zaterdag 20 december 2014

Februari

Donderdag, 27 februari

Het huis is schoon. Alle hondenharen zitten in de stofzuiger. De Fatboys liggen in de garage. De fleecedekens zitten in het wasmachine. Alles is alvast opgeruimd. In de hoop dat het straks een fractie minder pijn doet.
Op het vloerkleed in de woonkamer ligt een schone fleecedeken. Daar bovenop ligt Rover. Hij doet geen enkele moeite om op te staan. Kan het ook niet meer. Zijn pootjes zijn helemaal kapot. Hij hijgt alsof hij een uur gerend heeft. Ik aai zijn bolletje. Kus zijn zachte vacht. Tranen wellen op in mijn ogen. Nog even jongen, nog even ben je bij ons.

Om 16:15 uur stopt een mosterdgele Renault voor ons huis. De dierenarts stapt uit en belt aan. Tranen stromen over mijn wangen. Ook Sjoerd houdt het niet droog. De dierenarts geeft ons allemaal een hand. Zijn blik is warm, hij begrijpt onze emoties. Uit zijn jaszak haalt hij twee injectiespuiten. Van de eerste spuit valt Rover in een diepe slaap. "Welterusten lieve jongen," fluister ik in zijn oor. "Wat hebben we het goed gehad samen. Ga nu maar lekker slapen." Rovers ademhaling vertraagt en zijn tong zakt verder weg uit zijn bek. De dierenarts zoekt naar een geschikte ader voor de tweede injectie. Dat valt nog niet mee, op die dunne pootjes. Gelukkig lukt het in een keer. Niet veel later is het gebeurd. De dierenarts luistert met zijn stethoscoop en bevestigt. Rover is overleden. Al gauw kleurt zijn tong van rood/ roze naar diep paars. Ik vind het een akelig gezicht en drapeer de deken waar hij op ligt zorgvuldig om hem heen.
Sjoerd en mijn vader vertrekken naar de tuin. Rover krijgt een mooi plekje onder de hortensia's. Mijn vader plengt geen traan maar stopt zijn emoties in de spade. En hakt pardoes een gat in een afwateringsbuis. Pal naast Rovers graf. Het wordt gelapt met hulpmiddelen maar we weten nu al dat er morgen uitgebreidere reparatiewerkzaamheden verricht moeten worden. Ik draag Rover naar buiten en Sjoerd legt hem in zijn graf. Bovenop zijn buik planten we vergeet-mij-nietjes.

De leegte in huis snijdt door mijn ziel. Hij zal er nooit meer zijn. Het witte dekentje waar even tevoren Rover nog in lag gooi ik in de kliko. Dat was het dan. Dag baasje. Wat zullen we je missen.
Om de gedenkwaardige dag in stijl af te sluiten houden we een "koffietafel" met friet en rode wijn. Omdat we weten dat hij het niet anders gewild had, grappen we.
Zijn stem zal blijven doorklinken in ons leven.

Geen opmerkingen: