vrijdag 2 januari 2015

Plog 2 - Godzijdank niemand de beste wensen hoeven zoenen

Goedemorgen! Een uur eerder wakker dan gisteren maar nog steeds te laat. Volgende week begint het normale leven weer met sporten en verplichtingen. Het is zaak voor die tijd het studentenritme bedwongen te hebben. Geen droom vannacht, in tegenstelling tot gisteren. Toen droomde ik over longfunctie blazen. Eerst blies ik slecht, later ging ik voor de fun (!) nog wat oefenen in de ziekenhuisbibliotheek waar ook longfunctieapparaten stonden. Ik besloot het helemaal anders te doen godnondeju. En blies zowaar 75%! Nou. Verder ben ik er totaal niet mee bezig of zo.

Ha kleine stinkerd! Jij ook weer in het land der levenden?

Ik ga nooit meteen douchen als ik opsta. Als ik dat wel doe wordt de dag daar over het algemeen niet beter van. Dus eerst een uitgebalanceerd ontbijt van brood, melk en een nutri. De gestampte muisjes in combi met de nutri banaan was iets te zoet van het goede. Straks maar even boodschappen doen.

Sara wacht altijd gezellig met haar brokjes tot ik ook aan tafel zit. Of tot halverwege de middag. Ze is bepaald geen hongerige wolf.

Mijn insulinenaaldje is aan vervanging toe. Volgens de regels moet je eens in de drie dagen je infuusset vervangen. Dat komt er niet altijd van.

Meteen maar door met het volgende zelfzorgmoment. Sprayen. Eerst Combivent om de boel wat open te trekken. Vervolgens Pulmozyme om het slijm te verdunnen. En we toppen het af met Colistin, om de huisbeesten met een flinke dot antibioticum om de oren te slaan.

Deze rakker heeft de eerste kerstopruimronde overleefd. Hij hangt nog te gezellig te wezen. Bovendien is het nog heel lang winter, eigenlijk.

Een beeld wat nog vaak te zien zal zijn. Ze houdt nou eenmaal van dutjes.

Intussen haak ik nog maar een lapje. Ik ben bezig aan een sprei voor op bed. Daarvoor moet ik minstens 100 lapjes maken. Dit wordt nummer 45. Onze voeten en benen zijn daarmee al goed bedekt. Mijn doel is een lapje per dag maar ik ben niet te streng voor mezelf. Er gaan ook dagen voorbij waarin ik niet haak. Het is dan wel een hobby maar het moet ook leuk blijven.

Hop naar boven. De was wacht. Ik zet een machine aan en vouw deze maand weg. Erin zitten voornamelijk heel veel blauwe en zwarte sokken in en die moeten allemaal gesorteerd. Mijn OCD en ik zijn daar erg secuur in. Zelfs de volgorde van hoe ze in de lades moeten worden opgeborgen luistert nauw. Ja lach maar. Mensen die sokken verliezen in het wasproces. Heb ik ook nooit begrepen.

Fris en fruitig! Het duurt altijd even voordat ik onder de douche sta. Maar eenmaal eronder ben ik er met geen stok onderuit te slaan. Hé, en het hele jaar nog geen joggingbroek aangehad!

En zie daar, wandelen met Saar. Het rondje is kort en verloopt niet geheel vlekkeloos. Ik erger me aan haar getrek en gepiep. En nog meer ben ik gefrustreerd over mezelf. Dat het me zoveel moeite kost. Er staat best wat wind, mijn oren doen pijn en ik ga er flink van hoesten. Weer thuis moet ik huilen. Dat vind ik helemaal stom! Sjrd geeft me een knuffel en een peptalk. Precies wat ik nodig heb.

Agenda's synchen. Hoewel ze nog vrij leeg zijn zo aan het begin van het nieuwe jaar hebben we een boel in te vullen. Er staan al enkele leuke afspraken gepland.

We gaan "un hepke aete". In het oude gemeentehuis van een paar dorpen verderop zit sinds een half jaar een Italiaans restaurant. We gaan graag naar de Italiaan. Ik vind ze alleen vaak nogal suf en sober ingericht. Zo niet deze! Het is er smaakvol aangekleed en het eten is er ook erg lekker. Alleen vergiste ik me in het aperitief. Het bleek een giftig mengsel van drie soorten Martini's. Vies!

Snel ingewisseld voor een rosé. Beter.

Vooraf neem ik bruschette con pomodore. Het smaakt erg lekker. Ik eet er twee op. De derde verhuist naar de overkant. 'k Moet nog wat ruimte overhouden "vur den honger die kumt."

En dat is spaghetti met pesto en pijnboompitjes. Wederom erg lekker. Tijdens het eten kan ik mijn ogen niet afhouden van een man die achter ons in zijn eentje aan een tafel plaats heeft genomen. Hij heeft een kaal hoofd, vermoedelijk niet uit vrije wil of principiële overtuiging. Langzaam lepelt hij een toetje naar binnen. Zijn ogen vallen tussen iedere hap dicht. Net voordat zijn hoofd naar beneden wil zakken schieten zijn ogen wijd open en kijkt hij verschrikt in het rond. Ga toch naar bed meneertje Koekepeertje, denk ik bij mezelf. In plaats daarvan bestelt hij nog een koffie.

Laatste rondje sprayen met Candy Crush en dan fluks naar het mandje.

Hej hej.

2 opmerkingen:

jootje zei

Tijd voor een reactie... al twee hele weken fijn aan het meelezen... Hopelijk is 2015 een beter fijner jaar als 2014 .. Leuk dat je weer blogt grtjes

Mrs zei

Oh wat ben je weer leuk!
En ik zie dat Sjoerd is ge-upgrade naar Sjrd. Hopelijk staat hij daar wel helemaal achter? ;-)