maandag 28 april 2014

Het gemis van een Jos


Onderstaande column verscheen maart 2014 in het CFcenTRaal.

***** 

Lieve Arian,

Met periodes lukt het me vrij aardig, vaak tussen infecties in. Om de knop om te zetten en het sporten bij de fysio als onderdeel van mijn werk te zien. Iedereen heeft een baan; CF is de mijne en de sportzaal mijn kantoor.
Dat maakt de rondlopende fysio’s en puffende medesporters tot een fraai boeket aan collegae. Met een beetje fantasie is het een sportieve parodie op Debiteuren Crediteuren.

Zo hebben we Schunnige Sjaak. Hij trakteert ons wekelijks op een pikant raadsel, aanstootgevende opmerking of anderszins te flauwe grap. Schunnige Sjaak heeft COPD. “Stadium 4!” De man is haast versmolten met zijn saturatiemeter en zal geen gelegenheid voorbij laten gaan om zijn gemeten waarden met de zwetende goegemeente te delen. Ooit repte hij over een op hem uitgevoerde bloedgasmeting. “Ja, en dan prikken ze zó in je kransslagader!” orakelde de held. Gierend van het lachen en hoesten struikelde ik van de loopband.
Demente Door is nog zo’n parel. Gekleed in haar veel te grote, blauwe trainingspak trekt ze wekelijks heldhaftig aan wat apparaten, voordat ze met een roedel andere besjes gaat gommelestieken in de oefenzaal. Met het geduld van een engel legt de fysio haar steeds opnieuw uit hoe het ook weer allemaal werkt. Met dat pasje en het bedienen van de computer. Laatst ging het een beetje mis. De instructies waren alweer weggesijpeld uit haar vergeetachtige brein en dappere Doortje had tien veel te lange minuten aan een stuk haar armen zitten trainen. Popeye verbleekte naast haar.
De ultieme kantoorhunk is mijn eigen personal coach Maikel. Met zijn gespierde torso eeuwige lach en zonnige humeur weet hij me week in week uit te motiveren en stimuleren. Bovendien offerde hij zomaar zijn vrije Koninginnedag op om me te begeleiden tijdens mijn eerste prestatieloopje. En eens in de zoveel tijd kroon ik hem tot downloadkoning, als hij me de nieuwste seizoenen van een spannende serie overhandigt.

Soms lukt het echter niet, dat foefje met die knop. Meestal ben ik dan niet fit, onderweg naar een infectie of juist herstellende. Lamgelegd door een haperend lijf, aan de gang gehouden met antibiotica. Op die dagen wens ik dat ik kon solliciteren naar een andere baan. Eentje met vakantiedagen, lunchwandelen, overwerken, een dertiende maand, de vrijdagmiddagborrel en ook nog eens pensioenopbouw. Op een kantoor met collega’s, waarvan er ongetwijfeld minimaal een Jos heet. Want overal werkt wel een Jos. Maar bovenal een betrekking die ik zelf heb uitgekozen. Omdat ik een keuze had.
Als ik mijzelf dan ondanks alles toch naar het krachthonk heb gesleept, voelt alleen dat al als een overwinning. Met een diepe zucht begin ik dan maar weer aan mijn rondje staal pompen. En warempel zeg. Weet je wat ik laatst ontdekte, toen ik eens onbeschaamd naar mezelf stond te koekeloeren in de niets ontziende spiegelwand? Ik heb zowaar actieve bilspieren! Moi, madam yoghurtbillenbroek, blijk mijn derrière gecontroleerd op en neer te kunnen laten bewegen. Waren al die stomme walking lunges en diepe squats toch niet helemaal voor niks.

Kijk. En dat was me met een kantoorbaan, zittend tussen de Jossen, dus nooit gelukt. Met hun lunchwandelen.

Liefs,
Irène

3 opmerkingen:

Inge zei

Via, via, via weer eens komen kijken. Jammer dat je niet vaker meer schrijft, ik las je stukjes graag. Zeker als ze doorspekt zijn van humor en toch ook serieus van ondertoon.
Triest van Rover, ongeveer in dezelfde tijd heb ik onze poes Bibi moeten laten inslapen. :-(

Edje zei

Noujaaaa kijk nou, je hebt gewoon weer geblogd!!! (Ook al is het al een hele tijd geleden). Ik had je al uit mijn leeslijst gehaald, wegens 'blog gestopt' maar kan ik je er weer terug inzetten dan, of blijft het hierbij? Nee hè? Want ik ben even wat gaan teruglezen en ik zie dat je creatieve uitspattingen hebt gehad. Yay! Blogwaardig toch?

Ben blij dat het qua gezondheid redelijk gaat. Take care!

Linda zei

Nah ja zeg. Was vandaag een rondje oud-logjes aan het doen en ik zie nu dat Edje dat ook deed. Geinig.

Wat sneu van Rover.
Heb mijn hond (Scooter) vorig jaar ook moeten laten inslapen. Was ook al oud en ook ziek. Dus beter, maar toch nooit leuk.

Enneh, goed man, van die billen!,