vrijdag 27 juli 2012

Het zou zo mooi zijn

Mijn nieuwe column voor het septembernummer van CFcenTRaal is inmiddels geschreven en verzonden.
Onderstaand de column die afgelopen maart 2012 werd gepubliceerd.
Erg toepasselijk in de huidige context, gezien onze lichtelijk aangepaste vakantieplannen en aanverwante activiteiten.

Arian en Irène schrijven elkaar al een jaar of tien. Voortaan doen ze dat ook in columnvorm in CFcenTRaal.

Lieve Arian,

Toen me vroeger eens de vraag werd gesteld wat ik zou doen als ik de kans kreeg om met één pilletje genezen te zijn van CF antwoordde ik vol overtuiging "nee". Ik zou het niet nemen. Vers uit de puberteit was ik van mening dat CF me gevormd had tot wie ik was en dat dat niet per se slecht was. Ik ontleende er op dat moment mijn identiteit aan, de fundamenten van mijn toekomst waren erop gebouwd. Onzekerheid is ook een zekerheid. Bovendien had CF me toch ook een hoop moois gebracht, in de vorm van leuke contacten en beginnende vriendschappen?

De jeugdige naïviteit. Jaren later, wijzer en gehard door hetgeen CF me tot nu toe heeft laten zien en beleven, wil ik mijn mening alsnog herzien. Heel graag wil ik die pil! Liever vandaag nog dan morgen. CF heeft me mede gevormd tot wie ik ben. Maar er waren gelukkig nog meer factoren. Een veilig nest, een liefdevolle partner en een potpourri aan andere mensen en ervaringen die allemaal hun blauwdruk op mij hebben achtergelaten. En daarnaast is CF vooral een klootzak. Hij bepaalt, ontneemt, frustreert, maakt bang, laat lijden. Daar is niks moois aan.

Met de ontwikkeling van Kalydeco is het naar mijn idee vijf voor twaalf op de klok van genezing van CF. Dat ene levensveranderende pilletje is dichterbij dan ooit. Waar Kalydeco nu nog de hoofdprijs is voor een selecte groep CF’ers met een zeldzame mutatie lijkt het mij toch de sleutel tot de jackpot voor alle mensen met CF. De mogelijkheid dat ook mijn stapel kaarten herschud kan worden lijkt een steeds reëlere. En daarmee het bijstellen van mijn toekomstbeeld. Misschien is het wel vergelijkbaar met de eindeloze stroom aan mogelijkheden die jij te verwerken kreeg na je succesvolle longtransplantatie. Ineens lijkt één leven niet meer genoeg, ook al is het een verlengd. Wat zal ik toch eens allemaal gaan doen als het raam van kansen eenmaal wagenwijd open staat?! Toch nog een studie gaan volgen? Vol aan de bak in mijn oude liefde de horeca? Mijn kinderwens heroverwegen? Ontwikkelingswerk in Afrika? Het oudste zeilmeisje ter wereld worden?!

Ik denk dat ik vooralsnog eens begin met het smeren van anti-rimpelcrème.
Als ik dan oud mag worden dan liever een beetje charmant.

Liefs, Irène

Geen opmerkingen: