maandag 23 december 2013

Jaaroverzicht 2013

Ja. Hoi en hallo! Daar ben ik weer. Voor even.
Om niet te vergeten wat er in zo'n blogloos jaar allemaal gebeurt bleek ik plots toch de behoefte te hebben om een soort jaaroverzicht te maken.
En welke plek is daar meer geschikt voor dan deze?
Want 2013. Het was me het jaartje weer wel. Waar zal ik eens beginnen?! Allez, heel 2013 met wat selfies.


Oké, ga nog even plassen, pak er een glaasje drinken en wat lekkers bij en ga er maar eens uitgebreid voor zitten. Het is namelijk een aardige lap geworden.
Op de drempel van 2012 nam ik me voor om er in elk geval een muzikaal jaar van te maken. Niet middels blokfluit, klarinet of gitaar. Dass war einmal. Wel door een hoop concerten en andere optredens te bezoeken. En me dunkt dat dat lukte!
Ik genoot live van grote namen als The Killers, Keane, Muse, Snoop Dogg, Jay-Z. Daarnaast werden Indian Summer Festival (winderig en nat) en Solar (heet en om de hoek) met een bezoekje vereerd. En in de nieuwe, lokale muziekfabriek stond ik met mijn neus bovenop Handsome Poets.


Qua andere fijne dingen was het ook een topjaar. Talloze etentjes uit en thuis, samen en met vrienden. Heerlijk op vakantie naar Zuid-Frankrijk, waar we onder andere een etappe van de Tour de France bijwoonden - twee uur in de auto zitten voor 40 seconden fietsplezier. Sinds jaren weer eens een dagje carnaval gevierd. Mijn verjaardag in het Rijksmuseum. Naar GaiaZoo om stokstaartjes te spotten. 25 Uitermate fijne middagjes bij d'n Doug. Uitjes naar de bios en het theater. Zomaar een dagje naar Amsterdam, in mijn eentje, met de trein nog wel. En we kochten een zeilbootje! Waarmee we in onze figuurlijke achtertuin rond kunnen dobberen: de zaligheid. Het zeilen an sich vergt nog wat meer oefening maar dat komt vast goed. En zo niet, dan motoren we vrolijk verder. Zolang we maar voldoende benzine bij ons hebben... De schilder kwam voor het houtwerk binnen en gaandeweg verzon ik er nog een paar grijze muren bij. Daarna ramde Sjoerd een triljoen spijkers in de geverfde muur in het trapgat en creërde een heuse wall of fame. De leendochter aka buurtmeisje M. kwam geregeld langs, dat was lachen, gieren, brullen. En: ik bakte mijn eerste worteltaart.


Sportief gezien verdient 2013 een kroon. Of zo'n kampioensster op mijn voetbalshirt.
Eind 2012 besloot ik met de moed der wanhoop bij mijn oude, vertrouwde fysiopraktijk aan te kloppen. Het zelfstandig hardlopen liep niet meer zo. Hardlopen mag dan een all weather sport zijn, ik ben bepaald geen all weather type. Om te voorkomen dat ik na al dat geploeter met Evy alsnog af zou zakken naar niveau nul leek de loopband me een deugdelijk alternatief. En om een extra stok achter de deur te hebben werd ik gekoppeld aan M. Hij werd mijn personal trainer. Een schot in de roos. M. wist me te motiveren. In eerste instantie om structureel elke week twee ochtenden te komen trainen. Daarna om mijn heimelijke doel, meedoen aan de Roermond CityRun, te verwezenlijken.
Tijdens de trainingen bleek echter dat mijn saturatie al snel onder de 90% zakte waardoor de renblokjes maar kort van duur bleven. Steeds moest ik na twee minuten joggen weer gaan wandelen om mijn saturatie bij te laten trekken. En na de trainingen lag ik de rest van de middag pangaar op de bank, met hoofdpijn of slapend. In overleg met het ziekenhuis ben ik vanaf februari gaan trainen met extra zuurstof. Dat was enerzijds natuurlijk wel een ding, zo ontzettend zichtbaar CF. Anderzijds merkte ik al snel dat het een goede beslissing was. Met extra O2 in mijn neus konden mijn longen en benen serieus aan de bak. De duur van de renblokjes werd opgerekt en zoetjes aan begon het ergens op te lijken.
Op 10 maart, na consumptie van twee glazen rosé, had ik de moed om me daadwerkelijk en officieel in te schrijven voor de Roermond CityRun. Toen was er geen weg terug meer.
Inmiddels had M. beloofd ook mee te lopen, samen met zijn vriend R. Ook mijn vriendin A. en haar vader sloten zich aan en zo kwam het dat we op 30 april gevijven aan de start stonden. Allemaal in oranje loopshirts met het logo van de NCFS erop en ik met mijn zuurstoftankje op mijn rug. De loop viel me zwaar. Het niveau van voorjaar/ zomer 2012, mede mogelijk gemaakt door Prednison, heb ik ondanks de vele trainingsuurtjes nooit meer gehaald. Zodoende waren er onderweg enkele korte wandelpauzes nodig, maar het belangrijkst is dat ik de finish heb bereikt. Onderweg werd ik overladen met opgestoken duimen en bemoedigende woorden van medelopers. Na afloop waren er tranen, bloemen en een medaille. En een microfoon onder mijn neus. Klik voor het filmpje.

Op 8 september, tijdens de eerste wereldwijde CF-dag, organiseerde ik namens de NCFS de Great Strides Roermond. Great Strides komt uit Amerika en is een wandeltocht van 5 km waar iedereen die met CF te maken heeft aan mee kan doen. Het doel is bekendheid en bewustwording voor CF genereren en als het nog wat geld oplevert is dat helemaal mooi meegenomen. Het deelnemersaantal was boven verwachting hoog; we waren met ruim 70 personen. CF'ers, ouders, kinderen, opa's en oma's, vrienden, bekenden. Oude banden werden aangehaald, nieuwe contacten gelegd. Het werd een hartverwarmende middag.


En zal ik dan nu het blokje over mijn gezondheid doen? Ja.
Met de kennis van nu was 2013 helemaal geen verkeerd jaar. Maar om tot deze conclusie te komen moest er toch weer een boel spreekwoordelijk water door de Maas.
De eerste helft van het jaar was er weinig aan de hand. Mijn longen waren lief dus laat de zomer maar komen, dacht ik naïef. Tot ik iets in mijn borst voelde. Iets wat er niet hoorde. Toen gingen de alarmbellen af.
Via de huisarts naar het ziekenhuis hier in de stad, waar ik negen (9!) dagen zou moeten wachten tot ik op de mammapoli terecht kon. Op mijn vaders verjaardag nota bene. Dat zat me niks lekker.
Een belletje naar mijn lieve CF-verpleegkundige later kon ik na twee dagen al terecht op de mammapoli in Utrecht. Sneldiagnostiek to the max. En zo kwam het dat ik mezelf op een vrijdag in juni terugvond met mijn tietjes beurtelings in de memmenpletter. God-nog-an-toe wat is dat het meest vrouwonterende ding dat er bestaat. Na de mammografie volgde nog een echo, waarbij de radiologe-in-opleiding toch even de hulp inriep van haar baas. Omdat ze eigenlijk niks kon vinden, behalve veel klierweefsel. Even later kwam haar meerdere, hij zag en overwon. Dat wat ik voelde, en inmiddels de halve mammapoli met mij - bizar hoe snel het normaal wordt dat Jan en alleman je voorgevel uitgebreid gaat zitten betasten, was helemaal oké en zou met een maand of drie even vanzelf wegtrekken als het gekomen was. "Ik kan u wel zoenen!" riep ik met mijn ontblote bovenlijf, glibberig van de echogel. En mee dat ik de landing richting zijn wang in wilde zetten veerde de arts lachend achteruit en antwoordde dat ik dat best mocht doen maar liever niet in deze situatie. Oh ja.

Afijn, de zomer kwam en ging en daarmee deed september zijn intrede. Oftewel stresstember. Want september staat sinds enkele jaren garant voor gezeik. Dit jaar was dat niet anders.
Voor de afwisseling waren het deze keer eens mijn darmen die ermee besloten te kappen. Uit het niets raakten ze verstopt. En dat deed zeer! Ik moest me wenden tot het drinken van liters Colofort waardoor de boel inderdaad letterlijk oploste en ik bekend raakte met het het fenomeen kontplassen. Amai. Het enige jammere aan deze exercitie was het feit dat er geen nabehandeling volgde, wat wel had gemoeten, waardoor het na drie weken opnieuw bingo was. De riedel van pijn, kotsen, pijn, kotsen herhaalde zich en toen ik de moeizaam gedronken liter Colofort teruggaf aan de natuur konden we stante pede naar Utrecht komen. Via de SEH, waar je dan plots ook álles over je stoelgang met Jan en alleman moet bespreken, belandde ik op B3 West met de diagnose dreigende DIOS. Met een seintje naar de dienstdoende chirurg (!), omdat ik de pijn een 8 had gegeven (goede tip voor de volgende keer: blijf kalmpjes het zesjesniveau van de havo hanteren). Het idee was om me via een maagsonde de Colofort toe te dienen maar dat plan strandde na twee uitgekokte sondes. Inmiddels was de ergste misselijkheid bestreden en besloot ik dan maar dapper door te drinken. Alles beter dan a) een operatie en b) nog meer sonde-ellende. En zo geschiedde. Na twee dagen wederom keihard kontplassen, ettelijke hoogopgaande klysma's, 6 liter Colofort en een recept Movicolon voor ná de overige 6 liter Colofort die ik thuis nog diende te consumeren mocht ik naar huis.
Als toetje volgde daarna nog een longinfectie die gelukkig met pillen kon worden bestreden, al was het even zoeken naar een geschikte kuur. Op de variant die ik de laatste keren slikte reageerde ik dit keer zo heftig dat ik er al na drie dagen mee moest stoppen. Slapen lukte niet meer, evenals eten. En van de slaappil die ik uiteindelijk innam veranderde mijn smaak. Alles proefde naar ijzer waardoor ik ook niks meer kon drinken. Typisch gevalletje middel erger dan de kwaal.
Maar. Ik kwam dit jaar door zonder intraveneuze behandeling (allez, we hebben nog 9 dagen te gaan dus het blijft een cliffhanger...) (en het was geen borstkanker). Dus waar zeur ik over?!


Ach en dan hebben we natuurlijk nog ons frivole framboosje. In Frankrijk vierden we zijn, bij benadering, 14de verjaardag. Precies op de dag dat we hem negen jaar bij ons hebben. Met een taart van hondensnacks met 14 fikkende kaarsjes erop.
Het Roofje is echt een oude vos geworden dit jaar. Doof, blind en erg stram van lijf en leden. Elke dag stop ik er een batterij medicijnen in om hem aan de gang te houden, onze prins Bernhard. Maar toch weerhoudt dit alles hem niet van zijn nog immer aanwezige drift tot streken. Zodra er iets uit- of af te likken valt meldt hij zich met kwispelende staart.
Twee weken geleden dachten we dat het echt voorbij was. Op een zondagochtend werd ik wakker en zag dat er een plasje braaksel in zijn mand lag. Rover maakte in tegenstelling tot anders geen aanstalten om op te staan, dus tilde ik hem op om buiten een plasje te kunnen doen. Maar bij de achterdeur zakte hij door zijn achterpoten en viel om. Huh? Groggy zwalkte hij buiten wat rond en hield zijn kopje opvallend scheef. Naar eten en drinken taalde hij niet en huilend zaten we even later weer bij zijn mand, waar hij uiterst suf lag te liggen. Pijn leek hij niet te hebben dus de fysieke dierenarts lieten we nog maar even achterwege. Dierendokter Google leerde dat hij mogelijk te kampen had met het geriatrisch vestibulair syndroom en dat daar geen behandeling voor is. Maar doorgaans ook een goede prognose kent. En warempel. Twee dagen later maakten we alweer een ommetje naar de brievenbus. Inmiddels herinnert niks ons meer aan deze nare ervaring. Onze Rover lijkt welhaast een kat met negen levens. Het zal mij benieuwen bij het hoeveelste we inmiddels zijn aanbeland...


Ja, en dan wil ik besluiten met een nogal schokkende bekentenis. Want in tegenstelling tot wat er in mijn biografietje staat, ben ik het afgelopen jaar gestoken door de creatieve bij. Duchtig. In een jaar tijd fabriceerde ik met mijn haaknaald (lang leve YouTube!) twee grote plaids, twee kussenhoezen en een stuk of wat vlaggenlijntjes. Daarnaast fröbelde ik zelf een lamp in elkaar en maakte ik voor het eerst in mijn leven iets wat lijkt op kerststukjes. En ook nog een krans voor aan de voordeur, met kerstballen.
Bovendien heb ik de edele kunst van het kringlopen inmiddels perfect onder de knie. Al dan niet samen met mam schuim ik regelmatig de kringloopwinkels in de buurt af. Meestal op zoek naar mooi serviesgoed en andere meuk waar ik blij van word. En nee, ik ben er ook niet meer vies van.


Hier wilde ik het vooralsnog bij laten. Ik wens je een heel mooi, liefdevol, gezond, blij, succesvol, sportief, creatief en kleurrijk 2014!

7 opmerkingen:

Barbaramama zei

Ooooh wat een mooi beschreven jaaroverzicht! Bij het bekijken van je filmpje (had ik nog niet eerder gezien) barstte ook ik in tranen uit! Ik ken je niet...maar door blog/twitter/instagram/FB tóch een klein beetje en je raakt me... Ik ben trots op je!

Stiekem hoop ik op meer blogjes ;)

Jij ook fijne feestdagen met al je geliefden. En ik wens jou een rustig (gezondheid) en veel bewogen (muziek, sport en ander leuks) 2014!

Cash en Els zei

Was weer even ouderwets genieten dit blog. Kan me je schrik halverwege het jaar heel goed voorstellen, gelukkig niets aan de hand.

Ik wens jou en je familie hele fijne Kerstdagen en voor 2014 natuurlijk alle goeds!!

Inge zei

Fijn om weer iets van je te horen Irène, je schrijft ècht leuk over leuke, minder leuke en blèh-dingen. Dat van dat virus is zó herkenbaar, alleen is het hier het breivirus, ik draai mijn hand niet meer om voor shawls, sokken, sloffen en plaids :-) Mijn zonen, voor even terug op het nest, zien het hoofdschuddend aan :-) 'mam, dich bis ein ouw tesj'
Ik wens je voor komend jaar veel geluk en gezondheid toe, en zin om weer wat regelmatiger te bloggen.

Yvonne zei

Lieve lieverd, ik heb je echt veel te lang niet gezien want ik lees dingen die ik niet wist...wat heb je weer veel meegemaakt dit jaar. Gelukkig ook mooie dingen om het een en ander een beetje in balans te houden. En jij ben de beste in het vinden van dingen om het allemaal in balans te houden. Het filmpje na het irennen bezorgde me kippenvel en tranen. Ik ben zo ontzettend trots op jou! Daar staat ze dan, wie had dat durven denken. Zo bijzonder...
Lieve schat, ik ken niemand die zo goed kan dansen in de regen als jij. In 2014 gaan we er weer wat van maken, zoals wij dat doen. Wie weet, ren ik dan samen met jou.
Dikke kussen vanuit heerlijk relaxed Mattas, ook voor de Rover en de Sjoerd!

Yvonne zei

En: goh wat een leuk vakantiehuisje ;-) En de Pont du Gard!

Yvonne zei

Sorry, ben ik weer maar dit moet even:
V.L.A.G.G.E.N.L.I.J.N.T.J.E.S?!?!?!

Alie zei

Wat weer een heerlijke, ouderwetse blog van je Irène.
En zo te lezen heb je een druk jaartje achter de kiezen. Met leuke en minder leuke dingen.
De foto's zijn prachtig om te zien. Vooral die ene in de tuin (bbq o.i.d) waar Rover net even door z'n pootjes zakt voor een 'hoopje'?? Hihihi.

Wij wensen jou, Sjoerd en Rover ook een fijne jaarwisseling en een goed en vooral gezond 2014.

Dikke smakkert vanuit Drenthe.