zondag 28 december 2014

Oktober

Vrijdag, 31 oktober

In september 2000 ging ik voor het eerst op vakantie met het vliegtuig. In mijn eentje. Ik had wel zin in een avontuur. Eens kijken hoe leuk ik het met mezelf kon hebben. Of ik niet de pan uit zou flippen in zo'n vliegtuig, met turbulentie en alles. Mijn hemel wat was ik heerlijk onbevangen.
De bestemming werd zonnig Kreta. Lekker luieren aan het strand, boekje lezen, muziek luisteren op mijn discman. Al op Schiphol trof ik een meisje met exact hetzelfde idee. We bleken naast elkaar in het vliegtuig te zitten. Gaande de week zochten we elkaar geregeld op. We gingen samen naar het strand, op bootexcursie, snorkelen en shoppen. Tijdens een van onze shopping sprees kocht ik bij een lokaal juwelierszaakje een gouden kettinkje. Het was een gewoon kettinkje met een herhalend patroon. Heel leuk, niks bijzonders. Toch stond het symbool voor die vakantie. En de vrijheid die ik daar voelde.

Ik droeg het sindsdien vrijwel altijd. Soms verwisselde ik het voor iets uitbundigers van Otazu maar daarna ging altijd dat kettinkje weer om.
Tot de opname in augustus. Er was een thoraxfoto nodig en daarvoor moest mijn kettinkje af. Mijn moeder hielp me hierbij, omdat ik nog geen pink kon bewegen, en nam het op mijn verzoek in bewaring. Ze stak het in haar nieuwe handige portemonnee.
Een dag later overhandigde ze me mijn trouwring en een paar oorbellen. Het kettinkje zat echter niet meer in dat turkooizen beursje. Omstandig begon ze in haar tas te graven. Het hele ding werd omgekeerd. Een keur aan verfrommelde zakdoekjes, pennen, lippenstiften en andere handige zaken belandden op mijn ziekenhuissprei. Maar geen kettinkje. Het was kwijt. Waarschijnlijk uit het beursje gevallen. Want in het muntjesvak zat een gaatje, zagen we bij nadere bestudering.
We hebben nog gezocht bij de koffieautomaat en navraag gedaan bij de portiers. Maar er was niks gevonden. Waarschijnlijk is er iemand anders heel blij mee nu.

Mijn moeder voelde zich er nog rotter over dan ik. Ze ging over tot actie. Uiteindelijk dekte haar aansprakelijkheidsverzekering het verlies. De verloren ketting werd via een foto en mijn beschrijving getaxeerd. En de verzekering keerde een niet te flauw bedrag uit. De goudprijs is natuurlijk ook flink over de kop gegaan sinds 2000.

Vandaag zocht ik een nieuwe ketting uit. Symbool voor een nieuwe fase.
Mijn moeder heeft inmiddels een andere portemonnee.

Geen opmerkingen: