maandag 29 december 2014

November

Vrijdag, 21 november

We zitten in het aanpalend restaurant van de bioscoop. Eerst eten we een hapje en daarna gaan we naar de film, Pak van mijn Hart. Het licht is gedimd en het is er sfeervol aangekleed. En het stinkt er enorm naar frietpan. De afzuiging van de keuken is niet wat je noemt optimaal. Ik moet lachen om de grapjes die Sjoerd erover maakt. Wat fijn, samen op date en ontspannen lachen. Tussen de regels door is dat de opdracht van de komende tijd. Samen meer leuke dingen doen. De zorgenstroom in mijn hoofd tot rust brengen. Ik ben namelijk een beetje depressief.

Vanmiddag zat ik op de zwarte stoel bij mijn psycholoog. Daar ga ik sinds een tijdje geregeld heen.
Een paar weken geleden belandde ik in een serieuze huilbui. Ik was op de poli voor controle. Voordat de arts binnenkwam moest ik longfunctie blazen. Op het moment dat het longfunctieapparaat werd binnengereden schoot ik vol. Ik wilde niet blazen. Kon het niet meer. Totale paniek overviel me. Alle opgebouwde spanning van de afgelopen maanden kwam eruit. Met horten en stoten deed ik mijn verhaal tegen de CF-verpleegkundige. Ik was er zo klaar mee. Met dat hele CF-gedoe. Het falen van mijn lijf, hoe hard ik mijn best ook doe. Niet veel later kwam de longarts binnen. De man was de rust zelve en nam de eerste hindernis weg. Ik hoefde nu niet te blazen. Wel adviseerde hij om op korte termijn met een psycholoog te gaan praten. Om me te helpen bij het psychische aspect van CF.
En hij had gelijk. De tijger in mijn hoofd had zich nogal wat ruimte gepermitteerd.

Godzijdank grijp ik niet naar de fles om mijn problemen te beteugelen. Noch denk ik aan maatregelen om mezelf naar het hiernamaals te helpen. Ook hoor ik geen stemmen of denk ik onderdeel te zijn van een samenzwering. Ik heb gewoon een lichte mate van depressie. Met soms wat somberheid, af en toe tranen en helaas weinig eetlust. Hoewel die eetlust ook weer met CF samen kan hangen, dat is een beetje schimmig.
En dus ga ik naar de psycholoog. En op de kast hangt een lijstje met leuke dingen. Ineens komen we weer geregeld in de bioscoop. Elk weekend eten we wel een keer buiten de deur. Gelukkig is er weer energie om met vrienden af te spreken. Nieuwe schoenen helpen altijd.
Mijn vriendin die ook psycholoog is wees me erop dat je het hebben van een lichte mate van depressie ook "gewoon realisme" kunt noemen. Dat vind ik een mooie benadering. Nu alleen nog even leren dealen met de realiteit.

2 opmerkingen:

Petra zei

Wens je een mooi 2015 met minder cf gedoe!

Anoniem zei

lieve Irene
wat schrijf je toch heerlijk herkenbaar , voel me erg gesteund door jou blogs .
veel sterkte en gezondheid in het nieuwe jaar .
groetjes manon de jong