donderdag 7 november 2013

Serieuze vakantieperikelen

Onderstaande column verscheen maart 2013 in het CFcenTRaal.

*****
 
Lieve Arian,

Die ufo, waar jij vroeger al sprayend op de camping uitgekropen leek, reisde in de vorige eeuw met ons mee op vakantie, in het bijbootje.
Teneinde de rode, ultrasonore Medasonic ook op 12 volt aan de praat te krijgen sjouwde mijn vader zich dagelijks een breuk aan een levensgroot aggregaat. Balancerend over de reling van de boot donderde hij telkens bijkans in het water om het stuk techniek veilig op de oever te krijgen. Opdat ik naast gezonde Nacl niet ook nog dikke dieseldampen mee naar binnen vernevelde.
Sindsdien zijn de vakanties behoorlijk veranderd. Niet alleen waar het sprayen betreft, vooral het vinden van de juiste vorm van vakantie vieren was een ware queeste. Als je het ineens zelf mag uitzoeken blijkt dat toch minder aanlokkelijk dan het gedurende de laatste smachtende puberjaren op de boot leek. En de ervaring heeft inmiddels ruimschoots uitgewezen dat ik een moeilijke vakantieganger ben.

In de loop der jaren heb ik iedere denkbare recreëeroptie wel een keer geprobeerd. Logeren op een luchtbed in een studentenkamer om een week lang non-stop te winkelen. En zwartrijden met de tram. Weet je wel hoeveel extra kleren je kunt kopen door te besparen op zoiets overbodigs als strippenkaarten? Kramperen in een muffe tent met een van thuis meegenomen matras, want prinses op de erwt. Waar mijn moeder tamelijk pissig over was, want haar matras. Maar waar ik wel mooi Sjoerd op schaakte, ha! Op een geanimeerd park met zo’n enge, levensgrote, dansende parkmascotte in een tuinbroek en met een te kleine pet op zijn pluizige hoofd. Waarbij je verblijft in zo’n Playmobil stacaravan, waar alles van plastic is. De muren, het dak, de meubels, het servies, het beddengoed en zelfs het wc-papier. Alleen de bedwantsen, die waren echt. De horror. Volledig georganiseerd met ClubMed, naar een Dirty Dancing-achtig oord, waar je de hele dag door kunt eten en drinken en spelletjes doen, als je het maar gezéllig sámen doet. Zelfs even rustig in je eentje kakken word je onmogelijk gemaakt door het immense team aan enthousiaste GO’s dat je doorlopend achtervolgt. Maar iemand die vraagt of je even een watermeloen wil dragen? Ho maar. Zelfs in dikke sterrenhotels met de zaligste bedden en een keur aan regendouches, geurkaarsen en holistische massages kan ik mijn draai moeilijk vinden. Ik wil niet voor 10 uur gewassen en gestreken aan de ontbijtdis moeten zitten. Ik heb namelijk vakantie!

Op het gevaar af als de grootste vakantiezeur van het noordelijk halfrond te boek te staan, lijkt het me wenselijk dat ik je ter compensatie vertel over onze meest recente ervaring. Ik denk zowaar dat we hem te pakken hebben: de ideale vakantieformule.
Dit stukje tik ik namelijk bij ondergaande zon, op het terras van de moeder der vakantiebungalows. Binnen handbereik een gekoeld flesje Franse rosé en een schaaltje olijven, vanochtend gekocht op de lokale markt. Hier is alles wat ik nodig heb. Een goed bed, een fijne douche en genoeg ruimte en spullen om te doen alsof ik thuis ben. Verder nog het rustgevende getjirp van krekels, een piscine om in te poedelen en wat natuur, cultuur en commercie binnen handbereik. Meer moet dat niet zijn.

Alleen de wifi, daarvoor moet je naar de receptie. Nou ja, daar kan zelfs ik mee leven.

Bisou!
Irène

Geen opmerkingen: