zondag 21 december 2014

Maart

Zaterdag, 08 maart

We zitten in de auto, op weg naar Steenbergen. We gaan naar een hondje kijken. Nu al.
Rover ligt koud een week tussen de hortensia's maar we menen allebei dat we toe zijn aan een nieuwe huisgenoot. Het gemis om Rover is groot. Het huis is zo leeg en als ik thuiskom overvalt de stilte me. 's Nachts in bed moet ik huilen. Rover is hartstikke dood.
Toch blijken Sjoerd en ik onafhankelijk van elkaar al snel het internet af te speuren naar hondjes. Rover is onvervangbaar.  Maar we weten dat ons hart groot genoeg is om evenveel van een nieuw hondje te kunnen houden zonder Rover te vergeten.

Maya woont bij een gastgezin met nog vier honden. Als we binnenkomen worden we begroet met een hoop geblaf. Mijn ogen scannen de ruimte en al snel blijven ze haken aan een mager wit meisje. Ze heeft lichtbruine oren die van fluweel lijken. Op haar lijf zit hier en daar eenzelfde bruin vlekje. Het lijken haast sproetjes. Dat moet haar zijn. Ze kijkt blij en een beetje onzeker uit haar cognackleurige ogen. Tevoren waarschuwde Sjoerd nog: "Als een van ons het niks vindt gaat het niet door hoor!" Zodra we op de ruime bank zitten springt Maya pontificaal naast Sjoerd. Ik kan een gniffel niet onderdrukken.

We gaan een stukje met haar wandelen. Om te kijken hoe ze reageert als we alleen met haar zijn. Ze is druk met snuffelen, naar kippen blaffen en vooral hard aan de riem trekken. Het is nogal een verschil met wat we gewend waren. Anders, maar ook heel leuk. Ze straalt zoveel energie uit.
Maya komt van Lesbos en zat daar aan de ketting bij een schapenboer. Een Nederlandse vrouw heeft haar gered en laten steriliseren. Daarna is ze naar Nederland gevlogen. We besluiten dat ons huis haar definitieve thuis wordt. Haar naam buigen we om tot Sara. Ze is immers geen bij.

De terugweg is lang. Sara gedraagt zich nerveus. Ze wil niet op mijn schoot blijven zitten. Een verkenningstocht door de auto volgt. Daarbij laat ze een spoor van kwijl achter. Uiteindelijk vindt ze rust op de achterbank, bovenop mijn gewatteerde winterjas. Als we thuiskomen blijkt deze doorweekt. Plas of kwijl? Geeft niks mooi meisje. Welkom thuis. We gaan heel veel van je houden.





Geen opmerkingen: