woensdag 29 augustus 2012

Het hoofd en het loopje

Als ik kon knutselen had ik er voor vandaag beslist een gemaakt.
Een vlaggetjeslijn. Met het naaimachine of gehaakt. Of op vernuftige wijze uit Japans papier geknipt. Desnoods van aan elkaar geregen opgedroogde en met fluorescerende verf ingestreken hondendrollen.
Want het is feest. Oh ja!

Vandaag is mijn eerste P.rednisonloze dag sinds 6 april. Dat zijn bijna vijf maanden.
Vijf ellendig lange maanden waarin ik mezelf bij tijd en wijle best ben kwijtgeraakt. Want wat is het troep, dat neppepspul.

Ik wil best proberen uit te leggen hoe mijn eigen hoofd soms een loopje met me nam, maar het is bijna niet te omschrijven. Je gaat anders denken. Je wordt onverschilliger. Bepaalde dingen boeien plots niet meer zo. Best belangrijke dingen. Je trekt je schouders op en denkt 'het zal wel'. Na mij de zondvloed. Maar tegelijkertijd kun je je enorm opwinden over weer andere zaken. Meest futiliteiten.
Dat is voor mezelf al lastig, laat staan voor Sjoerd. Die moet uit de kolkende brij in mijn hersenpan ook maar net het juiste destilleren. Dat gaat niet altijd goed.

Waar het de bewezen effectiviteit van de behandeling betreft krab ik ook even aan mijn denkbeeldige sik. De cijfers wijzen namelijk uit dat de dalende trend van mijn IgE slechts marginaal is. Ik begon op 20 maart met een waarde van 1140 en zat 9 augustus op 950. Waarbij ik tussentijds zelfs een topscore behaalde van 1715. Nou, schiet mij maar lek. Mocht er zich een volgende keer aandienen - wat wel waarschijnlijk is - dan moet mijn longarts met heel goede argumenten komen om me te overtuigen van een derde ronde prednipret.

Het enige voordeel van deze hele episode heet Evy. Want hoewel met behulp van doping - en ik deed bepaald géén Contadorretje - is het me toch gelukt om 30 minuten aan een stuk te kunnen rennen. En daar ben ik heel erg blij mee en ongelooflijk trots op.
Inmiddels heb ik mijn renkloffie weer tevoorschijn getoverd en zitten de eerste vier loopjes erop. Die waren uh, pittig. Het verschil tussen met en zonder chemische pep is enorm. P.rednison zorgt weliswaar voor meer energie maar breekt intussen doodleuk je spierweefsel af. Maar dat voel je dus niet en ga je in feite op halve kracht dubbel door.
Tel daar zes weken antibiotica bij op die nog in mijn lijf zitten en je hebt misschien een beeld. Mijn longen voelen nu relatief schoon en dat is fantastisch! Het zijn dus de benen die piepen en kraken en daar zit maar een ding op: stug doortrainen!

Ergo. Resumerend. Vanaf vandaag hoop ik mijn hoofd weer terug te krijgen.
Zowel de buitenkant - hier zijn de hamsterweken reeds verstreken - als ook zeker vanbinnen.
Ik, lente- en zomermens bij uitstek, keek nog nooit zo uit naar de herfst. Of zou dit een laatste restje P.rednisonkronkel zijn?

5 opmerkingen:

muis zei

dat met dat hoofd en een loopje met je nemen ken ik. men wat een troep.

ook zonder pred ga je die 30min lopen. succes. ik ga volgende week poging doen (oke, oke, dat roep ik al een aantal weken , maar het heeft me nog niet mee gezeten. dus volgende week maar. )

Ydnas zei

Wat heb je dit weer heerlijk geschreven. En ben blij voor je! En met Evy komt het vast goed!!
Op naar de herfst ;-)
(oke, dit meen ik niet helemaal want ben er zelf nog niet klaar voor, maar voor jou dan, de herfst, dus)
Liefs

Barbaramama zei

Mooi stukje weer geschreven! God om te weten dat P. zoveel met een mens doet. Als verpleegkundige wist ik dat eigenlijk niet....of besef ik me dat niet goed genoeg. Ook bij ons op de afdeling is het vaak een soort van redmiddel. "als we het niet meer goed weten, dan hebben we altijd het Paardemiddel nog!"

Superknap dat je doorgaat met rennen. Gewoon op je eigen tempootje....zonder doping maar mét helder hoofd! Hoera!

X

Mars zei

Superknap dat je gewoon doorgaat samen met Evy! Diepe buiging!
En wat fijn dat je je hoofd weer terugkrijgt zeg! Na wat anti-depressiva en aanverwante zaken weet ik wel een klein beetje hoe het voelt om je hoofd kwijt te zijn....

Edje zei

Ik ben trots op je Irène! You go girl!