vrijdag 19 december 2014

Januari

Dinsdag, 28 januari

Omdat ik gisterochtend niet naar de fysio kon, besluit ik vanavond mee te gaan met Sjoerd als hij gaat sporten. De omgeving van de hel op aarde kan ik inmiddels dromen. 3 Loopbanden, 2 crosstrainers, 2 roeiapparaten, een spinningfiets, het halve rondje krachtapparaten, 2 handfietsen en 3 hometrainers vullen de ruimte. Vroeger zetelden in dit gebouw burgemeester en wethouders. In 1989 kreeg ik er mijn verkeersdiploma overhandigd, door mijn eigen vader. Gevalletje hakken over de sloot. Het kleefde toen al aan me.
Het voordeel van je routine doorbreken is dat je eens ander volk treft. 's Avonds zijn er toch een stuk minder bejaarden op de been. Op dit tijdstip, tussen de jongens en meisjes in neon spandex, voel ik me bijna een normale 34-jarige. Alleen ben ik de enige met zuurstof. Een kleinigheidje houd je toch.

In het begin van de maand - het jaar - ben ik andermaal begonnen aan een nieuwe poging met Evy. Het rennen was de laatste maanden wat naar de achtergrond gedrukt. Op zich jammer. Bovendien kriebelt het om eind april weer mee te kunnen doen aan de City Run. Het liefst in een scherpere tijd dan vorig jaar. Zodoende heb ik de opbouw van mijn trainingen wat aangepast. Mijn ultieme doel is om 9 km per uur te kunnen lopen. Bij voorkeur 5 km aan een stuk.
Vanavond is les 7 aan de beurt. Ik kies de middelste loopband. Van alle loopbanden is dat mijn favoriete. Hij geeft uitzicht op een boom die ik in 1990 mee plantte. Evy heet me welkom. De eerste meters rollen onder mijn voeten weg. De tijger in mijn hoofd is een beetje wispelturig. De ene minuut hobbelt hij braaf met me mee. Moedigt me zelfs aan en zegt trots op me te zijn. Terwijl hij een minuut later giftige woordjes in mijn hoofd rondstrooit. "Waar ben je mee bezig? Hou er toch mee op. Je gaat het nooit volhouden." Ik blijf me concentreren op mijn ademhaling en probeer losschietende sputumpjes gecontroleerd weg te huffen. Aan het eind van de les steek ik een denkbeeldige middelvinger op naar de getemde tijger. Met een rood hoofd stap hijgend ik van de loopband af. Tevreden.

Het nadeel van je routine doorbreken is het verdwijnen van het heilige ritme. Het zal de laatste keer zijn dat ik me rennend op de loopband bevind. De tijger heeft gewonnen. Een klassiek geval van te hoge latten.

Geen opmerkingen: