woensdag 24 december 2014

Juni

Woensdag, 11 juni

Mijn schoonzus "loopt op alle dagen." Een prachtige uitdrukking vind ik dat. Ik las hem voor het eerst in Jan Jans en de kinderen. Morgen is mijn zwager jarig. Sjoerd voorspelt dat 'de naef' - zoals we hem liefkozend noemen - vandaag geboren wordt.
Om 13:57 uur krijg ik een appje. "Floris is geboren! Alles is goed gegaan. Kreeg net een berichtje."

Ik val van blijdschap in verbazing. Hoera, de naef is er! En, huh een berichtje en appje???
Misschien zijn mijn ideeën omtrent de worp wat te idyllisch maar bij dergelijke nieuwtjes verwacht ik toch eigenlijk een belletje.

Om 18:30 uur lopen we samen het aZM in. Een mand vol cadeautjes tussen ons in. Gelukkig blijft mijn romantisch beeld over nieuw leven toch een beetje overeind.
Op de kraamafdeling merk je eigenlijk helemaal niet dat het de kraamafdeling is. Het ziet er neutraal ziekenhuizig uit. Er klinkt geen baby gehuil. Het ruikt er zelfs niet naar baby's.
Als we de juiste kamer gevonden hebben opent Sjoerd de deur. Zijn zusje ligt in bed, een klein pluizenbolletje met veel pikzwart haar ligt op haar borst. Onze neef. Floris. Wat een schattig roze knurftje.

In de kraammand zitten tien pakjes. Om de eerste kraamdagen door te komen. Het eerste cadeau overhandig ik zelf. Ik haakte me de afgelopen maanden ongans aan een babydeken. Hij is gemaakt van zachte merino wol in verschillende kleuren en met een kleine haaknaald. Heel tante-ish. Met zo'n kakelverse baby erin is de deken helemaal af. Welkom op de wereld Floris. Welkom in de familie.

---

Zondag, 29 juni

Ik ben wakker voor de wekker. Dat komt niet gauw voor. Vandaag wel. We rijden zo naar huis. Onze vakantie in Frankrijk zit er op. Nog snel een douche, de laatste spullen pakken en dan op pad. 1.000 Kilometer en 10 uur verwijderd van mijn eigen bed. Dat gaat lukken.
Het was een fijne week. Het weer was goed, we hebben ons prima vermaakt. Nederland won van Chili. We zaten bovenin les Arènes de Nîmes. Ik shopte een leuk zwart jurkje en las een boek uit. Maar de tijger in mijn hoofd was er ook. En hij had het er maar druk mee. De onrust die ik voel op vakantie is onprettig. Ik probeer het zoveel mogelijk te negeren. Maar af en toe brult de tijger plotsklaps in mijn oor. Dingen over CF die maken dat ik nú in Nederland wil zijn. De hevige onweersbui, waarbij we de bliksem door ons huisje zagen schieten en de stroom uitviel, deed me niks. Voor alles een oplossing. De gedachte aan CF-complicaties zo ver van huis drijven me echter tot waanzin.

Geen opmerkingen: