donderdag 8 januari 2015

Plog 8 - Een schildpad van 182 jaar. Bestaat die?


Wat deed ik op 8 januari 2015?

Voordat de slaap vannacht tot me kwam, kreeg ik een kleine paniekaanval over het plaatsen van een PEG-sonde. Ik zag mezelf liggen op de operatietafel, met zo'n anti-bijtring in mijn mond. En de arts maar proppen in mijn keel, met die tuinslang. En ik maar in paniek kokhalzen. En hoesten. En stikken. Om tot slot - en daar schiet ik compleet door - te horen dat ik slokdarmkanker heb, of maagkanker. Het is blijkbaar geen garantie om geen angst voor kanker te hebben als je toch al een dodelijke en vergelijkbaar weinig feestelijke aandoening hebt.
Toen ik vanmorgen wakker werd herinnerde ik me mijn droom. Ik werd verkracht. Welja. Het zal allemaal wel te maken hebben met het verliezen van de controle omdat je je over moet geven aan de situatie. Vind ik lastig.

Over tot de orde van de dag. Met m'n gezever.

Dadelijk weer naar de sportgoeroe. Met een fris mondje, want niks is zo ranzig als de smaak en geur van een dode papegaai in je gezicht.

Hup met die beentjes. Ijzeren bovenbenen kweken.

Weer een heuveltjestraining achter de kiezen. Hard gewerkt.

 Domestic goddess, I.

Maar wat is dat nou, na het douchen? Een hangoutfit? Ja. Totally. Ik heb het verdiend. Flink gesport, het regent katten én honden en ik ben ongesteld. Waar nog heel goed nieuws aan kleeft. Ranzige brug Irène! Maar ik ben er niet ziek van geweest! Meestal lig ik voordat het zover is een paar dagen in de lappenmand. Nu niet. Dat is top!

Mijn ouders waaien even aan voor een bakkie. Gezellig. Ik vertel over mijn paniekaanvalletje van vannacht. Dat doe ik niet zo snel. Waarom denk je dat ik weer ben gaan b/ploggen? Schrijven is therapie. Ik vraag of ik vroeger al eens een vergelijkbare procedure heb meegemaakt, met het inslikken van niet-eetbare goederen. Dan valt het kwartje. Als 3-jarige moest ik twee maagonderzoeken ondergaan. Ze gaven in die tijd geen roesjes en ik raakte volledig over de flos. Ook door de manier waarop er blijkbaar met me omgegaan is. Grof, ongeduldig. "Ik denk dat dat heel traumatisch voor je is geweest," zegt mijn vader. Bij de tweede keer wilde ik dan ook per se geen bijtklem in mijn mond. "Geen klemmetje papa, geen klemmetje, ik ga niet bijten," huilde ik. Misschien is toen wel de blauwdruk voor mijn medische angsten ontstaan. Gelukkig hoef ik nu nog geen beslissing te nemen. Over een maand moet ik weer op controle en dan worden alle opties nog eens uitgebreid met me doorgenomen. Hopelijk gebeurt er voor die tijd een wonder en kom ik zonder allerlei ingewikkelde toestanden aan. Misschien kan ik in de kost bij Nigella Lawson?! Of moet ik een buitenechtelijke relatie beginnen met een feeder!

 Door met Suits. Yay.

Welke Celebrations eet jij altijd als eerste op?  Hier blijven de Doves en Bounties steevast het langst liggen.

Ik ben niet bovenmatig dol op reizen. Daarom vind ik Floortje zo leuk. Zij vindt reizen wel de bom en laat mij meteen ook wat van de wereld zijn. Dit keer is ze weer naar een eind van de wereld geweest. Op St. Helena maakte ze kennis met deze schildpad van 182 jaar oud. Hoe tof?!

Het beest is dan wel stokoud en stekeblind maar kan nog steeds kunstjes.

De dag eindigt zoals hij begon. Bets voeren opdat zij vannacht haar ding kan doen.

Hej hej.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Leuk dat je weer aan het bloggen bent!! Niet leuk van de nachtmerrie en de (waarschijnlijk?) toekomstige PEG. Ik heb daar ook zo over getwijfeld voordat die er bij mij in kwam. Had nog nooit eerder een slang-gebeuren door moeten slikken en dat was ook wel goed, omdat ik dan niet wist wat eraan kwam, wat jij dus wel hebt!
Anyway, uiteindelijke PEG-conclusie: Laten zetten: oncomfortabel maar snel en te doen. Eerste week: pijn, vooral bij lachen en hoesten. Als ik stond voelde ik me een oud mannetje. Ergens in de 2de of 3de week: Verrek, pijn helemaal weg! Drie maanden later van slangetje naar button: nog veel fijner dan verwacht, en meteen een hele deal minder big. Eten-stress-level: 400 keer beter en soms vrijwel niet meer bestaand, fijn!!
Succes :) xSarah

Ydnas zei

Bounties als eerst! Dove blijft ook liggen.
Ik geniet van je blog, helemaal leuk.
Ik wens je veel kilo's toe deze maand zodat de hele PEG niet meer aan de orde is.
Moet zelf ook weer flink aanpoten hier. Noem Remco vaak feeder omdat ie mij vanalles toe stopt. Zonder succes helaas.
Xx
Sandy