dinsdag 30 december 2014

December

Vrijdag, 26 december

Onze kerst zit er al op. We hebben ons er moedig doorheen gegeten. Vandaag is voor ons tweetjes.
Het waren oprecht gezellige dagen. Er waren jaren dat de sfeer bedrukter was.

Sjoerd heeft twee weken kerstvakantie en de dagen rijgen zich gezellig aaneen. We lezen, kijken Netflix, doen te pas en te onpas een dutje. Ik verdoe teveel tijd met stomme spelletjes van Saga, Sjoerd gaat regelmatig een half uur hardlopen. Er heeft een opruimslag plaatsgevonden. Zakken vol kleren, knuffels, kussens vertrokken al naar de kringloop. Een doos boeken staat klaar om eerdaags weggebracht te worden. Niks werkt zo louterend als opruimen. En ik blog. Nu er weer een soort van ritme inzit merk ik dat ik het eigenlijk wel leuk vind.

Eten blijft een probleem. Elke zin in voederijen ontbreekt. Ik moet mezelf dwingen om brood te eten. De warme hap drijft me iedere avond tot wanhoop. Alle dineropties beantwoord ik met een opgetrokken neus. De diëtiste heeft me inmiddels drie flesjes Nutridrink per dag voorgeschreven. Als bijvoeding. Hoewel het in de praktijk meer de rol van in-plaats-van voeding vervult. Als extra aanvulling kreeg ik Pro Cal Singles opgestuurd. Dat zijn een soort hoog calorische koffiemelk cups. Je kunt ze toevoegen aan je soep, pastasaus, smoothie of thee. Manmoedig goot ik een cupje over in mijn mok en probeerde niet meteen te huiveren over de lobbige substantie. Met mijn pink dipte ik in de mok. Mijn mond schrok zich een hoedje. Als deze smaak 'neutraal' al naar chemische aardbeien smaakte, waar smaakte 'aardbeien' dan wel niet naar?! En daarmee kwam project Pro Cal Singles alweer tot een vervroegd einde. Iemand nog interesse in een proefpakketje?

Half januari evalueren we de situatie. Als ik dan niet ben aangekomen of nog verder ben afgevallen gaan we de optie sondevoeding bekijken. Enerzijds zie ik daar tegenop. Een sonde inslikken en de hele dag in je keel voelen is bepaald geen feest. Anderzijds denk ik dat het me een hoop rust op het eetvlak kan bieden. Dat het grote moeten verdwijnt en daarmee de zin uiteindelijk weer toeneemt. En ik heb de hoop dat meer gewicht ook meer energie oplevert. Nu sta ik voor mijn gevoel in de spaarstand. Ik vermijd te veel lichamelijke inspanning omdat ik dan in feite roofbouw pleeg, met mijn beperkte calorie-inname. Terwijl bewegen juist zo belangrijk is.
Het is een lastige situatie.

Met dit blogbericht sluit ik het jaaroverzicht af. Ik realiseer me dat een aantal stukjes neigt zwaar op de hand te zijn. Maar het is ook zoals het is. Het was geen makkelijk jaar. Conditioneel leverde ik best wat in. De hoop dat een deel teruggewonnen kan worden is er nog steeds. Met het sporten bij de fysio ga ik stug door. En ik neem me voor om meer met Sara te gaan wandelen. Dat is goed voor ons allebei. Bovendien wil ik het dragen van joggingbroeken ernstig inperken. Laten we zeggen, bijvoorbeeld alleen nog tijdens het sporten.

De laatste dag van dit jaar brengen we door met onze lieve Haagse vrienden. Zij bivakkeren in een Limburgs vakantiehuis. Er zullen nonnevotten, oliebollen en champagne zijn en een doos vuurwerk voor de jongens. Misschien gaan ze ook nog wel "kerstbomen rausen." Bovenal hoop ik dat ik, net als vorig jaar, kan huilen van het lachen.

Ik laat het weten. Vanaf 1 januari ga ik alhier een plog bijhouden. Dat wat ik in het verleden deed met het label iPhoto blijkt nu helemaal hip te zijn. Alleen dan elke dag. Een leuke nieuwe uitdaging.
Een heel fijn uiteinde en het allerbeste begin. Tot volgend jaar!

2 opmerkingen:

Sanne zei

Ik snap dat keuze sondevoeding een grote stap is. Ikzelf heb die stap 2.5 jaar geleden gemaakt en ik ben er zo blij mee. Het moeten eten is eraf en ik eet nu redelijk met plezier. Soms ook niet hoor, maar dan denk ik de sondevoeding doet vannacht zijn werk wel. Savonds sonde erin en sochtends eruit, niemand (behalve mijn vriend) die het ziet. Heb er veel meer energie doorgekregen en veel meer weerstand ☺
Het is een grote en zeker geen makkelijke stap, maar ik ben blij dat ik die genomen heb!!

Mara zei

Lieve Irène,

Wat een bewogen jaar was het. Maar wat goed van je dat je de tijger probeert te temmen!
Ik vind het heerlijk dat je weer schrijft al is het dan even over niet-leuke-dingen. Een hele mooie jaarwisseling gewenst en hopelijk veel goeds in het nieuwe jaar!
Liefs