? Rare "verwonding" trouwens? (twitter)

Irène zei

Ik bestelde mijn hoepel bij www.hoopholland.com.
En de blauwe plekken zijn inmiddels weggetrokken maar heb dan ook al een paar dagen hoepelrust. ;-)

Mars zei

Blauwe plekken van het hoepelen? Woe, gevaarlijk!
En ik geloof dat Paul Simon nog best wel eens wat danspassen uit zijn hoge hoed weet te toveren! Vergis je niet he?! Ik wens je nu al veel plezier! (want anders vergeet ik dat gewoon te doen...)

Yvonne zei

Toegeven aan het lijf dan maar...Sterkte!
Ben blij dat je bericht "houdoe en bedankt" een 1-april-grap was :-)

Irène zei

Foutje, spokende blogger. ;-)
Staat nu weer goed.
Je weet toch, ik maak nooit grappen.