donderdag 7 november 2013

Een sportief sprookje

Onderstaande column verscheen september 2012 in CFcenTRaal.

*****
 
Lieve Arian,

Er was eens een meisje en zij hield totaal niet van sporten. Terwijl het juist zo goed zou zijn voor haar. Nog meer dan voor gezonde mensen was het van belang dat zij geregeld aan haar conditie werkte. Maar hoe meer de fysiotherapeut in het ziekenhuis haar stimuleerde en poogde te motiveren, hoe harder zij de kont tegen de krib gooide. Dat vond ze beweging genoeg, als beroepsluiaard.
Tot ze op een dag aan de Prednison moest. En als gevolg daarvan nogal hyperactief werd. Eerst maakte ze haar huisje van boven tot beneden schoon. Daarna wandelde ze talloze rondjes met haar hondje door de wijk. Maar moe werd ze er niet van.

Op een dag las ze op Twitter over mensen die hardlopen. Met hulp van ene Evy.
Evy is een Vlaamse dame die via MP3 bestanden zelfs de grootste antiloop aan het draven krijgt. Ze heeft een trainingsschema uitgedokterd en coacht je in 10 weken tijd van 0 nul naar 5 kilometer. Dit alles onder begeleiding van haar zalvende stem, opbeurende aanmoedigingen en afwisselende muziekjes. Amai!

Ondanks haar hartgrondige hekel aan rennen besloot het meisje de stoute schoenen aan te trekken. Nadat haar lief de benodigde podcasts van het internet had geplukt ging ze op pad. Zogezegd voor een avondwandelingetje met de hond. Maar al na honderd meter kon ze de verleiding op haar smartphone niet weerstaan. Ze moest het weten. Zou Evy echt over magische krachten beschikken?
Saillant detail was dat ze bepaald niet deugdelijk geoutilleerd was voor de loopvuurdoop. Ze was namelijk nogal warm gekleed, met haar wollen winterjas en daaronder een behaaglijk fleecevest. En met zonder beha aan. Feitelijk was het geen gezicht, hoe ze daar als een vuilniszak op pootjes door de wijk hobbelde. Met een verdwaasd hondje achter zich aan. Maar ze ging. En het ging goed. Boven verwachting goed!

Vanaf dat moment liep ze trouw drie keer per week haar rondje met Evy. En ze voelde haar conditie toenemen. De wandelminuten werden allengs minder en het lukte haar om steeds langere stukken rennend te volbrengen. Moeiteloos. En nog verbazingwekkender, met plezier.
Dat er op een dag heuse hardloopschoenen kwamen was dan ook geen verrassing. Noch een overbodige luxe, zo bleek uit de videoanalyse in de hardloopwinkel. Ook schafte ze zo’n fliebelig loopbroekje aan. Kers op de taart waren de loopshirts die haar van heinde en verre werden opgestuurd. Ze was toegetreden tot het edele gilde der hardlopers. Wie had dat ooit gedacht.

Tegen de tijd dat de laatste les lonkte en het trainingsprogramma erop zat, begon het meisje voorzichtig te fantaseren over een prestatieloopje. De 5 kilometer van Rotterdam zou toch binnen de mogelijkheden moeten kunnen liggen…
Ja. En toen kwam de longinfectie met de dikke snuit en blies het rensprookje rücksichtslos uit. Gestrand in het zicht van de finish. Kon het meisje weer van voren af aan beginnen…

Liefs,
I-renne

Geen opmerkingen: