zaterdag 7 maart 2015

Plog 66 - Dat eeuwige verwachtingspatroon ook altijd

Wat deed ik op 07 maart 2015?

Haaaaaaa Saartje! Zo te zien lig je weer lekker te stinken in je Duitse kuil. De plog begint weer steeds meer te lijken op thuis hè?

Sinds dinsdag weer eens een ontbijt met bammies. Dan smaken zelfs deze droge sneetjes uit een bakfabriek lekker! Van de ingelopen sondevoeding merk ik niet zoveel. Ja, ik ontbijt pas om half elf maar dat gebeurt thuis ook vaak genoeg. Pas als ik opsta om naar de wc te gaan voel ik hoe strak mijn maag staat.

Niettemin een duim. En het overwinnen van zelfcensuur. Maar mijn infuus is eruit en dat maakt me een stuk mobieler. 

Tijd voor een wasbeurt. De bovenkant nog klungelig aan de wastafel. De onderkant onder de douche. God wat lekker. Net als het nieuwe linnengoed op de afdeling. De kapot gewassen en keiharde handdoeken zijn vervangen door deze zachte exemplaren.

Oh hier heb ik wel nog een oud waslapje te pakken. Dat uiteraard nauwkeurig geïnspecteerd wordt op resten van poep.

Ik voel me een hele pief zo fris gewassen en voor ziekenhuisbegrippen behoorlijk aangekleed (lees: met bh). Met smaak drink ik mijn eerste cola light in dagen en knabbel de overgebleven Maltesers van gisteren weg. En ik ben een beetje emotioneel. Toen ik besloot om aan dit traject te beginnen kon ik heus wel bedenken dat sondevoeding een hoop druk weg zou nemen wat het eten betreft. Maar ik had er geen gevoel bij. En dat is er nu wel. Het voelt zo bevrijdend om me geen zorgen meer te hoeven maken of ik wel genoeg calorieën tot me neem. Dat ik voortaan weer kan kiezen voor lekker in plaats van verstandig. Er is een enorme last van mijn schouders gevallen. En niet alleen van die van mij.

Om alles te vieren en een mooie traditie in ere te houden hebben mijn ouders VLAAI meegebracht. Maar helaas past er nog niks van in mijn maag. Ik zit continue zo vol van alles. Bovendien heb ik net een hypo achter de kiezen. Het is nog erg zoeken naar de juiste balans tussen de inname van voedsel en het reguleren van mijn suiker. De streber in mij wil het meteen perfect doen en dat is niet realistisch. Even de verwachtingen bijstellen.

We gaan lekker naar buiten. Lopend! We kuieren wat rondom het ziekenhuis. En vogelen uit waar ongeveer mijn kamer moet zijn. Daar. Ja. Daar!

Huh, hebben ze hier hun eigen kringloop?

Het blijkt de Johanne Niemeijer tuin te zijn waarin we ons bevinden.

Rechtop buiten blijk ik toch een mindere pief dan gestrekt binnen. Gauw op zoek naar een stoel dus. Maar niet voordat we de sterrenhemel passeren.

En de cactustuin. Ik vond dit altijd maar een merkwaardig gegeven in het ziekenhuis. Inmiddels heb ik me een beetje ingelezen en er blijkt een hele filosofie achter te zitten. Sterker nog, mijn ziekenhuis barst van de kunst en architectuur. Je kunt hier zelfs een heuse kunstwandeling maken. En naar het museum. En daar kom ik allemaal nu pas achter zeg!

Dit werk noemen wij steevast en botweg "de tieten." Fout! Het gaat over lichamelijkheid, zinnelijkheid, identiteit, en over de liefde in de breedste zin van het woord. Dus.

Dit werk heet "spiegelselfie van het gezin in de lift."

Ik geloof dat we hier moeten zijn ja.

Mijn moeder at zojuist dezelfde lasagne in het personeelsrestaurant en bij de aanblik ervan hoopte ik dat die van mij er minder... gekookte kots-achtig uit zou zien. Helaas. De sponzige saus op de bovenkant chop ik eraf. Daarna is het goedje wel te eten.

Dit is vlak voor mijn tweede huilbui vandaag. De sondevoeding loopt weer. Er moet vannacht 750ml in en ook nog in een kortere tijd dan afgelopen nacht. Dat blijken veel te grote stappen. Na anderhalf uur druk ik jammerend op mijn belletje. Het voelt alsof ik de wolf ben, uit het sprookje van de wolf en de zeven geitjes. De zuster beaamt dat het de eerste dagen inderdaad oncomfortabel aan kan voelen allemaal. We besluiten dat we - om in de sprookjes te blijven - geen zevenmijlslaarzen aan hoeven trekken. Die sonde zit er toch wel, we hebben tijd zat om alles rustig op te bouwen.

Onder het genot van een stukje schaatsbeleving en het regelmatig ontluchten van mijn binnenste *burp burp burp* tik ik deze plog. In de hoop iets eerder onder zeil te geraken dan gisteren het geval was. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Hej hej.

5 opmerkingen:

Mara zei

Och vrouw wat doe je het goed! En inderdaad; gewoon in je eigen tempo.
Kus!

Vnn zei

Wer langsam geht kommt auch zum Ziel.

En: Alles heeft z'n ritme (jij weet waar dit vandaan komt als ik dit zeg
:-))

Dat waren mijn tips voor vandaag.

En ik vond het werk in de lift het leukst. Hoe je vader ook quasi-nonchalant naar beneden kijkt.

Ydnas zei

Rustig aan inderdaad, en het went allemaal vast weer, wat een dooddoener hè? Je doet het top. Ik ga zeker deze plogs herlezen wanneer ik het besluit tot sondevoeding ooit neem. Durf ik echt nog niet, ik red me nog met de gore drinkvoeding en pro/cal's ;)
Liefs

Kaatjeblaatje zei

Ach, wat een toestand, ondanks de tuin en de kunst (en jawel, in dat museum hadden A en ik onze eerste date) blijft het een hospitaal. :( Morgen weer in het land van zelfgekozen kunst, eigen tuin, eigen liefjes, eigen potjes en niemand die ziet of je wel of geen beha draagt.

Jolanda zei

En dat ik dan even denk dat je de foto in de lift maakt omdat je een enorme bel geblazen hebt van kauwgom. Hahaha. Pfffff. Nou goed. Ik zie wel vaker dingen verkeerd. Moest er zelf wel om lachen. Hoop jij ook. Hoop hoe dan ook dat je een goede dag gehad hebt vandaag én dat je morgen naar huis mag!